Back to Top
Vrijdag 22 Nov
86376 users - nu online: 1188 people
86376 users - nu online: 1188 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 5 min. Printervriendelijke Pagina  
Reijers World: Lang leve de KLM


door Reijer Breed in Columns & Opinie , 08 december 2014

This article is also available in English
lengte: 5 minuten


Vooraf: in 1971 bestond er geen internet en waren er geen mobiele telefoons. Ik was 21 jaar. Contactadvertenties voor homo’s stonden alleen in seksboekjes en in Vrij Nederland. Ik las in Binky: “2 vrienden 38 en 31 jaar oud (beiden werkzaam in de luchtvaart) zoeken een regelmatig contact met een passieve knul tot 25 jaar voor anale seks. Brieven liefst met foto onder nummer 7-26-77.”

Ik herlas deze advertentie keer op keer en na een week besloot ik een brief te schrijven. Ik vermeldde mijn telefoonnummer erin. En na nog een week werd ik gebeld. “Hallo. Je spreekt met Frank. Mijn vriend Pim en ik hebben je brief gelezen. Jammer dat je er geen foto bij gedaan hebt. Maar wij willen toch graag een keer met je kennismaken. Wij vliegen bij de KLM en we zijn pas volgende week vrijdag weer thuis. Heb je dan tijd om langs te komen? Wij wonen in het Schipholhotel als wij in Nederland zijn.” Met een bibberende stem zij ik meteen ja. “Gekke voornaam heb je trouwens. Reijer,” vervolgde Frank met een zware stem. “Ja,” zei ik, “ik ben vernoemd naar mijn opa.”

De week daarop duurde heel lang. Iedere avond dacht ik aan Frank en zijn vriend. Het leek me zo spannend. Eindelijk was het vrijdagavond. Ik nam de trein naar Amsterdam. Bij het Centraal Station pakte ik de tram naar het Schipholhotel. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik moest me melden bij de receptie. Een man belde voor me en zei: “Ja hoor, het is prima. Neem de lift naar de derde etage.” Daar stond Frank al op me te wachten. Een knappe, beetje donkere man. “Je hoeft niet zo nerveus te zijn hoor,” zei hij. Wij moesten beiden lachen. Hij nam me mee een gang in en opende de deur van hun kamer. Ik kwam in een gigantische ruimte en ontmoette Pim.

Pim had blond haar en een snorretje. Pim zei: “Frank is piloot bij de KLM en ik ben purser. Wij proberen zo veel mogelijk dezelfde vluchten te nemen. En wat doe jij?” “Ik werk bij een persbureau op de Nieuwezijds,” antwoordde ik. Frank maakte een fles wijn open. Ze hadden een grote hotelkamer. En een heel groot bed. “Nou,” zei Frank, “je merkt dat we je leuk vinden. Waarom blijf je geen nachtje bij ons?” “Dan moet ik even mijn ouders bellen dat ik wegblijf. Maar dan moeten jullie wel stil zijn hoor.” Na nog een fles wijn zette Pim een plaat op en wij dansten close met z’n drieën. Al dansend op het nummer Than you can tell me goodbye van Bettye Swann kreeg ik beurtelings van de mannen kussen op mijn mond, wangen en in mijn nek.

Kiss me each morning / For a million years / Hold me each feeling / By your side / Tell me you love me / For a million years / a million years / Baby don’t work out / And if it don’t work out / Than you can tell me goodbye

Het werd een heerlijke spannende nacht. Ik werd zalig verwend door ze. En dat gebeurde daarna nog meerdere malen.

Een jaar daarna zat ik in de Jamaica Bar in de Reguliersdwarsstraat. Ik raakte in gesprek met twee knappe jongens, Jan-Willem en Robert. “Wij zijn steward bij de KLM. Maar praat maar niet veel met Jan-Willem hoor. Hij is zo verschrikkelijk verliefd op een jongen uit Rio de Janeiro. Hij heeft het voor elkaar gekregen dat hij er volgende week weer naar toe vliegt. Dan zijn ze weer vijf dagen bij elkaar,” zei Robert. Jan-Willem gaf Robert een por in zijn zij. “Ach, je bent gewoon jaloers. Mag ik ook eens een keer. En Reijer, wil je een foto zien van Miquel?,” vroeg Robert. Hij liet me een foto zien van een heel knappe jongen met een prachtige donkere krullenbos. “Wat een stuk,” zei ik. “Ja, mooi hè. En hij is lief.” “Ja ja,” zei Jan-Willem, “nu weten we het wel. En hij is een beest in bed.” We moesten lachen om het gezicht van Jan-Willem. “Ik ga zo naar huis. Over een uur is Miquel thuis. Dan gaan we nog even bellen met elkaar.” Die avond ging ik met Robert mee naar huis.

In oktober 2012 keek ik met bewondering naar de eerlijke VARA-documentaire van Hetty Nietsch, Vluchten kon niet meer. Uit de persverklaring: “Precies dertig jaar geleden deed de ziekte aids haar intrede in Nederland. Wat gebeurde er met de stewards, pursers en het grondpersoneel van de KLM ten tijde van de aids-uitbraak? Oud-KLM-medewerkers en nabestaanden laten zien hoe de ziekte toesloeg en wat de consequenties waren.” Homoseksuele mannen wilden graag geboekt worden op reizen naar de bekende gay bestemmingen, zoals San Francisco, New York, Sydney en Zuid-Amerika. Daar gingen ze dan heerlijk uit en beleefden vele avontuurtjes in de bars en in de sauna’s.

De KLM weigerde medewerking te verlenen aan deze documentaire. Wel schreef de KLM in het personeelsblad Wolkenridder: “Het is een suggestieve film die ten onrechte de indruk wekt dat vliegend personeel aids naar Nederland heeft gebracht en dat met name KLM’ers het virus hebben verspreid. KLM distantieert zich nadrukkelijk van dit onjuiste beeld.” De KLM meldt ook in dit blad dat medewerking is verleend aan de film. Een reactie van Hetty Nietsch: “Ik mocht niet eens op het hoofdkantoor komen.”

In de documentaire zegt oud-senior purser Dennis van Puimbrouck: “Het was alsof de KLM homoseksuele werknemers wel handig vond. Ze vonden het een leuke groep mensen, gastvrij, verzorgd en vaak in de gelegenheid om lange reizen te maken, omdat ze geen gezinnen hadden.” Een andere collega zegt: “Want had je kanker, dan was je zielig. Had je aids, dan was je een viezerik.” Hetty Nietsch nog: “Wij hebben dertig mensen kunnen traceren die bij de KLM werkten en aan aids zijn overleden. Maar wij vermoeden dat het er wel vijftig zijn.” Ik was zo kwaad dat ik de KLM een brief stuurde. Ik opperde onder andere dat het misschien een idee was om ergens op Schiphol een gedenkplaats te creëren waar de KLM zijn homoseksuele medewerkers herdenkt, die aan aids zijn overleden. Een kopie van die brief stuurde ik naar de VARA. Van de VARA kreeg ik een leuke reactie. Van de KLM heb ik nooit iets gehoord.

Frank en Pim zijn kort na elkaar in 1985 overleden. Jan-Willem moest zijn zieke vriend Miquel uit Rio verlaten in verband met verzekeringen. Beiden zijn in 1986 ver van elkaar overleden aan aids. Ik, zelf aids-weduwnaar, ga maar weer even luisteren naar Bettye Swann: Than you can tell me goodbye.













GERELATEERDMEER VAN REIJER BREEDMEEST GELEZEN VAN REIJER BREED

Reijers World: Lang leve de KLM

Reijer Breed, in Columns & Opinie op 09 december 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media