Back to Top
Dinsdag 19 Feb
86260 users - nu online: 1296 people
86260 users - nu online: 1296 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Heeft de homobeweging een verkeerde koers gekozen?


door Gert Hekma in Films & boeken , 03 februari 2019

This article is also available in English


Een pionier van de Amerikaanse homobevrijdingsbeweging, de historicus Martin Duberman, publiceerde recent een boek met als titel de vraag Has the Gay Movement Failed? Het antwoord is een overdonderend ja, de homobeweging heeft gefaald. Haar belangrijkste succes was recent de openstelling van het huwelijk en het leger voor holebi’s.

Martin Duberman
Het is leuk dat die paren kunnen trouwen, maar er is niks geregeld voor alleenstaanden en helemaal niks voor mensen die met z’n drieën of vieren willen zijn, of in andere constellaties denken. Krijgen zij geen rechten? Het is leuk voor mensen die in het leger willen, maar wat biedt het voor mensen die niet in enig leger willen dienen of voor wereldvrede zijn? De potten- en flikkerbeweging is uit de jaren zeventig gekomen met ruimere idealen tegen racisme, seksisme, homofobie, met linkse wensen over armoede, werk en economische gelijkheid, voor goed onderwijs, tegen religie, oorlog en kernenergie, tegen ouderwets man-vrouwgedrag, tegen huwelijk, gezin en familie en vóór seksuele vrijheid. De lijst kan uitgebreid worden.


Duberman gebruikt deze opsomming - die gedragen werd door radicale homobewegingen als het Gay Liberation Front (GLF) en de Gay Activists Alliance (GAA), maar ook door feministische en andere organisaties in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk - als uitgangpunt van zijn boek, maar of andere activisten die deelden? Ze hadden zulke doelen en dromen ook in Nederland en andere landen zoals de Scandinavische, in Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en Italië, maar niet in Oost-Europa en niet in Spanje, Portugal en Griekenland, waar dictators en kolonels regeerden. Tussen deze landen verschilde de situatie grondig tijdens de seksuele revolutie, zoals de mate waarin een homobeweging mogelijk was.

De historicus Duberman schreef sinds 1960 zo’n dertig boeken over thema’s en personen als Stonewall (1993), Paul Robeson (1989) en Lincoln Kirstein (2007); autobiografieën zoals Cures: A Gay Man’s Odyssey (1991), Midlife Queer: Autobiography of a Decade 1971-1981 (1996) en The Rest of It: Hustlers, Cocaine, Depression, and Then Some, 1976–1988 (2018); redigeerde bundels met essays en veertien delen met homo- en lesbische levens voor de jeugd (1994-1887). Hij schreef ook toneel en fictie, richtte in 1991 te New York het Center for Lesbian and Gay Studies op (CLAGS; nog geen LHBTIQ of andere onhandige afkorting) en stelde met George Chauncey en Martha Vicinus de essentiële essaybundel Hidden from History: Reclaiming the Gay and Lesbian Past (1989) samen. Hij is inmiddels achtentachtig jaar, stond levenslang voor gay liberation, homobevrijding en veel meer en kijkt nu ontevreden terug.

De studies en essays van Duberman heb ik niet allemaal gelezen, maar hij heeft door de oprichting van het New Yorkse Centrum voor Lesbo- en Homostudies en door de vele boeken die hij samenstelde en schreef een belangrijke rol in de homobeweging gespeeld. Zijn autobiografische boeken zijn wat ijdel, erg in de sfeer “wie kent wie” en bieden weinig inzicht in geportretteerden.

Zoals de titels al aangeven speelde hij met vuur: cocaïne, hoerenjongens, psycho-therapieën om z’n homoseksualiteit te bestrijden, depressies. Met zijn persoonlijke problemen was hij afgedreven van religie, wel Joods gebleven en bij Freud terecht gekomen. Leuk én pijnlijk was een verhaal dat hij vond over twee aartsconservatieve jonge blanke heren uit de Zuidelijke Verenigde Staten die vrijelijk seksueel met elkaar verkeerden en de slavernij verdedigden in de periode voor de Burgeroorlog (1861-’65).


Duberman hoorde bij de linkse flikkers en potten van het Gay Liberation Front, die niks van oorlog en slavernij moesten hebben. De groep is kleiner en grijzer geworden en tegelijk zijn de activistische doelen van GLF en GAA in de mist verdwenen. Er zijn nieuwe algemene lobby-groepen ontstaan zoals Human Rights Campaign (HRC), National LGBTQ Task Force en andere. Die vertegenwoordigen de middenklasse, zijn vol overtuiging vóór huwelijk en leger en hebben weinig oog voor arme homo’s en lesbo’s die waardeloze of geen banen hebben, ziek, dakloos, oud of jong zijn.


Het is leuk om te kunnen trouwen, maar niet iedereen heeft dat perspectief of verlangen. De wereld is veranderd en misschien homovriendelijker geworden, maar ook hetero- en homonormatiever; met meer eisen hoe je je moet gedragen als hetero, homo of gewoon goede Amerikaan of Nederlander (niet roken of drinken, minder vet, vlees en zout). Geen seks voor je achttiende. Misschien mag je eerder homo, lesbisch of transgender zijn maar dat uitleven?

Melbourne 1972Duberman kiest voor groepen die stonden voor seksuele vrijheid en linkse idealen en vindt het jammer dat homo’s en lesbo’s daar niet meer voor kiezen, en links niet meer voor hen. Met Amerikaanse cijfers geeft hij aan wat de rampen zijn van de neoliberale politiek zoals de enorme inkomensverschillen en grote armoede in de Verenigde Staten. Zo bezitten acht mannen van wie zes Amerikanen net zo veel als de armste helft van de wereldbevolking.

Met “haves” en “have nots” gaat het verder dan economie want die tweedeling geldt ook voor scholing, gezondheid, ouderenzorg of gevangeniswezen. Er zitten 2,3 miljoen mensen in de nor in de Verenigde Staten, een land met vijf procent van de wereldbevolking en vijfentwintig procent van de gevangenenpopulatie die relatief vaak zwart, Latino en man is. Ook heeft Duberman cijfers voor de HLBT-bevolking: een teleurstellende vier procent geeft aan HLBT-doelen.

Hij is goed met cijfers over deze en dergelijke thema’s, maar heeft geen goed antwoord op de vraag waarom links niet solidair meer is met homo’s en omgekeerd. Behalve dan het Amerikaanse idee dat armoede en achterstand een natuurlijk noodlot zijn en dat het aan persoonlijke inzet te danken is als het je goed gaat. IJver brengt je van een dubbeltje tot een miljoen. Hij tekent bezwaar aan tegen een neoliberale gay wereld, want hij ziet hoe juist veel homo’s zijn gezwicht voor spilziek consumentisme (vakanties, auto’s, kleren, woninginrichting). Mede daarom zijn links en gay uit elkaar gegroeid. Links is meer materieel in de publieke zaak, homo’s in het privé-leven. Toen ik in 1999 een tijd in de Verenigde Staten woonde was het idee dat het vergane ideaal van een linkse actiegroep toen in een woonkamer paste.

Ik had liever gezien dat Duberman zich had gericht op de meer specifieke vragen van seksualiteit en identiteit en minder op algemene “solidaire” vragen rond geld en gezondheid. Op die laatste hebben de meeste HLBT-ers weinig vat en de eerste spelen minder voor links. Tegelijk is het seksbeleid onder Trump in de Verenigde Staten een stuk giftiger geworden – nadat het Hooggerechtshof in de Verenigde Staten het homohuwelijk had aanvaard, zijn op verschillende rechtsniveaus (natie en staten) nog honderden regelingen en wetten ingevoerd ten nadele van HLBT-ers. Daar blijven vele vragen spelen rond seks, zoals met onderwijs, gezondheid, geweld tegen homo’s en transen, het probleem dat veel werkgevers HLBT-ers kunnen ontslaan, enzovoorts.
 
Er zijn specifieke vragen die seksuele minderheden vaker raken dan andere burgers, zoals rond familie en ouderschap, ook in Nederland. Denk aan het meer-ouderschap. Net is de decembermaand achter de rug, waarin seksuele buitenbeentjes in de privé-wereld vaak met vragen van familie geconfronteerd worden: over één of meer partners en zo je die al hebt, komen ze dan mee naar een familiefeest? Heb je leeftijdgenoten die (klein)kinderen hebben, dan weet je dat hun gesprekken vaak in kleutertaal zijn met baby-onderwerpen.

Steunen ouders hetero- en homokinderen bij het kopen van een huis? Het erfrecht is gericht op gezin en familie en als er geen (symbolische) bloedrelaties aanwezig zijn, volgen meer (belasting)plichten. Het zijn thema’s waar holebi’s meer gelijk worden, maar nog lang niet gelijk zijn.

Het COC was in het verleden met feministes als d’Ancona en Sax voor juridische gelijkheid en een individualisering van relatierechten voor iedereen en níet voor het huwelijk. Gelijkheid is overigens een dogma dat goed is voor politieke burgerrechten maar op sociaal niveau, zoals met seks of relaties, minder realistisch is. Mensen zijn ongelijk in rijkdom, schoonheid, opleiding, leeftijd, seksbeleving, gender, en wat dies meer zij. En ongelijk in het huwelijk, echt iets voor de homobeweging om weer te willen afschaffen want het bracht geen gelijkheid.


  Martin Duberman, Has the Gay Movement Failed?, Oakland, CA: University of California Press, 2018, 272 blz., geb., ISBN 9780520298866.
Gert Hekma was o.m. hoogleraar Homostudies aan de UvA
 



 










GERELATEERDMEER VAN GERT HEKMA

Heeft de homobeweging een verkeerde koers gekozen?

Gert Hekma, in Films & boeken op 03 februari 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp














Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 331, maart 2019














Meer uit Films & boeken
Meer uit nummer 330
Meer van Gert Hekma





Eriks gay Bed and Breakfast


Quiet clean bedroom and Dutch breakfast for one guest

meer info |visit


t Mandje


Fun and respect since 1927

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media