Back to Top
Vrijdag 06 Dec
86386 users - nu online: 1705 people
86386 users - nu online: 1705 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 10 min. Printervriendelijke Pagina  
La Michel deel 2: Trava als prostitué en artieste, tussen seksuele revolutie en


door Vincent van der Kraan in Algemeen , 21 november 2004

This article is also available in English
lengte: 10 minuten


La Michel, een van Nederlands beroemdste travestieten, werd geboren in 1933 in Oudewater. Als jongetje van tien pijpte hij al Duitse soldaten voor eten en drinken waarmee hij zijn moeder in leven kon houden. Op zijn vijftiende had hij al zoveel seksschandalen in het dorp veroorzaakt dat hij wegliep van huis. Hij kwam bij het circus en van daaruit bij een rijke Haagse heer met wie hij vijf jaar zou samenwonen. Hij begon na diens dood in travestie te verschijnen op chique Haagse feesten. Daarna trad hij op in nachtclubs in Den Haag en later ook in de Moulin Rouge op het Torbeckeplein in Amsterdam. Trava-optreden werd in die tijd streng vervolgd door de politie en Michel moest uitwijken naar de prostitutie om aan geld te komen.

Hij tippelde in de Utrechtsestraat en had schatrijke minnaars die hem af en toe een Jaguar Sport cadeau gaven. Hij had een broeder in het kwaad, de trava Thea, die eveneens in een grote Jaguar Sport rondreed. Het is midden jaren zestig, begintijd van de seksuele revolutie.

Had je veel last van de politie in die tijd?

"De politie werd steeds strenger en ik reageerde daarop door steeds brutaler te worden. Met Thea ging ik een keer uitgebreid naar de bar van het Hilton hotel en we parkeerden allebei onze Jaguar Sport pontificaal voor de ingang. In de bar kwam ik met een man in gesprek die vertelde dat hij een grote nachtclub had in Berlijn. Hij wilde mij wel engageren. Hij zou met zijn partners bij mij langskomen. ’s Avonds kwamen drie mannen binnen en kreeg ik meteen een pistool op mijn hoofd. Ze beroofden mij van tienduizend gulden en ook nog voor een fortuin aan juwelen. Ze hebben me niet doodgeschoten omdat ik zei dat ik ze niet zou aangeven. 'Ik zal zeggen dat jullie Italianen waren en dan ga ik het dubbele bedrag claimen bij de verzekering.' 'Jij bent een nog grotere boef dan wij,' zeiden ze met enig gevoel voor wrange humor in die situatie. Bij de aangifte bij de politie zeiden ze tegen me: 'Ja, wat wil je, je staat de ruit van je Jaguar met je nertsbontmantel af te vegen en dan vind je het gek dat je zulke types aantrekt!'"

Je had wel iets met Jaguars, hè?

"Ik had een registeraccountant die mij als gezelschapsdame overal mee naartoe nam. Hij heeft nooit geweten dat ik een man was. Daar kreeg ik een Jaguar X-type van. Het was de oude Jaguar van Willem O’Duys met ingebouwde stereo, toentertijd heel revolutionair. Ik heb in totaal zes Jaguars gehad. Een aantal heb ik zomaar gekregen van minnaars en sommige heb ik zelf gekocht. Ik verdiende zo’n zevenhonderd gulden op een avond. (Het geld is vandaag de dag tien keer zoveel waard geworden dus een enorme som geld). Eerst tippelde ik in de Utrechtsestraat, maar eind jaren zestig kwam daar een tippelverbod toen er teveel heroïnehoeren kwamen. Later concentreerde ik mij rond het Rembrandtsplein. Zolang ik in mijn Jaguar zat kon de politie mij niet pakken omdat ik niet tippelde. Ik kon wel klanten oppikken zonder dat ze er iets aan konden doen, je mocht altijd met iemand een ritje gaan maken. De politie had daar zo de pest over in dat ze me zelfs een keer hebben staan opwachten. Ik stapte met een klant uit en voor de deur werd ik opgepakt. 'Zo, nu hebben we je,' sisten ze me toe. Ik werd meegenomen naar het bureau en vastgezet. Mijn nertsbontmantel kreeg ik niet terug. Wat later ging ik met Thea naar een concert in het concertgebouw en wie zie ik voor aanvang in de koffiekamer staan? Die rechercheur, en zijn vrouw had mijn nerts aan!



Begin jaren zeventig, met het uitbreken van de seksuele revolutie, kwam er bij de politie meer respect voor travestie en werden we om die reden met rust gelaten. Overigens waren ze nooit zo erg tegen me gekant omdat er nooit klachten over me waren. Ik bestal nooit klanten, ik overtrad alleen het tippelverbod met de regelmaat van de klok. Dan moest ik weer één of twee weken zitten. Ik was ook nogal asociaal met mijn Jaguar en had stapels parkeerbonnen uitstaan. In dat geval moest ik nog weer langer zitten of direct betalen. Als ik moest zitten, dan was dat altijd als man. Ik had al vrij grote borsten maar die wist ik goed te verbergen. Ik werd wel apart gedoucht omdat ze bang waren voor seksuele contacten."

Uiteindelijk ben je artieste geworden, hoe ging dat?

"Ach, er kwamen teveel heroïnehoeren en die hebben de markt verpest. Ik heb nog even achter het raam gezeten maar dat werd ook door de politie verboden. Vanaf 1977 ben ik alleen maar gaan optreden en was het gedaan met het hoereren. Ik trad ook in Duitsland en België op. Ik had prachtige kostuums die ik met de hoer spelen had verdiend. Ze waren allemaal gemaakt door Guus Harms, die twee jaar geleden vermoord is.

Een vriend van mij had de Oportobar in de Warmoesstraat op de hoek bij de St. Annestraat. Die was inmiddels omgebouwd tot het travestiecabaret Madame Arthur, dat door een transseksueel werd geëxploiteerd. Maar dat liep niet zo, de zaak dreigde failliet te gaan. Die vriend vroeg me of ik de leiding wilde overnemen. Hij gooide er een grootse verbouwing tegen aan. Er kwam een enorme lichtbak met ‘La Michel’ erop, een portier en vijf trava’s. Ik kreeg veel publiciteit. In 1980 openden we de nieuwe Madame Arthur, inmiddels de derde achtereenvolgens in Amsterdam. We maakten daar de gekste dingen mee. Op een avond ging de deur open en stond er een man van een jaar of zestig zonder tanden voor de deur. Hij vroeg of hij mocht optreden als Madonna. Ik heb hem boven verkleed, een pruik opgedaan en een minijurk aangetrokken. De klanten braken de zaak af.

Een andere avond had ik aan de ene kant van de zaak Hell’s Angels en aan de andere kant studenten. De Hell’s Angels begonnen met bierviltjes naar de studenten te gooien en het dreigde hommeles te worden. Ik dacht: als dit escaleert gaat mijn zaak eraan. Ik heb een barkruk gepakt en tussen de heren in gesmeten. Als vrouw kon je dat doen en het werd door de Hell’s Angels gepikt. Dan hebben ze respect voor je. Het is daarna een vreselijk leuke avond geworden. De mooiste trava die daar optrad was Joke. Ze was mijn oogappel, schitterend mooi was ze. Niemand kon zien dat ze een man was. Een grote ramp kwam over ons toen bleek dat het pand aan het scheefzakken was. De bovenverdieping moest eraf omdat anders de boel zou gaan instorten. Dat was het einde van Madame Arthur; in 1991 sloten de deuren."

Wat ben je na Madame Arthur gaan doen?

"Vanaf 1984 woonde ik in een groot huis op de Nieuwe Prinsengracht nummer 4. Als een soort Josephine Baker had ik inmiddels veertien wegloopkinderen in huis genomen. De eerste vijf jaar ging dat goed. Ik zorgde dat ze hun huiswerk maakten en nooit spijbelden. Ze waren gek op mij. Door het werk in Madame Arthur, waar ik hele weken draaide, kwam ik aan de cocaïne. Ik was aan het eind helemaal doorgedraaid en kon de kinderen niet meer aan. Ik zei 'Ja' als ik 'Nee' moest zeggen en omgedraaid. Zij hadden vrij spel in huis. Het waren toch al geen gemakkelijke kinderen en binnen niet al te lange tijd was het een chaos van jewelste.



Kort daarop moest ook nog Madame Arthur sluiten en toen ben ik in 1991 naar Antwerpen gegaan, naar de oude hoerenbuurt waar ik in mijn begintijd al een paar maanden gehoereerd had. Ik had het echter gehad met hoereren, daar was ik inmiddels te oud voor geworden en ik ben gaan schilderen. Na een jaar kreeg ik heimwee naar Amsterdam. Als ik in Antwerpen een auto met een Nederlands nummerbord zag rijden, sprongen de tranen in mijn ogen. Een enorme treurigheid begon me parten te spelen. Ik was een soort kluizenaar geworden. Al mijn geld ging op aan de cocaïne. Ik had geen telefoon meer, geen contacten, ik was helemaal opgesloten in Antwerpen en totaal vergiftigd door de cocaïne.

Ik voelde me met cocaïne zogenaamd gelukkig, maar besefte opeens dat dat geluk slechts uit een chemisch snuifdoosje kwam. Ik stortte helemaal in en ben er toen radicaal mee gestopt. Langzaam begon het ontwenningstraject. Een goede vriend van mij, de schilder Jas, heeft mij er weer helemaal bovenop gebracht. Na een half jaar schilderde ik zelfs niet onverdienstelijk en schreef duizenden gedichten. In plaats van met mijn kostuums liep ik nu met mijn schilderijen te slepen. Drie jaar lang heb ik nog in Antwerpen geschilderd en diverse exposities gehad. Mijn schilderijen brachten zo’n vierduizend gulden per stuk op. De heimwee bleef echter en ik ging terug naar Amsterdam. Ik leefde wat teruggetrokken met tien katten. Eenzaam en alleen.

Op een avond ging ik naar de avondwinkel op de Wittenkade en toen riep een man: 'Hé, daar loopt La Michel, die heb ik nodig als jurylid voor een travestieshow in Zaandam.' Ik zei hem dat ik al vijf jaar geen jurk meer had aangehad, maar dat was geen bezwaar. Nicky Nicole zou optreden, maar op de avond zelf kwam Nicky niet opdagen, zoals niet ongebruikelijk bij haar is. De baas van A3 verzocht mij toen die avond op te treden. We zijn naar Amsterdam gesjeesd en hebben daar mijn kostuums en banden opgehaald. Ik heb toen de show van mijn leven gegeven. Tijdens die avond was er ook een impresario die vroeg of ik voor hem wilde gaan werken. Het waren optredens op campings en in bejaardenhuizen.

Ik heb dat een tijd gedaan maar ik moest ook voor kinderen optreden. Daar waren mijn shows niet voor bedoeld. Mijn shows waren te grof voor kinderen. Toen jongetjes van negen jaar hun middelvinger omhoog begonnen te steken was het voor mij tijd om te stoppen. Een vriend van mij had een zaak bij de Molukkenstraat, de Kris Kras bar. Hij was de oude portier van de Madame Arthur. Ik zou de inkoop doen en de schoonmaak. Op een gegeven moment had ik bierviltjes nodig en ging naar de zaak van Brinkman om de hoek. Ik zei dat ik het een mooie zaak vond, maar Ton, de baas, verzuchtte dat het niet liep. Hij moest te vroeg sluiten omdat er geen klanten meer kwamen. 'Je moet er een travestieshow in beginnen,' opperde ik. 'Ik ken wel iemand die in Amsterdam-West woont.' Hij vond het een spannend idee.

Zo zou ik voor het eerst weer optreden. Ik kwam in een taxi aanrijden en dacht dat Ton niet zou weten dat ik het was. Maar toen ik de eerste keer bij hem de zaak uitliep had iemand hem al gezegd: 'Weet je dat dat die bekende La Michel is, van de Madame Arthur?' Daar ging mijn verrassing. We deden elke week optredens en het ging geweldig totdat de intolerante Turkse moskee aan de overkant van de straat bij de deelraadwethouder een klacht indiende, dat er aanstootgevende foto’s op de ramen hingen en dat we teveel lawaai maakten. Deelraad Zeeburg liet haar progressieve multi-culti gezicht zien en was het gedaan met zo iets voos als travestie. Daarna was het optreden zo’n beetje over.



Af en toe doe ik nog wel eens wat. Als Heintje Davids opende ik bijvoorbeeld een zaak op het KNSM-eiland. Ik werk nu achter de kassa van de heteroseksbioscoop Diana op de Nieuwezijds Voorburgwal, waar ik voor veel klanten een vertrouwensmens ben. Velen weten dat ik La Michel ben, want er komen ook veel homo’s."

Dacht je nooit: ouder worden is minder worden, lijfelijk en financieel?

"Bij mij was het niet alleen oud worden maar ook out gaan! Maar dan komt opeens weer die aanbieding van een nieuwe baan, en ik heb het nu op mijn tweeënzeventigste best naar mijn zin. Ik heb nergens spijt van. Nou nergens... toch wel. Ik vind nu, achteraf, dat ik tegen de meiden die in de Madame Arthur voor me werkten wel erg grof ben geweest. Dat kwam door de coke. Ik was totaal asociaal. Ik ben nooit eens naar een verjaardag van ze toegaan of heb iets voor ze gekocht. Zij waren voor mij middelen om het doel te dienen. Dat verwijt ik mezelf nog weleens, want er waren ook arme stakkers met een uitkering bij, die voor vijfentwintig gulden een hele avond moesten werken. O ja, ik ben ook nog een tijd biseksueel geweest. Daar heb ik ook geen spijt van. Ik zeg altijd maar: 'Als je één afwijking hebt, dan heb je ze allemaal'."



Commentaar:
Re: La Michel deel 2: Trava als prostitué en artieste, tussen seksuele revolutie en-


Reactie van Rohini dd. 22 november 2004
Wat een mooi compleet verhaal!
Ik herinner me dat het altijd gonsde van de verhalen over Madame Arthur in mijn stamtent De Viking.
Het gekke is dat je soms denkt dat er iets vreselijks achter de sluiting van zo'n gelegenheid zit en dan blijkt het nu "gewoon" een verzakt pand te zijn.
Bedankt voor de achtergrondstory!


Reactie van dd. 02 september 2006
La Michel was mijn eerste grote liefde. Het zal 1964 zijn geweest. Hij woonde toen aan de Amstel vlak bij de Magere brug. Ik verkeerde echter op een leeftijd dat ik het verschil tussen homo en hetero sexualiteit niet echt kende. In feite was het voor mij één groot experiment. Ik voelde mij goed bij hem. Hij gaf mij warmte en genegenheid. En ik bood hem onvoorwaardelijke trouw. Na mij affaire met hem, want zo zal hij het hebben gevoeld, kwam ik tot de ontdekking dat ik als hetero sexueel geboren ben. Ik heb daarna ook nooit meer een homosexueel contact gehad. Of toch? Nog één keer heb ik hem bezocht. Een jaar of zeven later aan de nieuwe Prinsengracht. Wij hadden het weer heel fijn. Maar deze keer was het voor mij het echte bewijs dat de heren liefde aan mij niet besteed was. Op de achtergrond speelt Michel nog steeds een rol in mijn leven Ondanks dat wij elkaar nooit meer hebben gezien. Ik denk nog altijd met een zeer goed gevoel aan hem terug. Als ik het artikel lees hoor ik hem weer praten. Die eeuwige kwinkslag en het enorme gevoel voor humor. En? die enorme korrel zout die bij zijn verhalen hoort. Niets maar dan ook niets neem ik hem kwalijk want ik was uiteindelijk de geen die begon. Ik zou Michel nog best een keer willen ontmoeten. Gewoon bijpraten en kijken hoe beider leven is verlopen. Wellicht weet hij niet eens meer wie ik ben. Zijn leven is zo kleurrijk verlopen en hij heeft zo veel contacten gehad dat hij die kleine veertien jarige jongen van toen vast niet meer zal herkennen.

Misschien zoek ik je nog wel eens op!

Groet.


Reactie van jvg222@ziggo.nl dd. 22 juni 2011
La michel,ik ben nog steeds op zoek naar je,op de nieuwe zijds niet te vinden de cinema en de boijsclub gesloten,ik heb je leren kennen,incafe regina in de amstelstraat ongeveer 1969,hoop je weer eens te spreken,je was bisonder,maar de tijdgeest van toen.misschien via GN


Reactie van Claudia Verhoeven dd. 19 november 2011
Leuk om weer eens wat van la Michel te horen,heb haar toen ik nog als jongetje in de taxie rond gereden.
Later ben ik nog eens als vrouw ,uitgenodigd om een optreden van haar te zien in het cafe in de molukkenstraat, er was toen ook een motorbende hele stoere mannen ,verkleed als travestietjes, het was onvergetelijk leuk.


Reactie van Herman van Voorthuizen dd. 16 februari 2012
Begin jaren zeventig was ik de laatste organist van het City Theater bij het leidseplein. Om de hoek (Korte Leidsedwarsstraat) zat Madame Arthur waar ik na het City pianist werd. Samen met een slagwerker begeleidde ik de internationale artiesten. Op een avond hadeden we net pauze genomen, toen eigenaar Van Dijk binnenstapte en mij dwong de pauze op te geven en weer te gaan spelen. Ik protesteerde: net anderhalf uur show gedraaid. Oké, niet spelen? Dan kon ik gaan. Jong en trots als ik was liet ik 'm barsten en vertrok. Zulks vergeet je nooit meer.










GERELATEERDMEER VAN VINCENT VAN DER KRAANMEEST GELEZEN VAN VINCENT VAN DER KRAAN

La Michel deel 2: Trava als prostitué en artieste, tussen seksuele revolutie en

Vincent van der Kraan, in Algemeen op 24 november 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 340, december 2019





















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media