Back to Top
Zaterdag 17 Nov
86212 users - nu online: 1454 people
86212 users - nu online: 1454 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Pride, Femke en Vrijheid


door Rick van der Made in Columns & Opinie , 31 augustus 2018

This article is also available in English


Voordat ik mijn huidige vriend leerde kennen, was ik al een aantal jaren niet meer maar de botenparade van de Amsterdam Pride gaan kijken. Ik ben niet zo heel groot en langs de grachten stonden de laatste jaren voornamelijk lange, lallende heterodames met roze hoedjes op en hippe hakjes aan, die mij geïrriteerd aankeken als ik hen vriendelijk vroeg of ik wat meer naar voren mocht om nog een glimp van de parade op te kunnen vangen.

Femke Halsema, Foto Jeroen PloegerOp zich, zo leerde vriend Alfred mij onlangs, zijn lallende hetero’s op dit feest een teken van het succes van de HLBTI-emancipatie in het algemeen en van de Pride in het bijzonder, maar nadat ik met m’n trendy outfitje bijna in de gracht was beland na een duw te hebben gekregen van een hossende groep studenten, besloot ik niet meer te gaan.

De relatie met mijn Syrisch-Armeense vriend Armen veranderde dat. Hij besloot enkele jaren geleden uit Aleppo te vluchten omdat hij noch in zijn eigen orthodox-christelijke, Armeense cultuur, noch in zijn overwegend islamitische geboorteland kon zijn wie hij wilde zijn: een man die op mannen viel en daar openlijk voor uit willen komen.

Toen tijdens de burgeroorlog IS en Al-Nusra voor de poorten van de stad stonden, werd het hem te heet onder de voeten en vluchtte hij naar Libanon, alwaar hij bij de VN asiel aanvroeg. Nederland accepteerde hem.

Armen heeft inmiddels aan enkele promotiefilmpjes van Vluchtelingenwerk Nederland meegewerkt. In één van die filmpjes vertelt hij over zijn eerste Pride in Amsterdam, drie jaar geleden. De kijker ziet hoe de tranen hem in de ogen springen als hij vertelt over het intense gevoel dat hij op dat moment voelde. “Ik was vrij. Echt vrij,” zegt Armen in het filmpje. Na het zien van het filmpje stonden ook bij mij de tranen in de ogen en toen wij een relatie kregen, besloot ik om samen met hem weer de Pride te gaan bezoeken. Om met hem zijn en mijn vrijheid weer te gaan vieren.

Armen is nog kleiner dan ik, dus we hebben ook dit jaar niet heel veel van de Pride gezien. “Volgens mij zie ik Femke Halsema,” zei ik terwijl ik tussen een woud aan schouders naar de gracht wees. “Maar misschien is het gewoon een travestiet met een krullenbospruik op.” Het maakte ons niet zoveel uit. We waren met vrienden, dronken een biertje en we maakten plezier.


Ik keek naar de boot met vermoedelijk onze Amsterdamse burgemeester en dacht aan haar inauguratierede. “Of je nu een jonge transgender bent, een oude Joodse man met pijpenkrullen en hoed, een gesluierde vrouw, een islamitische homoseksueel: de komende jaren zult u mij altijd aan de zijde vinden van al die mensen die vreedzaam het recht opeisen om anders, om zichzelf te mogen zijn - en tegenover degenen die hen dat willen beletten.”
 
Amsterdam besturen is balanceren tussen vrijheden geven en vrijheden beschermen. Bescherming van de vrijheid Jood te mogen zijn, van de vrijheid een hoofddoek te mogen dragen, van de vrijheid om als man een jurk aan te mogen trekken en een krulletjespruik op te mogen zetten en - zonder gevaar voor eigen leven - in elke taxi te mogen stappen die je maar wilt.

De zin uit Halsema’s toespraak is mooi en een burgemeester van Amsterdam waardig. Maar vrijheid kan volgens mij nooit voorwaardelijk zijn. En als gelovigen het woord “vrijheid” in de mond nemen - of het nu “de vrijheidsstrijd” van Al Nusra in Syrië of het hameren op de godsdienstvrijheid van de SGP in Nederland betreft - word ik altijd een klein beetje achterdochtig. Want voorwaarden aan vrijheid stellen, is dat niet precies wat gelovigen doen? Proberen zij niet bij de drempel van hun eigen gebedshuis de vrijheid van anderen te beperken?

Als een gelovige het woord vrijheid in de mond neemt, bedoelt hij de vrijheid voor zijn eigen geloofsgroep. De vrijheid om kerk, moskee of synagoge op te richten; om bijzonder onderwijs te mogen geven en om in die vrijheid van geloofsleer de vrijheden van anderen te beperken. Abortus, homo-huwelijk, seksuele voorlichting op scholen, vrouwenrechten, boerka, autorijden tijdens de sabbat, homorollen uit een basisschoolmusical schrappen: zodra een gelovige het woord vrijheid in de mond neemt, kan de vrijheid voor andere groeperingen zomaar in het gedrang komen.

Toen het homo-huwelijk in Frankrijk werd ingevoerd, werd het haast onmogelijke bewaarheid: het Front National, de katholieke kerk én vertegenwoordigers van de moslimgemeenschap waren er als de kippen bij om gezamenlijk en schouder aan schouder hiertegen te demonstreren.

Wat betekent vrijheid als je alleen de vrijheid van je eigen groep opeist en de vrijheden van anderen niet wil tolereren? Mag je het woord vrijheid dan wel bezigen? Of heb je het dan eigenlijk alleen maar over eigenheid? Over identiteit? Over subcultuur? Over hobby?

Als de burgemeester van Amsterdam vast wil stellen hoe het met de vrijheid in haar stad is gesteld, zal ze als eerste moeten gaan praten met vertegenwoordigers van de HLBTI-gemeenschap. Zij zijn de vrijheidsgraadmetergemeenschap bij uitstek: zij weten dat kwesties over seksuele oriëntatie, over seksuele identiteit en over gender overal spelen: door alle lagen van de bevolking en door elke muur van (geloofs)gemeenschap heen.


Deze maand vierden we in Amsterdam de Pride. Ik heb bij mijn weten geen enkele Pride meegemaakt waarin opgeroepen werd moskeeën te sluiten, het hetero-huwelijk te verbieden, opzettelijk op de sabbat machines te gaan bedienen, Jehova’s Getuigen uit kindermusicals te weren of de paus een kopje kleiner te maken.

Als de vrijheid van de HLBTI-gemeenschap in het gedrang komt, zal zij uiteraard voor haar belangen opkomen. Dat recht heeft elke gemeenschap. Elke identiteit. Elke subcultuur. Elk individu. Elke hobbyclub.

Echter, als ik als lid van de HLBTI-gemeenschap om vrijheid vraag, wil ik anderen geen beperking opleggen.

Als mijn vriend als lid van de HLBTI-gemeenschap Pride viert en om vrijheid vraagt, wenst hij, zelfs na alles wat hij heeft meegemaakt, geenszins anderen hun vrijheden af te pakken.

Wie wil mag volgend jaar met Armen en mij de Pride komen vieren. En als je denkt teveel last te hebben van hossende hetero’s, ga naar Vluchtelingenwerk Nederland, vraag om voor een dag een buddy te zijn voor een gevluchte homoseksueel uit Syrië, Iran of Egypte en ga met haar of hem Pride vieren.

Dan weet je weer waar we het voor doen.

Niet voor hen die ons als gemeenschap klein willen houden, die ons als gevaar zien, maar omdat wij, in navolging van wat de Amsterdamse burgemeester meldde, staan voor diegenen die vreedzaam het recht opeisen om zichzelf te mogen zijn.



 








Pride, Femke en Vrijheid

Rick van der Made, in Columns & Opinie op 31 augustus 2018
Je kunt reageren :: Mijn reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):













Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 327, november 2018














Meer uit Columns & Opinie
Meer uit nummer 325
Meer van Rick van der Made





The Web


Friendly & hot cruise bar

meer info |visit


Black Body


Fetish wear for men

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2018 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2018 Gay News ®, GIP/ St. G Media