Back to Top
Donderdag 02 Jul
86447 users - nu online: 898 people
86447 users - nu online: 898 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 5 min. Printervriendelijke Pagina  
Film Review


door Rene Zuiderveld in Films & boeken , 13 juli 2003

This article is also available in English
lengte: 5 minuten


Franse homoromantiek

Om de film Le Roi Danse toch in de Nederlandse bioscopen te kunnen brengen werd nog niet zo lang geleden ArtiFilm opgericht. Alleen al dat gegeven maakt al duidelijk dat er gedreven filmliefhebbers in ons land rondlopen, die een film de kans willen geven die door andere distributiemaatschappijen als oninteressant werd beschouwd. In juni komt de Franse film Presque Rien van regisseur Sébastien Lifshitz uit, een homofilm uit 2001 die alleen door het initiatief van Hans en Piet van ArtiFilm de Nederlandse witte doeken haalt.


De film vertelt het door de regisseur zelf geschreven verhaal van de 18-jarige Mathieu (Jérémie Elkaïn) die de zomervakantie aan de Bretonse kust doorbrengt met zijn depressieve moeder, zijn opdringerige tante en zijn zusje. Tijdens het luieren aan het strand wordt hij in de gaten gehouden door Cédric (Stéphane Rideau), een ongeveer even oude jongen. De twee worden verliefd op elkaar, maar worden in de weg gezeten door de de veeleisende en overmatig aanwezige familie van Mathieu en de ex-vriend van Cédric.





Hun ontdekkings- en zoektocht naar ware liefde maar ook naar onafhankelijkheid beslaat in de film een periode van 18 maanden en resulteert in een einde dat op z’n minst realistisch kan worden genoemd. Niks dromerigheid of een happy end à la Hollywood, maar gewoon zoals het wel vaker om je heen gebeurt.
In heel veel donkere scènes, waarin soms haast niets is te zien, laat Lifshitz in zijn debuutfilm de liefde tussen de twee aantrekkelijke jongens langzaam opbloeien. De uitbundige en speelse strandscènes lijken hun liefde te bewijzen. Super close-ups zorgen hier en daar voor een iets te artistiek sausje, terwijl de camera bij de vrijscène in de brandende zon op het strand juist niet beweegt en ontdaan van iedere betrokkenheid simpelweg een geile neukpartij registreert. Het is in haast onopvallende details dat Lifshitz interessante nuances laat zien.

Zo is er bijvoorbeeld het gesprek tussen Mathieu en zijn zus tijdens het ontbijt; zus vraagt of hij het met Cédric doet en of hij dat niet vies vindt. Mathieu antwoord open en eerlijk. De vraag of hij verliefd is beantwoordt hij echter met een blik alsof dat onderwerp veel te intiem is voor een gesprek.
Presque Rien verdient er zonder meer een plekje mee op de Nederlandse witte doeken.



Fascinerende muziekfilm

Een fantastische film die toch flopt. 24 Hour Party People van regisseur Michael Winterbottom is daar een voorbeeld van. De film, die de opkomst en ondergang van het vermaarde platenlabel Fantasy Records laat zien, deed het in Engeland uitermate mager. Nou is het veelal zeer onrustig verfilmde verhaal ook behoorlijk verwarrend. Ironisch en overdreven neemt Tony Wilson (fabuleus gespeeld door Steve Coogan) zichzelf als oprichter van een platenlabel op de hak door zich rechtstreeks tot de camera te richten. Hij relativeert in de ene scène en is gepassioneerd en bevlogen in de andere. En dat terwijl allerlei andere geportretteerden het zogenaamd historisch verantwoorde verhaal weer in twijfel mogen trekken.





Het gaat zelfs zover dat Wilson beweert dat een bepaalde scène uit de film geknipt zal worden, terwijl we op dat moment naar bewuste scène zitten te kijken. Die verwarring, de wat cynische humor, de drugs en het drama leverden geen film op die voldoet aan de traditionele vertel- en filmregels. Het grote publiek voelde zich niet aangesproken en bleef weg. Maar wie er wel kwamen waren de muziekliefhebbers die de opkomst van de Joy Division (voorloper van New Order) en de Happy Mondays hebben meegemaakt. Die punk en acid hebben zien bloeien. Zich de Sex Pistols herinneren. Heel veel muziek en soms lichtelijk hallucinerende beelden toveren de muziekscene in Manchester (van 1976 tot 1992) op het witte doek in een van de meest opvallende muziekfilms die er ooit zijn gemaakt. Dan neem je de dip die de film na een uur vertoont wel voor lief.


Hoe een neprelatie wordt getest

Speels en onderhoudend zijn de trefwoorden voor How To Lose A Guy In 10 Days van regisseur Donald Petrie. Hoewel er met wat moeite ook nog wel een diepere betekenis is te ontdekken in het verhaal dat van misvatting naar misverstand manoeuvreert. De sympathieke film zou een metafoor moeten zijn voor de spelletjes die mensen met elkaar spelen om ware (niet in eerste instantie fysieke) intimiteit te vermijden. Niet dat je dat zou bedenken bij een film waarbij je gewoon onderuit kunt zakken en je tot glimlach na glimlach kunt laten verleiden.

Columnist Andie Anderson (gespeeld door Kate Hudson) krijgt voor een vrouwentijdschrift een ongewone opdracht: ze moet een man verliefd op haar laten worden en dan beschrijven wat vrouwen allemaal (kunnen) doen om mannen af te stoten. Ze moet binnen tien dagen ervoor zorgen dat hij haar dumpt. De uitverkorene is echter reclamejongen Benjamin Barry (Matthew McConaughey), en die heeft zojuist met zijn baas gewed dat hij op zijn beurt binnen tien dagen een vrouw verliefd op hem kan laten worden. Aan ingrediënten voor een screw ball comedy overduidelijk geen gebrek. Als er dan ook nog chemie is tussen de hoofdrolspelers ligt succes op de loer.





Hudson en McConaughey blijken die chemie te hebben, de tekstschrijvers waren bovendien op dreef en de regisseur brengt alles fris, overzichtelijk en niet al te wereldschokkend in beeld. Ouderwets vermaak dus eigenlijk .. Maar dan van de betere soort.
Om je moeder mee naar toe te nemen ... als ze er tenminste tegen kan dat Benjamin Barry zijn lul “prinses Sofia” noemt, stoere motorrijder is en op kantoor hoognodig van shirt moet wisselen.


Drie acteurs en een motelkamer

Stephen Belber schreef het toneelstuk Tape en Richard Linklater regisseerde de film onder dezelfde titel. Linklater, die bekend is om zijn onafhankelijke manier van filmen, wijkt ook met Tape weer af van wat gebruikelijk is. Samen de de drie hoofdrolspelers (Ethan Hawk, Uma Thurman en Robert Sean Leonard) repeteerde hij gedurende een maand en vervolgens werd de film in een motelkamer in slechts één week opgenomen. Een deprimerende motelkamer als enige decor, dan moeten de acteurs wel de sterren van de hemel spelen en het scenario verbazingwekkend goed zijn wil de film blijven boeien. Juist .. en dat is precies wat er in Tape aan de hand is.





Twee vrienden ontmoeten elkaar tien jaar na hun afstuderen aan de middelbare school. Vince (Ethan Hawk) werkt als vrijwilliger bij de brandweer en handelt in drugs. Jon (Robert Sean Leonard) is een jonge filmmaker van wie het debuut op het plaatselijke filmfestival is te zien. Het vrolijke en ontspannen karakter van hun ontmoeting verandert al snel als Vince beweert dat zijn ex-vriendin Amy (Uma Thurman) door Jon is verkracht. Jon ontkent, maar wordt zo onder druk gezet dat hij alsnog opbiecht dat hij schuldig is.

Vince blijkt de biecht op tape te hebben opgenomen. Hij dreigt die band aan Amy te laten horen. Maar als Amy op komt dagen, geeft zij op haar beurt een heel eigen versie van het gebeurde.
Psychologische oorlogsvoering in een notendop. Broeierig, spannend, verrassend, treiterend. Een perfect voorbeeld van hoe fascinerend films kunnen zijn die met ongelooflijk veel talent worden gemaakt en toch geen miljoenen kosten.



2x per maand het laatste van onze redacteuren en nieuws updates in je inbox

Uitschrijven kan met 1 klik













GERELATEERDMEER VAN RENE ZUIDERVELDMEEST GELEZEN VAN RENE ZUIDERVELD

Film Review

Rene Zuiderveld, in Films & boeken op 19 juli 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp








TOP STORIES

MEEST GELEZEN (6 mnd)IN FILMS & BOEKENIN NUMMER 142














bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media