Back to Top
Zondag 25 Aug
86352 users - nu online: 1231 people
86352 users - nu online: 1231 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





lengte: 14 min. Printervriendelijke Pagina  
Peter de Rome en de volwassenwording van homoporno


door Hans Hafkamp in Historie & Politiek , 12 september 2014

This article is also available in English
lengte: 14 minuten


Tegenwoordig is pornografisch vertier vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week voor iedereen toegankelijk. Wie niet toevallig op Chaturbate.com een Oostenrijkse gozer treft, die zich met een vergenoegd gezicht laat voetneuken, of op Cam4 twee kanjers die zich als Huge Big Cockx omschrijven met elkaar of een derde aan het barebacken zijn, die kan terecht bij een overvloed aan sites waar van meer of minder professionele porno genoten kan worden.

Ten tijde van wat wel het begin van de moderne homobevrijdingsbeweging wordt genoemd, de Stonewall-rellen van 1969, was deze situatie heel anders. Een jaar daarvoor had het Amerikaanse Hooggerechtshof weliswaar een baanbrekende uitspraak gedaan waardoor frontaal mannelijk naakt op foto’s en in films niet langer strafbaar was, maar in het merendeel van de Amerikaanse staten was sodomie dat nog wel, waardoor natuurlijk de cinematografische verbeelding van kontneuken in dit filmland flink werd ingeperkt.


Voor de oorlog

Zoals in de geschiedenis van de fotografie al snel manlijke naakten en zelfs ronduit homopornografische afbeeldingen opduiken, werd ook het medium film al vroeg voor het vastleggen van seks gebruikt. In Hard to Imagine: Gay Male Eroticism in Photography and Film from Their Beginnings to Stonewall (New York 1996) meldde Thomas Waugh dat hij voor de periode vóór de Tweede Wereldoorlog documentatie had gevonden over ongeveer honderdtachtig pornografische producties. Het verraste hem echter meer dat er van dit corpus ongeveer vijftien gelijkgeslachtelijke activiteiten lieten zien: “ietsje minder dan de geliefde oude Kinsey-verhouding van een op tien!” Vervolgens gaat Waugh nader in op een aantal van deze films, waaronder La Maîtresse du Captaine de Meydeux uit 1924, die als The Exclusive Sailor in Amerika op de ondergrondse markt werd uitgebracht. Deze film was geregisseerd door Bernard Natan, die vaak in zijn eigen films optrad, “inclusief gretig pijpen en geneukt worden in de meeste ervan.” In The Exclusive Sailor wordt een jonge matroos (vertolkt door Natan) door de middelbare kapitein (“met opgeplakte baard”) betrapt terwijl hij zich seksueel met diens wulpse secretaresse verpoost: “de jongensachtige matroos springt op en weet niet zeker of hij zal salueren of z’n broek ophouden en geen van beide lukt. Volgens de tussentitel van deze Engelse versie, heeft het koppel ‘Adam en Eva geluk en tempert de woede en driftbui van de kapitein met liefde en strelingen,’ wat meer bepaald betekent dat beiden zichzelf beschikbaar stellen voor zijn penetratie zowel van boven als van onderen, hoewel geen van beiden er ook maar enigszins onwillig uitziet.” De film eindigt ermee dat de kapitein z’n maîtresse stevig neukt en daarbij de matroos geheel buitensluit.

In de tussentitels is tweemaal sprake van de “wraak” van de kapitein en Waugh vraagt zich af of de Amerikaanse versie hiervan verantwoordelijk is voor dit “moralistische deklaagje.” Sodomie wordt echter ook uit wraak bedreven in Mektoub, Fantasie Arabe, een zes minuten durende film die aan het eind van de jaren twintig in Frankrijk werd gemaakt. Met een analyse hiervan begint Joseph Allen Boone zijn grensverleggende studie The Homoerotics of Orientalism (New York 2014). Een toerist, Dickie, heeft zich toegang verschaft tot de harem van d’Abd-el-Zab om daar pikante foto’s te maken. “‘Zab’ is Arabisch voor penis, een insidersgrap die, net als ‘Dickie’s veelbelovend gekozen naam, aangeeft dat deze pornografische fantasie is geënsceneerd als een wedstrijd in fallische overheersing [...],” aldus Boone.

Al snel geeft Dickie zich met twee dames over aan seksuele activiteiten. Dan wordt hij echter betrapt door El-Zab en een mannelijke slaaf: “In een poging zijn eer te wreken bedreigt de woedende meester de indringer eerst maar kiest er dan voor zijn ‘grootmoedigheid’ (zoals de tussentitel het stelt) te tonen door hem te sodomiseren terwijl Dickie gelijktijdig wordt gedwongen El-Zab’s knecht te pijpen. Gemangeld tussen de twee figuren in kaftan [...], onderwerpt Dickie zich met verrassende geestdrift aan deze dubbele penetratie.” Na dit manmanlijke trio verplaatst de actie zich naar heteroseksuele en lesbische paartjes.



Gewelddadige mannen

Naar deze vroege porno is relatief weinig onderzoek gedaan, maar het is opmerkelijk dat in zowel The Exclusive Sailor als in Mektoub de mannenseks in een biseksuele context plaatsvindt. Na de Tweede Wereldoorlog begonnen er echter films te verschijnen waarin uitsluitend mannen figureren. Een vroeg en ondertussen beroemd voorbeeld is Jean Genet’s Un Chant d’Amour uit 1950. In deze gevangenisfantasie pogen enkele geile gedetineerden hun eenzaamheid en isolatie te verdrijven door middel van verschillende vormen van stiekem onderling contact, zelfbevrediging en het uitleven van fantasieën. Ze worden daarbij heimelijk bespioneerd door een bewaker die net zo geil is als de onder zijn opzicht staande mannen. Suggestie speelt een grote rol in deze film. Als een Tunesische gevangene tijdens een erotische dagdroom gestoord wordt, bijvoorbeeld, opent hij, in Waugh’s woorden, “zijn mond met huiverende extase voor de fallische revolver van de sadistische bewaker.”

Sadomasochisme speelt ook een rol in Fireworks, die de twintig-jarige Kenneth Anger in 1947, tijdens een weekend dat zijn ouders weg waren, in zijn ouderlijk huis draaide. In Fireworks droomt een jongeman, gespeeld door Anger zelf, dat hij wakker wordt en foto’s vindt van een gespierde matroos die hem, als in een piëta, in zijn armen draagt. Hij gaat vervolgens naar een bar waar deze matroos net zijn gespierde torso toont als een groep matrozen binnenkomt en dreigend met kettingen zwaait. De jongeman kijkt rokend toe, maar dan omsingelen ze hem, vallen hem aan en verkrachten en martelen hem. Dit wordt gesuggereerd door een fallisch vuurwerk, een vlammende kerstboom en brandende foto’s. Aan het slot ligt de jongeman weer in bed, met de matroos naast zich. Hoewel Anger’s uitlatingen altijd met de nodige scepsis genomen moeten worden, schijnt deze film de evocatie te zijn van een gebeurtenis die hij werkelijk heeft meegemaakt toen hij een matroos probeerde op te pikken.

Hoewel deze beschrijvingen lijken te beloven dat de films van Genet en Anger naadloos passen binnen de onderwerpskeuze van hedendaagse homoporno zijn ze, zoals Rupert Smith opmerkt in de zeer beknopte “History of Gay Porn,” die hij bijdroeg aan een brochure voor de dvd-versie van The Erotic Films of Peter de Rome, “uiterst artistiekerig [...]. En geen van beide kan als seksfilm worden beschreven; er zijn korte flitsen naaktheid, maar je moet erg vastbesloten zijn om bij een van beide klaar te komen.”


Huisvlijt

In de jaren zestig werd filmapparatuur goedkoper en daardoor begonnen meer mensen met het medium te experimenteren. Eén van hen was James Bidgood, die tussen 1964 en 1970 in zijn appartement te Manhattan het meesterwerk Pink Narcissus draaide met een 8mm Bolex-camera. In Pink Narcissus speelt de prachtige Bobby Kendall een jongenshoer die zich overgeeft aan wellustige, narcistische fantasieën, die in flamboyante pastelkleuren worden weergegeven. In de ene scène ziet hij zichzelf bijvoorbeeld als matador in een arena, in een andere als de slaaf en geliefde van een Romeinse keizer die hem verstoot, en dan weer als opzichter in een jongensharem waar één van de aanwezigen hem met een buikdans vergenoegd. Pink Narcissus werd in 1971 uitgebracht.

Omdat Bidgood het niet eens was met de uiteindelijke, door de filmmaatschappij vervaardigde versie, weigerde hij er zijn naam aan te verbinden en werd de regisseur als Anonymous omschreven. In Pink Narcissus is Bobby Kendall soms naakt te zien, maar de film is naar hedendaagse maatstaven zeker niet obsceen of harde porno te noemen, hoewel, zoals John Coulthart onlangs op zijn blog Feuilleton schreef, “nog steeds tamelijk pornografisch hier en daar, niet zoveel als Peter de Rome’s films [...], maar er zijn genoeg erecties en geruk om hem van vele tv-zenders weg te houden.”

De in 1933 geboren Bidgood is ondertussen uitgegroeid tot een gevierde beroemdheid in de homowereld en zijn oeuvre heeft een grote invloed uitgeoefend op het werk van bijvoorbeeld Pierre & Gilles. Deze erkenning is de door Coulthart genoemde Peter de Rome in veel mindere mate ten deel gevallen, hoewel ook hij overtuigde bewonderaars heeft.

Peter de Rome werd op 28 juni 1924 aan de Franse Côte d’Azur geboren, groeide in Engeland op, en overleed aldaar op 21 juni 2014, een week voor zijn negentigste verjaardag. In 1956 emigreerde De Rome naar de Verenigde Staten, waar hij als aanvankelijk vertegenwoordiger voor Tiffany & Company werkzaam was. In 1963 vertrok hij echter naar de zuidelijke staten om daar voor de burgerrechtenbeweging actief te worden. Daar ook kocht hij een 8mm camera en begon als hobby met film te experimenteren. “Aanvankelijk was hij van plan de burgerrechtendemonstraties in het diepe zuiden vast te leggen, maar dat veranderde snel in speelse korte films en reisverslagen, daarna in erotica,” aldus Brian Robinson in een in memoriam dat op 26 juni in The Guardian verscheen. Robinson vervolgt met de constatering dat De Rome “geen complexen over zijn seksualiteit had, en geen probleem mannen op te pikken. Toch werkte hij in een tijd waarin veel mannen als hij extreme schuldgevoelens hadden en toen het grotendeels illegaal was expliciete homoseks te laten zien.”


Aantrekkelijke zwarte mannen

Zijn eerste film was New Orleans (1964) en een van zijn favorieten was Butch Easter (1966), die tot voor kort verloren werd gewaand. De filmmaker “ontmoette het onderwerp ervan bij een Paasparade en bracht de rest van de dag door met hem te filmen, waarna hij de opnamen monteerde tot een innemend relaas over deze aantrekkelijke zwarte man,” aldus Robinson. Peter de Rome had een voorkeur voor zwarte mannen, zo vertelde hij Alex Needham, die hem in 2012 voor Butt interviewde: “Ik heb altijd gehouden van de visuele kwaliteit van zwarten. Zelfs als kind hield ik ervan door National Geographic te bladeren om de zwarte lichamen te zien.

Ik had me dit niet echt gerealiseerd voordat ik naar Amerika kwam. En het zijn Amerikaanse zwarten, niet Afrikaanse zwarten die me aantrekken. Ze moeten een mengeling met Amerikaans bloed hebben, heb ik ontdekt. Ik had een kleine 8mm-filmcamera gekocht en ik begon de zwarte gozers naakt te filmen.” Als deze opmerking in een groot tijdschrift was verschenen, zou die ongetwijfeld tot politiek correcte verontwaardiging hebben geleid, aangezien sommigen het ongepast vinden dat blanke mannen de zwarte man tot “(lust)-object” maken, zoals de verhitte discussie over dit deel van Robert Mapplethorpe’s oeuvre maar al te duidelijk maakt. In Mumbo Jumbo (1972) zijn zelfs shots van zwarte erecties te zien, die vooruit lijken te verwijzen naar foto’s die Mapplethorpe enkele jaren later maakte.

Op een gegeven moment keerde De Rome naar New York terug en zette daar de filmerij voort. Deze hobby kreeg een veel serieuzer karakter nadat hij in 1971 op het Wet Dream Film Festival te Amsterdam de eerste prijs won met Hot Pants, die hij eerder dat jaar had gedraaid. Hot Pants toont zes minuten lang opnamen, soms close-up soms met iets meer blikveld, van het middenlichaam van een dansende man in visnet-T-shirt en gebleekte spijkerbroek, die zich langzaam ontkleedt. Deze man heet Jonny Robinson en is Afrikaans-Amerikaans. Het dansen maakt hem zo opgewonden, dat hij een erectie krijgt, begint te rukken en uiteindelijk klaarkomt. Een verstilling van dit cum shot betekent het einde van de film. Bij de cinematografische vastlegging van Robinson’s dans schonk De Rome zowel aandacht aan diens voorkant als diens achterkant. Dit is niet verwonderlijk, want in het interview met Alex Needham voor Butt bekende hij: “Ik houd heel erg van konten. [...] Ze zien er op film nooit zo rond uit als in het echt, omdat film tweedimensionaal is.”

Hot Pants werd in Groot-Brittannië tamelijk positief besproken in The Times en The Financial Times. Dit drong ook door tot de Verenigde Staten en op een gegeven ogenblik vroeg pornopionier Jack Deveau of hij de films mocht zien. Dit leidde er uiteindelijk toe dat acht stuks naar zestien millimeter werden opgeblazen en in 1973 als The Erotic Films of Peter de Rome in de bioscoop uitgebracht. De succesvolle première vond plaats in het Lincoln Art Theatre in New York (waar sodomie nog tot 1980 strafbaar was!).


Porno-chique

Het lijkt misschien opmerkelijk dat deze homo-erotische film werd gerecenseerd in zulke gerenommeerde establishment-kranten. In de vroege jaren zeventig was er echter een korte periode waarin porno “chique” was, omdat vooruitstrevende intellectuelen deze producties beschouwden als een door de seksuele bevrijding van de jaren zestig mogelijk gemaakte verbreding van de underground-cinema, zoals die door bijvoorbeeld Kenneth Anger en Andy Warhol werd vertegenwoordigd.

Op 29 december 1971 ging in het 55th Street Playhouse te New York Wakefield Poole’s pornofilm Boys in the Sand in première, met in de hoofdrol Casey Donovan (Calvin Culver). De première was voorafgegaan door paginagrote advertenties in The New York Times en Variety. Dit laatste tijdschrift jubelde in een recensie “Er zijn geen kasten meer!” en de film belandde meteen op de lijst van “de vijftig meest opbrengende films.”

De films van De Rome zoals die op dvd beschikbaar zijn tonen een divers beeld. De dvd begint met het zeven minuten durende Double Exposure (1969) waarin Tom Yourk in een huis op Fire Island zichzelf naakt achter een raam ziet staan. Deze naakte Tom kijkt vervolgens vanaf een balustrade in het huis naar zichzelf terwijl hij, alweer naakt, geil op een bank kronkelt en daarbij de voyeur, die natuurlijk zowel Tom als de kijker is, een wellustige blik op zijn pik en pronte kont biedt. Double Exposure toont geen seks, maar is een liefdevol, erotisch loflied op een aantrekkelijke blonde jongeman.


Ruige lusten

Deveau overtuigde De Rome er echter van dat hij explicietere films moest maken omdat consumenten dat verwachtten. Dit resulteerde onder andere in Prometheus, een film van eenentwintig minuten uit 1972. Hierin stapt een jongeman bij enkele, ogenschijnlijk, vreemden in een auto en belandt uiteindelijk vastgebonden op de vloer van een appartement. Een Jezus-achtige figuur laat vervolgens een man in de kamer binnen, die de weerloze gozer seksueel begint te gebruiken. Deze eerste is nog niet klaar of een zwarte man wordt toegelaten en werpt zich ook op hem. Vervolgens betreden successievelijk een blonde, studentikoze jongeman en een hippie met zweep de kamer om zich ook met de vastgebonden man te vergenoegen. Op een gegeven ogenblik draaien ze hem gevieren op zijn buik, binden hem weer vast en gaan verder met het uitleven van hun geilheid. Eerst wordt de onderliggerskont door het inbrengen van vier vingers ruim toegankelijk gemaakt, waarna de zwarte man hem stevig neukt. Ook de zweep van de hippie en een leren paddle worden ingezet om de seksvreugde te verheugen. De zweep wordt overigens niet alleen voor slaan gebruikt, maar het handvat ook als neukinstrument. Uiteindelijk komen de vier mannen allemaal op het object van hun lusten klaar en verdwijnen uit de kamer, waar hij iets later uitgeteld wordt aangetroffen door een man die hem liefdevol wegdraagt...

In het Butt-interview verklaarde De Rome dat hij deze film eigenlijk niet had willen maken: “Ik vond het helemaal niet leuk... Het was erg moeilijk te filmen, om wat te noemen.” De onderligger genoot echter van zijn beproeving: “Hij vond alles geil. Wat je ook met hem deed, hij genoot ervan. Grappig genoeg is hij een tamelijk succesvolle ondernemer geworden. Hij heeft geen andere porno gedaan.” Er lijkt in De Rome’s opmerking enige verbazing door te klinken over de lustbeleving van zijn acteur. Een indicatie voor een zekere perversie had echter kunnen zijn dat hij op zijn rechterbil tatoeages heeft van zowel een hartje als een zweep! Tatoeages waren toen geen alomtegenwoordig mode-item, maar werden nog met outlaw-seksualiteit geassocieerd, en ook toen al gold in de scene dat het rechts hebben van sleutels, piercings of tatoeages “receiving” (ontvangend) beduidde.

Na het succes van The Erotic Films... maakte De Rome in 1974 zijn eerste hoofdfilm, Adam and Yves, over een Amerikaan in Parijs, waarin hij, op aandrang van Deveau maar tegen zijn eigen zin, ook een vuistneuk-scène opnam. Hierin maakte bovendien, ongevraagd en onbetaald, Greta Garbo haar laatste filmoptreden. In 1976 volgde nog de losjes op een verhaal van Edgar Allan Poe geïnspireerde horrorporno The Destroying Angel, waarin de jonge seminarist Caswell Campbell (Timothy Kent) drie sabbatsmaanden neemt voor het uitleven van zijn minder Christelijke impulsen: vluchtige homoseks en drugs. Het uitbreken van de aids-crisis leidde ook tot het einde van De Rome’s filmcarrière, vertelde hij Alex Needham in 2012: “Ze sloten de theaters in New York waar porno werd vertoond. Jack Deveau was overleden [...] en niemand anders ging me financieren. Veel van de mensen die in mijn films waren stierven aan aids, vooral uit Prometheus.” In 2012 verschenen The Erotic Films..., met vele extra’s, echter op dvd en kort voor zijn dood ging de door Ethan Reid geregisseerde documentaire Peter de Rome: Grandfather of Gay Porn in première. Een nog net tijdig eerbetoon aan een ware pionier.



 










GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMP

Peter de Rome en de volwassenwording van homoporno

Hans Hafkamp, in Historie & Politiek op 13 september 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp














Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 337, september 2019






Rotterdam Pride
22-29 september











Meer uit Historie & Politiek
Meer uit nummer 276
Meer van Hans Hafkamp





Mister B


Leather, Rubber and Fetish

meer info |visit


Bronx


Well known gay shop

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media