Back to Top
Dinsdag 21 Nov
86023 users - nu online: 1268 people
86023 users - nu online: 1268 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Tony Duvert: het droeve einde van een veelbelovende schrijver


door Gert Hekma in Films & boeken , 04 april 2017


Het boek van Gilles Sebhan, Retour à Duvert, is een erg goed essay over deze auteur over jongensliefde, die ooit door Edmund White de beste homoschrijver van zijn generatie is genoemd. Duvert (1945-2008) schreef tussen 1967 en 1989 een twaalftal boeken (negen romans en drie essays) die meestal verschenen bij Éditions du Minuit, de uitgever van de (experimentele) Nouveau roman.

De eerste boeken verschenen in kleine oplagen en waren niet in de vrije verkoop, maar je moest je ervoor inschrijven omdat ze vanwege hun homoseksuele en pedofiele inhoud omstreden waren. Zijn eersteling Récidive uit 1967 gaat over een homo/pedoseksuele coming out, met een rol voor de ook hier indertijd bekende en vertaalde psychiater Marcel Eck, naar wie de ouders van Duvert hem stuurden om van zijn seksuele voorkeuren te genezen.

En die interesses waren niet misselijk, zo blijkt uit dit debuut: veel niet zo zachtzinnige seks met jongens en mannen. Overigens helemaal een Minuit-schrijver: een experimentele roman met veel moeilijke woorden, neologismen en ook archaïsmen die het woordenboek niet kent. Daarna volgden andere boeken met eenzelfde thematiek: Portrait d’un homme couteau (1969), Interdit de séjour (1969) en Le voyageur (1970).

Duvert kreeg voor Paysage de fantaisie (1973), over een jongensbordeel, de Prix Médicis, mede dankzij Roland Barthes (met wie meteen ruzie uitbrak), het startpunt van een korte succesvolle periode. Met de opbrengst van de prijs ging hij ruim een jaar wonen onder jongens in Marrakech waar Journal d’un innocent (1976) uit voortkwam. Zijn twee laatste romans waren Quand mourut Jonathan (1978) en L’île atlantique (1979). Daarnaast waren er essays, korte verhalen, interviews en artikelen zoals voor het blad Minuit van zijn uitgever, dat hij redigeerde.
     
Duvert’s essays waren een soort toelichting bij zijn romans en keerden zich tegen, zoals het nu heet, “heteronormativiteit.” De eerste Le bon sexe illustré (1974) kritiseert de (seksuele) opvoeding van kinderen met allemaal heftige ideeën over familie, huwelijk, vaders en vooral moeders die met een kruideniersmentaliteit hun kinderen het recht verbieden om seksuele pleziertjes te hebben. Niet alleen de jeugd is het slachtoffer, maar wij zijn dat allemaal, want het leidt alleen maar tot angsten, puritanisme, gevangenissen, een politiesysteem en een psychiatrisch regime waaronder iedereen uiteindelijk gebukt gaat.

L’Enfant au masculin (1980) gaat over de “heterocraten,” de hetero’s die hun macht inzetten tegen jonge homo’s die geen liefde en seks mogen kennen. Pedo-discriminatie is homo-discriminatie en omgekeerd. Het is een scherpe aanklacht tegen de dan groeiende kritiek op pedofielen.

Zijn laatste essay, Abécédaire malveillant uit 1989, is een encyclopedie van korte stukjes rond zijn thematiek tegen de seksofobe ideologie waar hij zijn hele leven tegen heeft verzet.
Hij stopte vrijwel geheel met schrijven na de affaire Coral in 1982, een experimenteel opvanghuis voor moeilijke jongens. Het was de tijd van de anti-psychiatrie uit de jaren 60-70. Allerlei beroemdheden, onder wie cultuurminister Jack Lang, premier Pierre Mauroy, de filosofen René Scherer en Michel Foucault, en schrijver Gabriel Matzneff, werden beschuldigd van ontucht met die jongens tijdens hun bezoeken ter plaatse.

Uiteindelijk werd duidelijk dat een mythomane knaap gehoor had gekregen van een officier van justitie Saltzmann die de “pedo-zaak” groot wilde uitbaten. Dat lukte niet, maar het was wel het begin van morele paniek rond pedofilie in Frankrijk, die het einde inluidde van de literaire carrière van Duvert, die overigens niet in het schandaal was betrokken.

Vanaf 1982 ging het met zijn leven, literaire productie en reputatie gestaag beroerder. Een laatste essaybundel van zijn hand verscheen in 1989. Hij was in Tours gaan wonen en pretendeerde voortdurend met een nieuw boek te komen maar dronk steeds meer en zijn productie stokte. Uiteindelijk kwam het zover dat hij, die als jongensliefhebber altijd ageerde tegen moeders die hun kinderen “beschermden” tegen vreemde mannen, in 1995 weer bij zijn moeder ging wonen in het dorpje Thoré-la-Rochette bij Tours. Hun beider levens waren volledig gescheiden; zij beneden de hele dag voor de tv en hij boven proberen te schrijven.

Hun communicatie verliep via briefjes op de keukentafel. Hun samenleven duurde niet lang want zij stierf na korte tijd. Duvert woonde de rest van zijn leven eenzaam en alleen in dat huis, steeds meer verstoken van menselijke contacten; alleen een broer en een Parijse vriend – die een vertrouwelijke correspondentie met hem onderhield die niet toegankelijk is – communiceerden nog met Duvert. Hij stierf uiteindelijk aan een hartfalen begin juni 2008. Zijn lijk werd ruim zestig dagen later gevonden, eind augustus, in verregaande staat van ontbinding na een warme zomer.

 


Wat maakt Sebhan’s boek nu zo meeslepend? In de eerste plaats het verhaal van een snelle opmars naar roem en vervolgens een gestage afmars naar armoede en vergetelheid met als sluitstuk een ellendig einde. In de tweede plaats de levendigheid van de vertelling. Sebhan schrijft goed en meelevend. Hij heeft rake citaten en mooie beschrijvingen.

Eén van de geïnterviewden is René Schérer, een vriend van mij, en als je het boek leest hoor je hem spreken en herken je het huis waar hij woont direct. Het boek las ik zonder haperen uit en liet mij vervolgens niet los, de grootsheid van het begin en de narigheid van het einde: het onglorieuze leven van een jongensliefhebber aan het eind van de twintigste eeuw. Duvert was niet direct een aangename man, zo  valt uit dit boek op te maken, maar verdiende hij zo’n lot met zo’n opmerkelijk oeuvre? Het deed me denken over vriendschap en ouderdom, over de strikken waarin jongensliefhebbers en hun vrienden geraakt zijn, over glorie en genadeloosheid.

Het werk van Duvert is gedeeltelijk vertaald in het Engels, Duits, Italiaans. Dit is het tweede boek van Gilles Sebhan over Duvert; hij schreef verder een boek over Jean Genet en een roman Salamandre (Paris, Dilettante, 2014) over een sterfgeval in een Parijse homoseksclub.

Gilles Sebhan, Retour à Duvert. Parijs: Dilettante, 2015, 284 blz.



Gert Hekma is hoogleraar Homostudies aan de UvA
 



 









Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 315, 2017






Sauna NieuweZijds
Gay Sauna Amsterdam











Meer uit Films & boeken
Meer uit nummer 307
Meer van Gert Hekma





Cuts and curls


Male Hairstyling by appointment

meer info |visit


t Bolke


Gay heart of the east

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2017 Gay News ®, GIP/ St. G Media