Back to Top
Donderdag 22 Aug
86352 users - nu online: 1327 people
86352 users - nu online: 1327 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





lengte: 10 min. Printervriendelijke Pagina  
Weg met die homo-identiteit! Koester je veelzijdigheid!


door Michiel Bollinger in Columns & Opinie , 18 juli 2019

This article is also available in English
lengte: 10 minuten


Ik ben een vat vol tegenstellingen, zo moet ik bekennen. Ik ben arm, maar ik voel me rijk. Ik ben een man en heb ook kwaliteiten die men doorgaans vrouwelijk noemt. Lang geleden ben ik gestopt me daar zorgen over te maken. Mijn identiteit als Nederlander staat onder druk, nu ik me steeds meer Europeaan en zelfs wereldburger voel. Ik ben als katholiek jongetje geboren, maar sinds een paar jaar een atheïst zonder geregistreerde geloofsovertuiging.

Jason Collins, NBA basketballer
Ik hou van Holland en ben tegen zwarte piet en tegen xenofobie. Ik hou van voetbal, maar kan het heteroseksisme van de supporters en sportjournalisten niet uitstaan. Ja, ik val op voetballers, maar ik identificeer me niet met hen. Ook de hysterische nichtenmassa die elk jaar de Amsterdamse grachten ritueel doorkruist kan me gestolen worden. Toch houd ik persoonlijk evenveel van nichterige als van stoere jongens. Dat alles samen is een vat vol tegenstellingen die ik met gemak samenvoeg en waar ik van geniet. En daarin voel ik me zeker geen uitzondering.
 

Het touwtje in de brievenbus

Deskundigen zouden zeggen: je hebt een identiteitscrisis Michiel, net zoals de westerse maatschappij. Populisten spreken plechtig van een verlies aan waarden en normen en dat het de samenleving zou ontwrichten, ja, zelfs te gronde zal richten. Woorden als verweesd en onbehagen worden vaak herhaald in hun betoog. Ik kan ze antwoorden dat ik erg mijn best heb gedaan die oude normen en waarden ter discussie te stellen en van me af te schudden.

Zij zullen daarop beweren dat ik het typische product van mijn tijd en opvoeding ben. De jaren zestig deden in hun ogen veel kwaad. Opinieleiders zeggen: we moeten weer terug naar de vertrouwde jaren van daarvóór, toen het touwtje nog uit de brievenbus kon hangen zodat iedereen gewoon naar binnen kon, zonder kloppen of aanbellen.
 
Mijn antwoord is dat elke tijd een ander soort touwtje door de brievenbus zal laten hangen.

In de eenentwintigste eeuw is dat niet een fysiek touwtje, maar een geestrijk touwtje van verzet en trots en creativiteit. Want het mag zo zijn dat de zwijgende meerderheid zich opsluit in nostalgische reservaten, in goed beveiligde enclaves, in de eigen identiteit van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Veel homo’s doen er net zo hard aan mee.

Achter de pc trekken zij van leer in hun internetbubbel, die is geproduceerd met duistere algoritmes van marketingbedrijven en sociale media. Ze zijn bang gemaakt voor andere mensen die niet aan de norm voldoen, een andere huidskleur of religie hebben, een andere cultuur of andere gewoontes in bed hebben.

Ja, dat mag allemaal waar zijn. Maar wat doen we aan die angst? Er zijn nieuwe allegorische touwtjes uit de brievenbus nodig. En die worden niet opgehangen door bange mensen, wel door mensen met durf en een innovatieve geest. We hebben dwarsdenkers nodig. Nieuwe verbintenissen. En juist de mensen die tegen de stroom in durven te gaan, ontmoeten de meeste agressie in deze tijd van roeptoeters en boze mensen.
 


Heterodwang

Ik ben een dwarsdenker. Ik heb me nooit tot een coming-out verleid gevoeld sinds ik weet dat ik op mannen val, integendeel, de maatschappelijk afgedwongen bekentenis van elke homojongere stond en staat me nog steeds tegen. Dat klinkt misschien raar voor iemand als ik, die eind jaren zeventig van de vorige eeuw op de barricaden stond voor de homobevrijding. Maar ook toen vond ik dat de strijd niet afhankelijk was van het ritueel van de coming-out. Er zijn veel andere manieren om duidelijk te maken dat je als man op mannen valt.

De coming-out is de slechtste optie. Het is een biecht uit heterodwang en geen vrijheid.

Homoseks is in mijn ogen een daad, geen identiteit. Dus: ik ben geen homo, ik doe aan seks met mannen. De coming-out is relatief recent ingezet als strijdmiddel, maar het komt neer op een gênante vernedering, een publiekelijke boetedoening. Ik voelde als jongen intuïtief aan dat ik dit ritueel aan me voorbij moest laten gaan voor mijn eigen geestelijke en lichamelijke gezondheid. Ik was er te trots voor. Waarom zou ik mijn verlangen moeten opbiechten en hetero’s niet? De HLBTIQ-cumulatie van de laatste jaren is bekentenispolitiek in het kwadraat. Het is een noodkreet van bange minderheden die worden gedoogd door de heterodwang, zoals de maatschappij ook soft drugs gedoogt: op een hypocriete manier en vol tegenstrijdigheden.

Zo mag je als homo tegenwoordig wel trouwen, maar worden er regelmatig argeloze homomannen tot bloedens toe mishandeld op straat. De wet beschermt ons, maar de spreekkoren in de voetbalstadions kotsen wekelijks hun haat over ons soort uit. In de klas op school is “homo” het meest misbruikte scheldwoord. Op straat blijft het oppassen geblazen, elke homo kent het gevaar, eigenlijk net zoals vroeger.

Er is niet veel veranderd. Homo-zijn was en is nog steeds geen pretje.

Wat honderd jaar geleden is geconstrueerd, namelijk een homoseksuele identiteit ter emancipatie, is nu misschien wel een doodlopende weg. Want onze maatschappelijke identiteit als homo-minderheid heeft ons geen veiligheid gebracht.


Ik is een ander

Mensen zijn niet in kwantitatieve of kwalitatieve hokjes te plaatsen. Ik streef naar respect voor iedereen, niet door een eigen homo-identiteit te claimen maar juist door die hele santenkraam aan moderne eigen identiteiten te problematiseren en te relativeren. Ik zeg het de Portugese dichter Fernando Pessoa na: Ik is een ander. Ik besta alleen maar in relatie met anderen. Maar de identiteitspolitiek viert anno 2019 hoogtij, in rechtse en linkse kringen, bij homo’s, joden, moslims, zwarte en witte mensen. En de zogenaamd gewone mensen doen er net zo hard aan mee. Een cultuurstrijd op leven en dood is uitgebroken en wie er wint, is de vraag.  Tot vervelens toe worden de verschillende identiteiten tegen elkaar uitgespeeld.

Ik ben wit, jij bent zwart, ik ben hetero, jij bent homo, ik ben vrouw, jij bent man, ik ben trans, jij bent genderneutraal, ik ben moslim, jij bent christen, ik ben seksist, jij bent feminist, ik ben pro, jij bent tegen mij.

Dylan Geick en zijn beroemde Insta-BF Jackson KreciochHet lijkt wel of de oude zuilenmaatschappij van het begin van de twintigste eeuw gaandeweg is vervangen voor een geïndividualiseerde vorm ervan, namelijk een conglomeraat van verschillende identiteiten tegenover elkaar. Vroeger speelde een katholiek jongetje niet met een protestants meisje op straat, al waren ze buren. De emancipatiebewegingen van honderd jaar geleden (socialisten, katholieken en protestanten) zorgden ervoor dat hun jeugd opgroeide in een volledig eigen zuil van de wieg tot het graf: school, vrije tijd, kerk, huwelijk, sport en verenigingsleven, universiteit, vakbond, begraafplaats en massamedia zoals kranten, radio en tv – allemaal gelijkgeschakeld in een levensbeschouwelijke zuil, zoals dat toen werd genoemd.

Tegenwoordig viert de segregatie opnieuw hoogtij, maar dan op een veel individueler niveau en tot in de intiemste zaken. En opnieuw zijn de emancipatiebewegingen de aanjagers van deze maatschappelijke definiëringen. Coming-out is een verplicht nummer geworden.

Soort zoekt soort en als je nergens bijhoort, dan is er iets mis met je.


Dikke ik

Er is nog een andere groep die de identiteit zaligmakend heeft verklaard. Dat zijn de snelle marketingjongens. Zij creëren een identiteit rond een product of dienst of bedrijf. Zonder identiteit gaat het niet, beweren ze. Op die manier verzinnen zij het noodzakelijke verhaal om tandpasta, bloemen of stofzuigers aan de man of vrouw te brengen. Als je kiest voor Becel blijf je jong en altijd gelukkig. Grolsch bier is er alleen voor de happy few, Amstel is voor de echte mannen.

Een echte nicht houdt van het Eurovision Songfestival. Moment voor jezelf, het merk bepaalt je identiteit. Gewoon jezelf kunnen zijn, was dat ooit de reclameslogan van de VVD of van Veronica? De dikke ik. Als je niet normaal doet, donder dan maar op. Daar is het op uitgelopen, óók in de homowereld. Dat tekent het harde maatschappelijke klimaat anno 2019.

Je huidskleur bepaalt op welke school je zit, je politieke voorkeur bepaalt welke tv-programma’s je bekijkt en welke krant je leest, je inkomen bepaalt in welke wijk je woont, je internetgedrag bepaalt je politieke stemgedrag, homo’s sporten bij hun eigen club, hoogopgeleide mensen hebben hun eigen, exclusieve dating-site en verzekeringen... Het principe van OSM (Ons Soort Mensen) tiert welig. Identiteit bepaalt alles tegenwoordig. Identiteit is niet alleen handelswaar (zie Facebook) maar ook persoonlijke eigenwaarde en maatschappelijke meerwaarde. Het komt neer op maatschappelijke segregatie.

En met de toenemende invloed van algoritmes op ons leven is de identiteitskwestie alleen maar urgenter geworden. Het lijkt er zelfs op dat de twee ontwikkelingen van identitaire beweging en internet-algoritmes elkaar versterken. Omdat de moderne mens zich terugtrekt in de eigen gewoonheid van de internetbubbel krijgt het populisme van links en rechts alleen maar meer vat op ons.

De algoritmes van de nieuwste media wekken de indruk van het gelijk van het eigen gelijk. Zij bevestigen de eigen identiteit tegenover de ander, die moet worden bestreden. Het is een slang die in zijn eigen staart bijt.
 

Absolute uitsluiting

Ik doe er niet aan mee. Ik weiger mijn ziel en zaligheid over te dragen aan een bepaalde maatschappelijke identiteit, al zullen de whizzkids bij de overheid en de kapitalistische hightech-bedrijven er anders over denken. Die hebben mij allang ingedeeld in de statistische groep van postmodernistische elite, een typische early adapter – ze pretenderen mij beter te kennen dan ikzelf, aan de hand van mijn surfgedrag op internet. Ik kan proberen mijn privacy te beschermen, maar dat lukt niet in de huidige constellatie van het internet. Het is slikken of stikken.

Daarnaast zijn er de identitaire fanatici die de toon van het debat bepalen, de nationalisten, populisten, de racisten en fundamentalisten van allerlei soort, xenofoben, homofoben en de zich normaal noemende mensen die alles wel best vinden zolang anderen zich maar aan hun normaliteit aanpassen, eigenlijk alleen omdat zij recht van spreken hebben en de anderen niet.

Maar er zijn geen normale of abnormale mensen. Het onderscheid maakt elke discussie onmogelijk. Het stopt de dialoog. Het is een absolute uitsluiting. Daar verzet ik me tegen. Respect komt van twee kanten. Het maatschappelijke cliché is mijn vijand, het algoritme is mijn duivel, de statistiek moet kritisch worden benaderd. Laat duizend identiteiten bloeien in elk individu. Het slechte voorbeeld van Facebook geeft aan dat we het heft weer zelf in handen moeten nemen, omdat de surveillance anders te groteske vormen aanneemt.


De arrogantie van de macht vermenigvuldigt zich daar in algoritmische betekenis tot enge proporties. Sociale media vormen een gevaar voor de democratie. Onze maatschappelijke identiteitsdwang is verworden tot een allesomvattende vijand van onszelf. Het beperkt onze reikwijdte van handelen en het zicht op de horizon. Is het een complot? Nee, wij zijn het zelf die onze identiteit zo belangrijk maken.


Digitale nullen en enen

Laten we een paar zaken even in de juiste proportie neerzetten. Seks is lust, geilheid, verlangen, noem het liefde, maar noem het geen geaardheid of identiteit. De versplintering van de homoseksuele identiteit in allerlei HLBTIQ-varianten is een achterhoedegevecht zonder winnaar. Het leidt alleen maar tot meer segregatie. Er is een wereld te winnen in de open ruimte tussen voor en tegen. Wij mensen zijn niet voorbestemd tot digitale nullen of enen te worden beperkt, ons leven is niet digitaal, wij vibreren buiten de clichés, ons bloed is niet een ander soort rood dan anderen hebben.

We willen liefhebben en andere mensen aanraken, mensen van vlees en bloed, wij leven op in de open ruimte onder de stralende zon. We dromen allemaal van de oneindige melkweg, van geluk en van onstuimige seks. Wij horen niet in hokjes. En toch stoppen we elkaar er voortdurend in, en met niet aflatend enthousiasme. Wie verzet zich tegen wat je een vrijwillige vorm van apartheid zou kunnen noemen?
 
Ik is een ander. Ik ben vele identiteiten. Dat geeft mij geen identiteitscrisis maar een vrijer leven. Niet om van elk probleem weg te duiken, maar juist om elke uitdaging aan te kunnen gaan, met de juiste nuancering en de noodzakelijke vastberadenheid en durf. Laten we stoppen met de identiteitspolitiek van links en rechts. Koester de vele identiteiten die je leven vormgeven. Dat is beter dan er slechts eentje hebben. Wees rijk in wie je kunt zijn, geen armoedzaaier.

Homo, durf te leven!


Michiel Bollinger (1957) is zelfstandig tekstschrijver en theatermaker. Ooit was hij lid van de Amsterdamse Rooie Flikkers (1976-1980), een collectief van vrienden in verzet tegen de heterodwang. Tegenwoordig woont hij in het Ramses Shaffy Huis, een woongemeenschap voor oude en jonge kunstenaars.



 










GERELATEERDMEER VAN MICHIEL BOLLINGER

Weg met die homo-identiteit! Koester je veelzijdigheid!

Michiel Bollinger, in Columns & Opinie op 18 juli 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp














Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 336, augustus 2019






RoB
Made in Amsterdam











Meer uit Columns & Opinie
Meer uit nummer 335
Meer van Michiel Bollinger





Club Church


Cruise Club with theme-nights and darkroom

meer info |visit


Eriks gay Bed and Breakfast


Quiet clean bedroom and Dutch breakfast for one guest

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media