Back to Top
Zaterdag 07 Dec
86387 users - nu online: 1325 people
86387 users - nu online: 1325 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 15 min. Printervriendelijke Pagina  
De late coming-out van honkballer Billy Bean


door Hans Hafkamp in Algemeen , 23 november 2004

This article is also available in English
lengte: 15 minuten


De Olympische Spelen zijn weer op spectaculaire wijze afgesloten en voor wie naar de goede sporten zapte vielen er vele fraaie herenlichamen te bewonderen. Maar bij kijken moet het blijven, want ook deze Olympische Spelen werden weer gekenmerkt door een totale afwezigheid van homoseksuele sporters. Iedereen weet dat dit, gezien het aantal deelnemers, eigenlijk onmogelijk is, maar topsport en homoseksualiteit zijn nog steeds onverenigbaar. Soms duiken er geruchten op, maar die worden dan gauw naar het land der fabelen verwezen.

Een mooi voorbeeld biedt de Australische zwemkoning Ian Thorpe, die met zijn krachtige slagen onze Pieter van den Hoogenband in het Olympisch stof deed bijten. Een paar jaar geleden verklaarde hij in een interview dat hij zich gevleid voelde door de bewering dat hij homo zou zijn, maar dat hij toch echt hetero is. En zolang zijn carrière duurt, zal ook deze situatie wel duren. Tijdens de Olympische Spelen van 1984 deed het gerucht de ronde dat twee prominente winnaars van een gouden medaille hun coming-out zouden hebben. Deze bekentenissen kwamen er echter niet, naar het zich laat aanzien onder druk van sponsoren.



Pas een paar jaar later zou één van de twee, de duiker Greg Louganis, tijdens de openingsceremonie van de Gay Games op grootse wijze alsnog deze stap nemen. Maar toen had hij zijn professionele sportcarrière al afgesloten. Wie nummer twee zou zijn geweest, is nog steeds onbekend. In zijn autobiografie Breaking the Surface (1995) schreef Louganis: "De meeste belangrijke atleten die homo zijn spreken daar nooit over. En met goede redenen." Heel vaak zal een openlijk beleden homoseksualiteit namelijk het einde van iemands carrière betekenen. Zoals altijd zijn er natuurlijk uitzonderingen, maar die zijn dan vooral te vinden bij individuele sporten. Bij een groepssport is de druk om je te conformeren oneindig groter. Dit blijkt ook duidelijk uit de onlangs verschenen autobiografie van de Amerikaanse honkballer Billy Bean, Going the Other Way.

Jeugdjaren

In de homowereld bestaat nog steeds het vooroordeel dat homo's al vanaf de wieg een hekel aan sport hebben. Wat dit betreft was Bean geen stereotiepe sissyboy. Reeds van jongsaf aan had hij een liefde voor diverse sporten, waaronder honkbal: "Op het moment dat ik het [honkbalveld] opliep, wist ik dat ik de plaats had gevonden waar ik thuishoorde. Ik was acht, en zo schriel dat iedereen me 'kleine Billy' noemde. Ik was het laatste kind dat iemand voor welk team dan ook zou hebben gekozen." Zijn moeder was niet erg blij met deze keuze, niet alleen omdat ze sowieso al een lage dunk van georganiseerde sporten had, maar ook omdat ze voor de veiligheid van haar iel uitgevallen kind vreesde.

Dit is niet geheel onbegrijpelijk, aangezien ze alleen voor zijn opvoeding moest zorgdragen. Billy Bean's geboorte op 11 mei 1964 was namelijk het gevolg van een ongelukje, waardoor zijn ouders reeds als tieners moesten trouwen. Het huwelijk, dat plaatsvond in een mortuarium, stond vanaf het begin onder een slecht gesternte en duurde in feite dan ook slechts een jaar. In het begin van de jaren zestig werd seks voor het huwelijk algemeen als ongepast beschouwd, maar daarenboven was de moeder van Billy's vader bekeerd tot het Mormoonse geloof en, zoals veel bekeerlingen, fanatiek in de leer. Na een jaar zag ze dan ook kans haar zoon, conform de gebruiken bij de Mormonen, voor twee jaar als missionaris naar Canada uit te laten zenden.



De jonge Billy werd door zijn moeder vertroeteld, wat één van haar geliefden de opmerking ingaf: "De jongen zal niet tot een man opgroeien." Het is natuurlijk opmerkelijk dat een kind een dergelijke opmerking zo'n dertig jaar onthoudt. Maar misschien had Billy al jong het gevoel dat er een kern van waarheid inzat, als je mannelijkheid tenminste ziet als een fanatieke vorm van heteroseksualiteit. Hoewel hij uitblonk in sport, had Billy namelijk ook trekjes van de spreekwoordelijke sissyboy. Hij had zichzelf voordat hij naar school ging al lezen geleerd door een grote voorliefde voor de avonturen van strip-superhelden, waarvoor hij veel meer belangstelling had dan voor speelgoedwapens en -autootjes.

Bovendien werd hij vanaf de derde klas uiterst precies op zijn kleding, die hij op keurige stapeltjes wegborg, zodat hij er probleemloos voor kon zorgen dat de kleren die hij naar school droeg de juiste kleurencombinatie hadden. Niet lang daarna gaf hij zijn moeder zelfs modetips, wat haar de verzuchting ontlokte: "Liefje, waar ter wereld kom jij in vredesnaam vandaan?"
Tijdens zijn professionele honkbalcarrière kreeg Bean van één van zijn teamgenoten de bijnaam "Floyd," die was geïnspireerd op een kapper uit de Andy Griffith Show en verwees naar Billy's vaardigheid bij het knippen van zijn medespelers. "Dit was erg amusant, maar zegt ook erg veel over mijn carrière," schreef Bean in zijn autobiografie: "Een van mijn bijnamen kwam van mijn haarknipperij, niet van mijn wapenfeiten op het veld."
Aanvankelijk was er op het sportieve vlak echter geen vuiltje aan de lucht en door zijn prestaties op dat gebied was Billy geen buitenbeentje.

Tijdens zijn middelbare schooltijd ging hij er flink tegen aan, ook omdat "sport mijn kaartje weg uit Santa Ana was." (Santa Ana is een stad ten zuiden van Los Angeles, waar hij toen woonde.) Zijn activiteiten werden inderdaad opgemerkt en tijdens zijn laatste schooljaar vielen er aanlokkelijke aanbiedingen van verschillende hoog aangeschreven universiteiten op zijn deurmat. Hij koos echter voor de Jezuïtische Loyola Marymount University in Los Angeles. Daar zette hij zijn sportieve zegetocht voort en schitterde onder andere in de College World Series.

Zijn verrichtingen waren dusdanig dat hij door de Detroit Tigers werd gecontracteerd en zijn eerste profwedstrijd was meteen een groot succes. Een krant schreef: "Laten we het hebben over te mooi om waar te zijn. De honkbal-folklore staat bol van geweldige debuten van nieuwe spelers, en nu zal dat van Billy Bean prijken tussen de beste daarvan."
Dit was het begin van een carrière die de nodige toppen maar ook veel dalen kende. Een beschrijving daarvan zal ik echter overlaten aan mensen die daartoe meer bevoegd zijn.

Rusteloosheid

Tijdens zijn laatste jaar op de universiteit maakte Bean kennis met Anna Maria Amato, die volstrekt voldeed aan het klassieke beeld van een "strandmeisje" en daarmee aan het beeld dat hij zich had gevormd van het soort vriendin dat een honkbal-ster diende te hebben. "Ondanks dat we een intense seksuele band ontwikkelden, begon het me duidelijk te worden dat ik niet de intense bekoring voor de andere sekse deelde met mijn teamgenoten. Er miste altijd iets, en ik voelde een rusteloosheid die ik niet kon benoemen of afschudden. Tezelfdertijd kon ik het alternatief niet bevatten," schrijft hij in Going the Other Way. Toch had hij al de nodige vingerwijzingen gehad, die hij echter hardnekkig negeerde.



Een ervaring die hem de ogen had moeten openen beleefde hij toen hij last van zijn kniepees kreeg. Hij ging naar een trainer die hem een massage gaf, waarbij hij, al pratende met iemand anders, langzaam met zijn handen naar boven bewoog over Billy's dijbeen: "Hij behandelde me zonder twijfel, maar op een manier die gewoonlijk niet als therapeutisch wordt beschouwd." Billy deed of er niets aan de hand was, maar "het verborgen, lichamelijke bewijs van mijn opwinding maakte duidelijk dat ik er niet afkerig van was." Na afloop maakte hij het feit dat hij zich in het openbaar wellustig door een andere man had laten betasten, onbelangrijk door zich voor te houden dat het niet wederkerig was geweest.

In 1987 moesten Bean en zijn team een wedstrijd spelen in Providence, Rhode Island, waar ongeveer tegelijkertijd de voorbereidingen voor een Pride-feest werden getroffen, waardoor de stad met homo's overspoeld werd. Bean had er geen idee van dat dit soort manifestaties bestaan en was erdoor geïntrigeerd. Tot zijn spijt viel de betoging echter met een wedstrijd samen. Hij liet van zijn fascinatie niets blijken, mede door de reacties van zijn teamgenoten, waarvan er één uitriep: "Kun je geloven dat al die verdomde homo's hier rondlopen. Ik zal er zeker voor zorgen dat ik mijn kamer vannacht afsluit."

Billy betrok zijn interesse voor de Pride nog steeds niet op zichzelf. In zijn naïveteit vroeg hij zich alleen maar af hoe het mogelijk was dat hij geïnteresseerder kon zijn "in een stelletje homoseksuelen dan in het geweldige spel waarvoor ik werd betaald om het te spelen." Het duurde, zo schrijft hij, nog geruime tijd voordat hij één en één bij elkaar optelde.
Het verstoppertje spelen voor zichzelf ging zelfs zover dat hij, nadat hij was gecontracteerd door de Los Angeles Dodgers, besloot zijn highschool sweetheart Anna een aanzoek te doen. Alsof het noodlot ermee speelde bleek hem, toen hij in L.A. naar woonruimte op zoek ging, dat zijn zaakwaarnemer een deel van zijn inkomsten had belegd in een appartementencomplex in West Hollywood, een door homo's gedomineerde buurt.

Hij en Anna betrekken een woning in dit gebouw. Ze schreven zich in bij de nabijgelegen sportschool The Sports Connection. Ze waren zich er aanvankelijk niet van bewust dat deze de bijnaam The Sports Erection had gekregen. Het kon Billy echter niet ontgaan dat andere mannen hem als vers vlees de nodige lustvolle blikken toewierpen en ook dat dit hem niet ergerde. Maar hij hield zich voor dat zolang hij niemand aanraakte hij gewoon hetero bleef. Op een gegeven ogenblik sloot hij vriendschap met een zekere Alex, nadat die hem had uitgenodigd samen "een kopje koffie" te drinken. Bij een van Alex' volgende bezoeken werd de situatie zodanig dat het leek alsof hij Billy wil kussen, maar juist op dat moment kwam Anna onverwacht thuis. Billy zag geen andere uitweg dat Anna af te leiden, zodat Alex snel de deur kon uitglippen.

Ontdekkingstochtjes

Ondanks al deze onontkoombare vingerwijzingen vond het huwelijk tussen Billy en Anna toch op 11 november 1989 plaats. Maar, zoals Bean zelf in zijn autobiografie schrijft, "hoe harder ik vocht om het te ontkennen, des te meer greep kreeg het op mijn erotische fantasie, en uiteindelijk kon ik mij niet langer beheersen en ging een beetje op onderzoek uit." Tijdens een bezoek aan San Francisco liet hij zich door een taxi naar de Castro brengen. Tot zijn verbazing zag hij hier mannen hand in hand lopen en besteedde niemand daar aandacht aan. Toch durfde hij niet uit de taxi te stappen, bang dat iemand hem zou herkennen.

Het onvermijdelijke liet zich echter niet tegenhouden en in 1991 laat hij zich in Albuquerque, waar hij dan speelt, door een taxichauffeur naar een homobar brengen. Hij is verbaasd door het alledaagse karakter ervan: "Aangezien het grootste deel van mijn kennis van het homoleven gebaseerd was op sensationele films en de krachttermen van mijn teamgenoten, had ik iets perversers verwacht. Maar hier stonden al die gewone jongens, niet veel anders dan ikzelf. Het enige verschil was dat er meer jongens dan meisjes waren en dat de meisjes alleen in elkaar waren geïnteresseerd." Al snel wordt hij aangesproken door een man, Jim, die hem uitnodigt mee te gaan naar de naastgelegen bar. Dit bleek een leerbar te zijn, waar ook pornovideo's te zien waren. "Mijn ogen puilden uit mijn hoofd, maar ik deed mijn best de indruk te wekken dat ik aan dit alles was gewend."

De video's doen hun werk en Billy besluit met Jim mee naar huis te gaan. "Alleen een idioot gelooft het wanneer iemand zegt dat het zijn eerste keer is, maar het duurde niet lang voordat hij doorhad dat dit in mijn geval werkelijk zo was. [...] Als een volleerde vanger die werkt met een wilde jonge werper, zag Jim kans me af te remmen en op mijn gemak te stellen. Tamelijk snel bewogen we samen met het ritme van een ervaren werper-en-vanger-team. Het voelde als de meest natuurlijke zaak op aarde. Hoewel er geen vuurwerk afging, was dit precies waarnaar ik op zoek was geweest."

Na deze eerste ervaring geeft Bean zich vaker over aan seksuele avonturen met mannen, die "bedwelmender zijn dan de alcohol die ik na elke ontmoeting afzwoer." Hij zorgt er echter wel voor dat dit kortstondige avontuurtjes blijven en dat er geen emotionele band ontstaat, "want ik wist heel goed wat het effect daarvan zou zijn op mijn perfecte huwelijk en mijn perfecte carrière." Het adjectief in deze opmerking moet natuurlijk met de nodige ironie worden opgevat, want Bean's huwelijk was niet perfect en ook zijn carrière bracht hem niet de successen waarop hij als student had gehoopt. Hij zat vaker op de bank dan dat hij in het veld stond. Maar nu bleek dat ook zijn voordelen te hebben: "De slechte kant van bankwarmer te zijn is dat je zelden wordt herkend. De goede kant van bankwarmer te zijn is dat je zelden wordt herkend in een homobar als je probeert je geheime identiteit in stand te houden."

Verliefd

Het bloed stroomt echter waar het niet gaan mag en tijdens een van zijn bezoeken aan de sportschool ontmoette hij een man op wie hij verliefd werd. Sam Mandani was na de machtsovername door de ayatollahs uit Iran gevlucht en had in de Verenigde Staten een nieuw leven opgebouwd. Binnen een paar dagen realiseerde Bean zich dat zijn persoonlijke leven nu voorgoed een andere wending had genomen, waarbij hij wilde pogen zijn professionele carrière in stand te houden.

De vooruitzichten waren in dit opzicht echter niet erg florissant, aangezien de honkbalwereld wordt gekenmerkt door een grote mate van (verbale) homofobie. Het enige voorbeeld dat hij had gaf geen aanleiding tot vreugde. De Dodger-speler Glenn Burke, die als eerste de high-five introduceerde op het honkbalveld, werd in 1982 uit de honkbal-wereld verdreven omdat hij geen geheim maakte van zijn seksuele voorkeur. Sindsdien was het bergafwaarts met hem gegaan. Hij werd dakloos en overleed in 1995 aan de gevolgen van aids.
Bean besloot echter het lot te tarten en met Sam te gaan samenwonen, zonder daar overigens ruchtbaarheid aan te geven. Zelfs aan zijn familie stelde hij Sam als uitsluitend een goede vriend voor, die voor zaken vaak in Californië moest zijn en dan bij hem logeerde.

Deze geheimzinnigheid had dramatische consequenties toen Sam hiv-positief bleek te zijn. Omdat Bean zichzelf nooit als homoseksueel had geïdentificeerd, had hij zich ook nooit met de mogelijkheid van aids beziggehouden. Zoals voor veel Amerikanen was de aankondiging in 1991 van Magic Johnson dat hij hiv-positief was, de eerste keer dat hij langer bij deze epidemie stilstond. En nu was zijn partner met het virus besmet en kon hij daarover met niemand praten, zelfs niet met zijn moeder, en moest hij ook alleen vrede vinden met het feit dat hij zelf niet was besmet. Na Sam's overlijden kon hij bij niemand met zijn verdriet terecht. Omdat zijn moeder niet op de hoogte was van de ware aard van zijn relatie met Sam, raadde ze hem aan zijn sportverplichtingen niet te vergeten en zo stond hij een paar uur na Sam's dood al weer op het veld.

Coming-out

Niet lang hierna ontmoette hij de op jonge leeftijd uit Cuba gevluchtte Efraín Veiga, die zo'n tien jaar ouder is en een restaurant drijft in Florida. De twee mannen worden verliefd op elkaar en gaan samenwonen. Omdat zijn sportloopbaan op z'n retour is, wordt Bean ook Veiga's zakenpartner. Op een gegeven ogenblik besluiten beide mannen het restaurant te verkopen en een nieuwe, veel grootschaliger zaak te beginnen. De opening genereerde veel publiciteit en tijdens een interview vroeg de verslaggeefster van de Miami Herald of ze Efraín en Billy niet alleen als zakenpartners maar ook als liefdespaar mag introduceren. "Waarom niet," antwoordde Billy, "het is tijd volwassen te worden." Het artikel zorgde voor grote commotie.

Binnen een paar dagen stond hij op de voorpagina van The New York Times en was hij te gast bij Diane Sawyer in de talkshow 20/20. Natuurlijk werd ook aan zijn teamgenoten en andere sporters gevraagd op dit nieuws te reageren. Tot zijn grote verbazing bleek in veel gevallen de onderlinge band van (voormalige) teamgenoten sterker te zijn dan de vooroordelen.
Dit betekent niet dat de wereld van het professionele honkbal nu de deuren wagenwijd open heeft gezet voor homoseksuele sporters, hoewel in 2002 de manager van de New York Mets in een interview verklaarde dat de tijd "mogelijk rijp is voor een openlijk homoseksuele speler."

Velen dachten dat hij hiermee de weg vrijmaakte voor de coming-out van speler Mike Piazza, maar die liet kort daarna weten dat hij niet homo- maar heteroseksueel is. Ondanks het feit dat er op elk willekeurig tijdstip zo'n 750 professionele honkbalspelers aan de belangrijkste competities meedoen, is sinds Bean's coming-out geen andere speler uit de kast gekomen. Integendeel. Toen begin dit jaar bekend werd dat de Japanse werper van de Cleveland Indians Kazuhito Tadano in zijn geboorteland in een homopornofilm had gespeeld, liet het 23-jarige talent prompt weten dat zijn deelname aan deze produktie een beoordelingsfout was geweest, maar dat hij zeker niet homoseksueel is. Dit ontlokte een sportjournalist het commentaar: "Ik vermoed dat, aangezien Kazuhito Tadano in een homopornofilm meedeed en hij zegt niet homoseksueel te zijn, hij gewoon een fantastische acteur moet zijn. Misschien wint hij wel een Oscar."



Komt het dan ooit goed tussen de sportwereld en de homowereld? Dat er in de wereld van de professionele sport nog een lange weg is te gaan, moge duidelijk zijn. Maar veel homo's moeten ook eens de hand in eigen boezem steken, want ondanks alle nichtensportclubjes wordt de homowereld gekenmerkt door een grote mate van sportfobie. Vooral de studeerkamergeleerden die homostudies bevolken lijken nog steeds te lijden onder trauma's die waarschijnlijk zijn veroorzaakt door het feit dat ze tijdens de gymles als laatste werden gekozen. Wie er bijvoorbeeld het internationale naslagwerk Who's Who in Contemporary Gay and Lesbian History. From World War II to the Present Day (2001) bijpakt, komt daarin tussen Ralf König en Larry Kramer geen lemma tegen over emancipatiepionier David Kopay, die in 1975 als een van de eerste teamsporters uit de kast kwam, en ook Glenn Burke is niet vertegenwoordigd.

Greg Louganis, die het voordeel heeft dat hij er goed uitziet, moet het met minder dan één kolom doen, evenals Tom Waddell. Rob Tielman daarentegen wordt met maar liefst drie kolommen bedacht. Is onze homostudies-professor op het homowereldtoneel werkelijk zoveel belangrijker dan de oprichter van de Gay Games? Dat lijkt me alleen vol te houden als je de wereld beschouwt met reusachtige intellectuele oogkleppen op. Ik weet haast zeker dat de coming-out van mannen als Greg Louganis, David Kopay en ook Billy Bean voor veel jongens stukken belangrijker is dan het bestaan van geleerden als Martin Duberman, Jonathan Ned Katz of John D'Emilio, hoe interessant hun boeken ook zijn.



Commentaar:
Re: De late coming-out van honkballer Billy Bean-


Reactie van Fitnessgozer dd. 24 november 2004
t verklaart weer eens de hokjesgeest en dogmas van de gay-scene zelf! men werkt zich eerst vrij om zichzelf te zijn om vervolgens zelfs te gaan categoriseren. Het blijft ook vaak voor 'deskundigen' moeilijk onderwerpen iets breder te belichten buiten de eigen belevingswereld en interesses... Ben je uberhaupt objectief in geschiedenis als je in een bepaalde hoek blijft kijken?










GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

De late coming-out van honkballer Billy Bean

Hans Hafkamp, in Algemeen op 26 november 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 340, december 2019





















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media