Back to Top
Dinsdag 12 Nov
86374 users - nu online: 1351 people
86374 users - nu online: 1351 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 5 min. Printervriendelijke Pagina  
Reijer’s World: ‘Fucking Again, Dear...?’


door Reijer Breed in Columns & Opinie , 17 april 2014

This article is also available in English
lengte: 5 minuten


Een paar jaar geleden was ik met mijn zus Carol aan het shoppen. Na een bezoek aan de Bijenkorf liepen we de Warmoesstraat in. “Weet je waar ik nu al een tijd van droom?,” vroeg ze. Ik knikte van nee. “Ik wil mijn tepels laten piercen. Ik wil er van die gouden staafjes doorheen hebben.” Op het hoekje net voor de Argos gingen we een tattoo- & piercingwinkeltje in. Het zat vol met toeristen die bladerden in boeken met tatoeages.

Mijn zus vertelde wat haar wens was en we wachtten op onze beurt. “Komen jullie maar even mee,” zei een leuke vent. Hij bracht ons naar een kamertje. Er stond allemaal apparatuur en een groot bed. Mijn zus ging daarop liggen. Zij deed haar blouse en bh uit. Zonder verdoving stak de man een naald door haar tepels en bevestigde een tijdelijk staafje. Ik zat naast het bed en Carol mocht mij knijpen.
Nou, dat deed ze en ze gilde het uit.

Even later stonde we weer buiten. Carol zei: “Nu heb ik drank nodig om even bij te komen.” Wij liepen de Warmoesstaat uit en gingen links de Zeedijk op. In de Barderij bestelden wij rode wijn. Carol en ik waren al snel in gesprek met anderen. Ik zat lang met een stel meiden te praten. Monique en Silvia.

We namen ze mee naar Café de Engel. Het pottenstel kwam uit Purmerend en ze kenden elkaar nog maar drie weken. Weer bestelden we rode wijn. Het duurde niet lang voordat ik met Monique danste op de muziek van Elton John:



Oh I saw you bij the wall
Ten of your tin soldiers in a roe
With eyes that looked like ice on fire
The human heart a capture in the snow

Oh Nikita you will never know, anything about my home
I’ll never know how good it feels to hold you
Nikita I need you so
Oh Nikita is the other side of any given time in time
Counting ten tin soldiers in a row
Oh no, Nikita you’ll never know



Ik werd op mijn werk gebeld door mijn collega Carla. Zij had twee uur vrij genomen om haar twee Amerikaanse vrienden te ontmoeten in de Queenshead. “Kom je straks ook even hier. Thomas en Peter willen je graag zien. Ik vertelde ze net over je,” vroeg ze me. “Ja, natuurlijk meid. Ik werk tot zes uur en dan kom ik gelijk.”

Even later zag ik het stel in de bar. Thomas en Peter kwamen uit Boston.

Thomas deed me helemaal niets. Aardig. Meer niet. Maar met Peter had ik meteen een klik. Een lekkere, blonde, lange vent met een ondeugende blik. “Ik moet zo iets regelen in ons hotel. Wacht je op me?,” fluisterde Peter in mijn oor. Hij verdween uit de Queenshead. Ik raakte in gesprek met anderen. Carla had het reuze naar haar zin. Zij was de enige vrouw tussen al die nichten.

Mijn zus Carol en ik hadden nog steeds niets gegeten. Maar we wisten van geen ophouden. Voorzichtig met haar zere borsten liepen we naar Café ’t Mandje. Daar zaten slechts een paar mensen aan de bar. Wij konden er nog net bij. Een mooie, getinte jongen stond achter de bar. Hij heette Olivier. Hij praatte veel. En wij dus ook. Een paar mensen uit de provincie zat ademloos te luisteren. De rode wijn smaakte wederom heerlijk. Daarna waggelden Carol en ik naar de Nieuwmarkt. Daar namen we een taxi. Van de weg met deze taxi naar huis wisten wij later beiden niets meer.

Terug in de Queenshead werd ik op mijn schouder getikt. Peter was weer teruggekomen. Hij kwam naast me zitten. Al snel sloeg hij zijn arm om mijn schouder. Het was inmiddels donker geworden. Het werd steeds gezelliger. Peter en ik dronken nog wat. We werden steeds inniger. Hij fluisterde in mijn oor: “Als jij nou naar beneden gaat naar de wc’s, dan kom ik zo.” Ik ging met de trap naar beneden en wachtte op een bankje in een open darkroom op hem. Je had daar prachtig uitzicht op de Kolk. Het water glinsterde. Peter kwam al snel en we begonnen te vrijen. Mannen liepen langs de ruimte waar wij zaten naar de toiletten. Peter deed mijn jeansjack en overhemd uit. Even later zaten we spiernaakt. Hij gebood me te gaan staan en hij begon me te neuken. Met mijn handen steunde ik tegen de muur. Peter begon steeds harder in me te stoten en hij zei: “De volgende keer als we weer in Amsterdam zijn, wil ik je weer hebben!” Op een gegeven moment kwam zijn vriend Thomas voorbij om te plassen. En die zei tegen zijn vriend toen hij ons zag: “Fucking again, dear...?”

Carol en ik werden door de taxi afgezet tussen de torens van de Gouden Leeuw en Groenhoven in de Bijlmermeer. Wij vielen haast de taxi uit. Wij strompelden langs de flats het fietspad op. Wij waren niet te stoppen. Wij hadden nog steeds dorst en liepen richting de vrijwilligersbar in Groenhoven. In de verte zagen we twee agenten aankomen. Een man en een vrouw. Ze reden op sportfietsen en ze droegen helmen. Ze reden onze richting op. De agente had onder haar helm lange slierten blond geverfd dood haar. Carol zei nog: “Kijk! Dat haar van haar.” Wij moesten zo lachen dat Carol struikelde en ik bovenop haar viel. “Wat doet u daar?,” hoorden we de agente vragen. Ik antwoordde: “Ik lig hier op mijn zus te lachen.” Carol begon tegen haar: “Lieverd, je haar kan echt niet meer hoor. Je moet snel naar het Kruidvat.” De man lachte nog. Maar de agente was razend.

Ze pakte haar telefoon en meldde dat er twee dronken mensen op het fietspad bij Groenhoven lagen. In een mum van tijd kwam er een aantal politiewagens aangereden. We moesten apart in een wagen plaatsnemen. We werden naar politiebureau Ganzenhoef gebracht. Daar werden mijn riem, veters, portemonnee, horloge en ring in beslag genomen en ik werd in een cel opgesloten. Ik hoorde mijn zus schreeuwen tegen die agenten. Het duurde allemaal erg lang. Ik zat maar op die harde bank en ik hield mijn mond dicht. Uiteindelijk hoorde ik Carol schreeuwen tegen onze wijkagent. “Willem! We zijn gewoon dronken geworden in de stad. Kun jij ons niet helpen?” Dat deed Willem. Ik mocht weer uit de cel en kreeg bij de balie een plastic zak met mijn persoonlijke bezittingen. Wederom in een politiewagen werden we keurig teruggebracht. Carol en ik liepen meteen naar de bar van Groenhoven. En daar werd erg gelachen om ons verhaal.

Na een paar maanden belde Carla me weer eens: “Hé, weet je nog die Thomas en Peter uit Boston?” “Ja, natuurlijk. Hoe is het met ze?” zei ik. “Het gaat erg slecht met Thomas. Want enkele weken geleden is Peter verongelukt op een randweg van Boston. Hij was op slag dood.”













GERELATEERDMEER VAN REIJER BREEDMEEST GELEZEN VAN REIJER BREED

Reijer’s World: ‘Fucking Again, Dear...?’

Reijer Breed, in Columns & Opinie op 18 april 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media