Back to Top
Dinsdag 07 Jul
86447 users - nu online: 894 people
86447 users - nu online: 894 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 5 min. Printervriendelijke Pagina  
Film Review


door Rene Zuiderveld in Films & boeken , 10 maart 2003

This article is also available in English
lengte: 5 minuten


Catch Me If You Can

Catch Me If You Can is het verhaal van Frank Abagnale (Leonardo DiCaprio). Hij werkt als co-piloot, als dokter en advocaat. Hij is pas 21 jaar oud als FBI-agent Carl Hanratty (Tom Hanks) de jonge oplichter eindelijk arresteert. Abagnale heeft dan door cheques te vervalsen vanaf eind jaren ‘60 een fortuin vergaard van minstens 4 miljoen dollar. Met zijn frisse uiterlijk, rappe tong en zijn slimme handelen weet Abagnale iedereen om de tuin te leiden. Hij komt uit een gezin waar pa (Christopher Walken) door belastingfraude bankroet is geraakt. Zijn moeder verliet het gezin om met de president van de Rotary Club te gaan vozen.

Hij loopt van huis weg en begint zijn eigen frauduleuze praktijken. Kennelijk kijkt niemand er echt raar van op dat zo’n jong ventje co-piloot is. Maar ja, toen waren piloten nog helden en dus kon hij in een pilotenuniform een heel eind komen als oplichter. De FBI-agent die achter de fraudeur aanzit, krijgt in het begin absoluut geen grip op de crimineel.

Tom Hanks is heel degelijk als deze eenzame, gedreven FBI-agent, maar weet geen topprestatie neer te zetten. Maar daar is de film dan ook niet naar. Catch Me If You Can is aardig, maar tegelijkertijd ook te lang. Een adolescent die co-piloot is en iets later dokter en daarna iedereen kan doen geloven advocaat te zijn? Het meest eigenaardige is nog dat Catch Me een film is van regisseur Steven Spielberg.

Een regisseur die altijd sterke elementen, iets extra’s toevoegt aan zijn producties. Maar nu heeft hij een film gemaakt, die eigenlijk niet in zijn portfolio thuishoort. Te weinig drama, geen fantasie, geen verrassing. Eigenlijk gewoon een aardig verhaal. Dat maakt de film niet slecht, maar het is ook niet dat ietsje meer. En dat is toch teleurstellend. (Jacques Happe)



007 gedegradeerd

IJs en vuur openen Die Another Day en Madonna viel de hoge eer te beurt de openingstune te componeren en zingen. Opnieuw een indrukwekkende openingssequentie, maar geen tune die de onvergetelijk zal blijken te zijn. Hetzelfde geldt voor de minirol van Madonna in de film. In een paar overduidelijke hints mag ze een lesbische scherminstructrice (“I don’t like cockfights”) spelen die na twee minuten uit beeld verdwijnt om nooit terug te keren.
En wat biedt James Bond deze keer? Meer van hetzelfde. Veel snufjes, veel actie en achtervolgingen, veel oppervlakkigheid, minder humor dan ooit. En volgens velen heel veel “product placement”, oftwel reclame voor de producten van de sponsors.






Zo erg als in de pers wordt vermeld is dat eigenlijk niet eens. Het lijkt er eerder op dat de internationale pers al lang blij is om een onderwerp te hebben om over te schrijven. De film zelf, geregisseerd door Lee Tamahori, is gewoon de zoveelste in een reeks flauwekulactie. 007 was altijd geheide filmhit in de kerstperiode; James Bond is nu gedegradeerd en verdrongen door fantasievoller amusement. Mooie bijrollen voor Rick Yune (ex-fotomodel, zie foto) en Toby Stephens (zoon van actrice Maggie Smith).


Familie-epos

De filmografie van regisseur Istvan Szabó liegt er niet om. Vanaf 1959 filmt hij al, maar pas in 1981 verwierf hij bij het grote publiek wereldfaam met Mephisto. Hij lijkt inmiddels zijn krediet te hebben verloren, want het heeft maar liefst ruim drieëneenhalf jaar geduurd voordat zijn drie uur durend familie-epos Sunshine in de Nederlandse bioscoop verschijnt.


Drie generaties in de familie Sonnenschein, onvoorstelbaar schitterend in beeld gebracht door een filmer met een onovertroffen gevoel voor visuele esthetiek. Beginnend aan het eind van de 19e eeuw schetst Szabó de wederwaardigheden van een joodse familie in de Hoingaarse hoofdstad. Het geluk, de liefde, de ellende, de discriminatie tegen de achtergrond van sociaalpolitieke onrust.








Door de een als een te traditioneel en te “ouderwets” verfilmd verhaal omschreven; door de ander geprezen om zijn gevoel voor detail, empathie, schoonheid, meeslependheid. Ralph Fiennes speelt drie verschillende rollen en de regisseur slaagt erin dit zonder enkele verwarring aannemelijk te maken.



Vertedering troef in Valentin


Regisseur Alejandro Agresti kijkt in Valentin terug naar zichzelf op 9-jarige leeftijd. In het Argentinië van de jaren zestig woont hij bij zijn oma. Zijn vader is druk bezig met carrière en komt alleen maar opdagen om weer eens een nieuwe vriendin voor te stellen. Valentin droomt ervan dat zijn vader ooit eens een vriendin ontmoet die ook hem aardig vindt. Dat lijkt te gebeuren als Leticia opduikt, maar in zijn onschuld biecht het jochie zoveel aan haar op dat ze acuut een einde maakt aan de verhouding. Eenzaamheid lijkt als rode draad onuitroeibaar in het jonge leven van het sympathieke kereltje dat ongelooflijk vertederend wordt gespeeld.








Valentin laat de de wereld zien door de ogen van een kind dat ervan droomt astronaut te worden. Zeker niet zo’n vreemde droom. Een dergelijke “vlucht” uit de werkelijkheid is niet meer dan logisch als de volwassenen in je omgeving koppig en onbegrijpelijk handelen. Valentin ontving een Gouden Kalf voor beste regie tijdens de Nederlandse Filmdagen 2002



Als overspel een obsessie wordt


De “oudjes” onder de Gay News-lezers herinneren zich misschien de tv-serie “Hogan’s Heroes” nog wel, die comedy en oorlog met elkaar verbond. Het gewaagde concept werd een doroslaand succes en de hoofdrolspeler Bob Crane werd een ster. Crane geniet volop van zijn nieuwe status, en dan met name van de belangstelling die hij krijgt van vrouwelijk schoon. Samen met zijn nieuwe maatje John Carpenter (nee, niet de regissuer), die alles weet van audiovisuele technieken, beleeft hij het ene seksuele avontuur na het andere. Stiekem filmen ze hun escapades om er later nog eens uitgebreid onderuit op de bank van na te genieten. Zo ook die ene keer als Crane plotseling in beeld ziet dat zijn maatje hem intiem aanraakt. “Maar ik ben geen flikker...”

De enige verwijzing naar homoseksualiteit in een film die bol staat van de seks, maar die niet echt sensueel of erotisch wil worden. Autofocus van regisser Paul Schrader, met Greg Kinnear en Willem Dafoe in de belangrijkste rollen, probeert op alle fronten aannemelijk te maken dat familieman Crane een helse tijd moet hebben gehad om gezin, overspel en seksverslaving in een harmonieuze drieëenheid te gieten, maar hij slaagt daar maar gedeeltelijk in.







Crane’s twijfels en tweestrijd komen nergens voldoende uit de verf om de ellende die hij uiteindelijk ervaart te rechtvaardigen. En de erotische zijsprongen lijken zo vanzelfsprekend dat je je afvraagt wat er zo leuk is aan seks. Uiteindelijk loop alles uit de hand ... en zeilt de film kilometers aan een standaard Hollywood eind voorbij.


2x per maand het laatste van onze redacteuren en nieuws updates in je inbox

Uitschrijven kan met 1 klik













GERELATEERDMEER VAN RENE ZUIDERVELDMEEST GELEZEN VAN RENE ZUIDERVELD

Film Review

Rene Zuiderveld, in Films & boeken op 16 maart 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media