Back to Top
Zondag 08 Dec
86387 users - nu online: 2749 people
86387 users - nu online: 2749 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Columns & Opinie

“Doe maar gek, dan doe je al gewoon genoeg,” zei moeder toen ik als kind weer eens met mijn twee zussen en ons buurmeisje de Dolly Dots nadeed, of als mijn broer en ik samen onze poppenkleertjes aan het wassen waren en netjes aan de lijn hingen. In ons “straight-friendly” gezin bleek “gewoon” af en toe wat lastig te definiëren.

door Rick van der Made - 11 februari 2019

lengte: 6 min. Printervriendelijke Pagina  
Macho-gedrag versus de Dolly Dots


This article is also available in English
lengte: 6 minuten


Met twee zoontjes die liever met make-up dan met auto’s speelden en met een dochter die plastic legerpoppetjes verzamelde en nooit mooie rokken of make-up wilde dragen, was “gewoon” een woord dat bij ons “gewoon” niet snel meer gebruikt werd.

En dat heeft ons gezin meer goed dan slecht gedaan.

Mijn ouders zijn op 29 januari 1963 getrouwd. Middenin “de hel van ’63”: één van de strengste winters die ons land gekend heeft.

Ik vind januari een mooie maand. De maand van mijn ouders’ huwelijk. De maand van een nieuw begin. Van een frisse start waarin goede voornemens nog nageleefd worden. De maagdelijke wintermaand waarin de belofte van het nieuwe jaar nog ongeschonden is. En een maand om terug te kijken naar wat er vorig jaar allemaal gebeurd is. Opdat we wellicht iets van het oude jaar kunnen leren.

Ik heb nog eens wat onderzoeken over de acceptatie van HLBTI’ers uit 2018 erbij gehaald.
  Hier volgen wat conclusies:  
  • De helft van de lesbische, homo- en biseksuele jongeren durft op de sportclub niet uit te komen voor hun geaardheid. En een kwart van de niet-sportende transgenders geeft aan dat zij niet sporten vanwege het feit dat ze transgender zijn.” (SCP)
  • Homo- en biseksuele jongeren ervaren nog veel intolerantie doordat heteroseksualiteit de norm is in onze samenleving. Het is niet gemakkelijk voor hen om met vrienden te praten over dating, liefde en seks.” (Van Lisdonk)
Lesbische, homoseksuele en biseksuele jongeren geven hun leven een zesje, tegenover een acht-min voor heteroseksuele jongeren; “homo” is het meest gebruikte scheldwoord op school. Volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau rapporteert achtentachtig procent van de HLB-jongeren dat ze dit scheldwoord soms, regelmatig of vaak horen.

Eenenvijftig procent van de openlijke HLB-jongeren werd in het afgelopen jaar met hun seksuele oriëntatie gepest of kreeg andere negatieve reacties; het percentage HLB-jongeren dat wel eens een zelfmoordpoging heeft gedaan, ligt volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau bijna vijf maal hoger dan onder heterojongeren. (SCP / COC)

Exploring a Dutch paradox: an ethnographic investigation of gay men’s mental health” is een interessant onderzoek uit 2014, dat een verklaring probeert te vinden voor het feit dat, alhoewel Nederland wereldleider is (geweest) op het gebied van homorechten, homoseksuele Nederlandse mannen veel hoger op stemmingswisselingen, depressie, angststoornissen en zelfmoordpogingen scoren dan heteroseksuele Nederlandse mannen. Dit onderzoek richt zich alleen op homoseksuele mannen, maar toont duidelijk aan waar de schoen wringt als het om de acceptatie van alle HLBT’ers gaat. Discriminatie, stigmatisering en verinnerlijkte homofobie spelen een sleutelrol. Zij vormen de basis voor de “minderheidsstresshypothese” van het onderzoek.

Ondanks de schijnbare gelijkheid tussen homo- en heteroseksueel, blijkt dat als het om de geestelijke gezondheid gaat, de verschillen tussen homoseksuele en heteroseksuele mannen in Nederland net zover uiteenliggen als in landen waar er (veel) minder wettelijke en sociale steun voor homorechten is.

Onderzoekers De Graaf, Sandfort en Ten Have schreven al in 2006: “In Nederland bestaat er voor homoseksuelen een vrijwel totale wettelijke gelijkheid. Vergeleken bij hun heteroseksuele landgenoten hebben Nederlandse homoseksuele mannen het op sociaal-economisch gebied beter en zij zijn hoger opgeleid. Homoseksuele Nederlandse mannen ondervinden vrijwel geen hinder als het gaat om toegang tot hooggekwalificeerde gezondheidszorg. Gezien de sociale, wettelijke en economische status van de Nederlandse homoseksuele man, lijkt het dus lastig hem te bestempelen als ‘kansarm.’”

“Exploring a Dutch paradox” gaat in op de vraag hoe deze “Nederlandse paradox” (een hoge score op sociale, economische en wettelijke gelijkheid én een hoge score op geestelijke gezondheidsproblemen) begrepen kan worden.

De etnografische omstandigheden voor de geestelijke gezondheid bij homoseksuele mannen richten zich op drie vlakken:
1. adolescentie en “gewoon” zijn;
2. de uitdaging van een vaste relatie;
3. gay-subculturen.
 
Ad 1. Voor homoseksuele adolescenten geldt dat hun eigenheid door anderen niet als “gewoon” wordt gezien en dat zij hun eigenheid zelf ook niet als “gewoon” omschrijven. Alhoewel de Nederlandse maatschappij meer open staat voor “anders-zijn,” blijven hetero-normatieve waarden (en daarmee de afwijzing van al te vrouwelijke homoseksuele voorbeelden) heersend. Vrouwelijkheid en het niet voldoen aan “gewoon,” roepen in familie, sportclub, school en op het werk weerstand op. Sterker nog: uit onderzoek blijkt dat ook voor de homo-emancipatie in Nederland geldt dat “gewoon” en “gewoon doen” de normen zijn geworden, waardoor ook bij de homo-emancipatie hetero-normatief, mannelijk gedrag openlijk gesteund en te weinig uitgedaagd wordt.

Ad 2. Homoseksuele adolescenten hebben een negatiever zelfbeeld dan heteroseksuele adolescenten. Ze zijn kwetsbaarder voor afwijzingen. Ze worstelen met eenzaamheid en met het in stand houden van langdurige liefdesrelaties. Een negatief zelfbeeld en een grotere kwetsbaarheid voeden pogingen seksueel aantrekkelijker gevonden te worden en daarmee mannelijker en hetero-normatiever gedrag te willen vertonen.

Ad 3. Uit onderzoek blijkt dat in gay subculturen mannelijkheid een nog grotere rol speelt dan aantrekkelijkheid. Meer mannelijkheid betekent meer “seksueel kapitaal,” wat voor mannen in gay subculturen die aan het hetero-normatieve, mannelijke ideaal voldoen gunstig uitpakt, maar die juist contraproductief werkt voor homoseksuelen die niet aan dat ideaal voldoen. Vrouwelijk zijn en vrouwelijke karakteristieken bezitten wordt in gay subculturen als onaantrekkelijk beschouwd. In de meeste gay settings in deze studie waren “self-fashioning as masculine” en het wegzetten van vrouwelijkheid als niet nastrevenswaardig dé manier om het seksuele kapitaal veilig te stellen.

De bekrachtiging van het gespierde hetero-lichaam en van hetero-normatieve gedragingen is diep in de homoseksuele levens doorgedrongen en komt voort uit de bredere sociaal-culturele mannelijkheidsidealen, uit angst voor discriminatie en zij zijn aanwezig in zaken als onze opvoeding, scholing, arbeidsomgeving, reclame, marketing, pornografie, (homoseksuele) subculturen en zelfs in onderdelen van (Gay) Pride(s). Dientengevolge reproduceren homoseksuele mannen actief hetero-normatieve genderhiërarchieën en daarmee de overheersing van deze hiërarchieën. Bourdieu en Wacquant noemden deze overheersing in 2004 “symbolisch geweld” en lieten zien waar dit geweld toe kan leiden: “Aangezien het gestigmatiseerde minderheidsindividu in onze maatschappij zichzelf identiteitseisen oplegt waaraan hij niet kan voldoen, is het onvermijdelijk dat hij enige ambivalentie over zijn eigenheid zal voelen.

Dit individu zal zijn eigenheid zo vervormen dat hij zo min mogelijk last heeft van de schijnbare en opdringerige stigmatisering. Zijn individuele eigenheid - die zo anders is dan de overheersende eigenheid van de meerderheid - ervaart hij als afstotelijk: hij zal de normen van de maatschappij om hem heen steunen en daarmee zal hij zijn eigenheid afkeuren. Deze sociale en psychologische afkeuring zal uiteindelijk omgezet worden in schaamte.” En schaamte kan nu eenmaal nooit een basis zijn voor een gezonde geestelijke gezondheid.  
....




Oké. Laten we 2019 goed beginnen. We weten nu dat we moeten proberen de overheersing van “gewoon” en van de hetero-normatieve, mannelijke identiteit wat af te zwakken, te beginnen bij de gewone, hetero-normatieve, mannelijke identiteit van de homo’s zelf.
 
Ja, januari is een mooie maand. De maand waarin mijn ouders trouwden. De maand waarin de belofte van goede voornemens nog standhoudt. Zullen we afspreken dat we komend jaar gewoon wat minder naar mensen als Johan Derksen en René van der Gijp zullen kijken en wat vaker samen met onze heterovrienden de Dolly Dots zulle  playbacken? Het heeft ons gezin meer goed dan slecht gedaan.

Ja, 2019 wordt vast een prachtig HLBT+ jaar.  













GERELATEERDMEER VAN RICK VAN DER MADEMEEST GELEZEN VAN RICK VAN DER MADE

Macho-gedrag versus de Dolly Dots

Rick van der Made, in Columns & Opinie op 11 februari 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 340, december 2019





















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media