Back to Top
Dinsdag 07 Jul
86447 users - nu online: 899 people
86447 users - nu online: 899 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 16 min. Printervriendelijke Pagina  
'Ik was altijd al een buitenbeentje', De vele carrières van Hans Becker


door Hans Hafkamp in Mode & Lifestyle , 17 februari 2003

This article is also available in English
lengte: 16 minuten


Eind vorig jaar verscheen Buon Natale in Antona, geschreven door Hans Becker. Op de achterplat wordt de auteur aangeduid als een "kleurrijk Amsterdams ondernemer" en dat is zeker waar. Een kleine twintig jaar runde hij antiekmarkt De Looier, daarna stortte hij zich op de gelijknamige bridgeclub.

Deze sport voerde hem naar de Gay Games waar hij en zijn vriend Wim Han-gard een bronzen medaille wonnen. Beide heren kregen be-kend-heid als "het kib-be-lende bridge-stel" (Han Lips in Het Parool) in de VARA-documentaire Lang leven, waarin een aantal oudere Nederlandse deelnemers aan de Games werd gevolgd, en waarin hij zich en passant liet ontvallen ooit het hoerenpad te hebben bewandeld. On-der-tus-sen heeft Bec-ker zich gest-ort op de ex-ploi-ta-tie van een appar-te-menten-com-plex in Antona en heeft hij zijn de-buut als auteur gemaakt. Reden genoeg om hem te bezoe-ken in zijn woning aan de Amster-damse Lijnbaans-gracht, die wordt geken-merkt door oude meubels en veel kunst aan de muur.



Het aardige van Buon Natale in Antona is dat Becker niet al-leen schrijft over de problemen en genoegens van het verbouwen en inrichten van een huis in den vreemde en zijn contacten met de lokale bevolking, maar ook over zijn eerste ontmoeting met Wim Hangard, zijn kennismaking met homoseks, het daaruit vol-gende contact met de politie en zijn plaatsing in het Obser-vatie- en Opvangcentrum "Kamp Overberg," waar hij op het pad van zijn latere loopbaan werd gezet.



Eerste seks


In Buon Natale in Antona schrijft hij ondermeer: "Op mijn dertiende wist ik al dat mijn sexuele interesse meer in de richting van mannen dan vrouwen uitging. Ik had het daar vre-selijk moeilijk mee, want in 1955 rustte er op sexualiteit al een groot taboe, over homo's werd er al helemaal niet ge-sproken. [...] Hoewel ik al op mijn zevende op het politiebu-reau moest komen in verband met 'sexuele' escapades met vriendjes en een vriendinnetje en ik ook nadien wel eens wat met vriendjes en vriendinnetjes had geëxperimenteerd, kreeg ik op mijn vijftiende eindelijk mijn eerste sexuele ervaring.





Ik zwom bijna dagelijks in het Amsterdam-Rijnkanaal. Op een zonnige middag was ik alleen gaan zwemmen en lag in de buurt van twee jochies van een jaar of tien te bakken. Een man van een jaar of dertig, geheel gekleed, keek zoekend rond waar hij zou gaan liggen en ik zag dat hij grote belangstelling voor die twee kinderen had. Het gekke was dat ik op de een of an-dere manier begreep dat hij iets met die jongens wou. Ik was vreselijk jaloers. Hij moest bij mij komen liggen! Het bleek niet moeilijk om zijn aandacht te trekken en hem bij die jo-chies weg te lokken. Eén uitnodigende glimlach was voldoende. [...] Opeens begreep ik wat dat soort mannen wilde en ik werd vreselijk nieuwsgierig." De twee zonderen zich op een afgele-gen plekje af en al snel wordt Becker's nieuwsgierigheid be-vredigd. "Hij nam mijn lid in zijn hand, boog zich voorover om de beharing nog beter te kunnen zien en sloot plotseling zijn warme mond om mijn pik. Een verrukkelijke kriebeling doorvoer-de mijn lichaam en het duurde niet lang of ik kwam klaar. Nu trok hij zijn badslip naar beneden, wilde dat ik zijn stijve piemel in mijn mond nam. Daar had ik eigenlijk helemaal geen zin in, maar hij duwde mijn hoofd op zijn geslachtsdeel en ik zoog hem eveneens klaar. De smaak van zijn zaad was afschuwe-lijk en ik spuugde het meteen uit. In nauwelijks vijf minuten was alles gebeurd, maar die ervaring bracht een omslag in mijn leven."



Het duurde niet lang of hij wist waar de ontmoetings-plaatsen in Utrecht waren waar hij zijn seksuele lusten verder kon uitleven. Al spoedig werd hij echter geconfronteerd met de politie, die hem opbracht toen hij net met een student wilde beginnen op het urinoir bij de jaarbeurs. Na een paar uurtjes in de cel wordt hij naar huis gebracht. "De volgende morgen om elf uur zette mijn vader me achter op zijn motor en leverde me bij het politiebureau af. Hij wilde me niet meer thuis heb-ben. Veertien dagen zat ik in die politiecel." Daarna wordt hij overgebracht naar "Kamp Overberg," waar hij eerst zijn Mulo afmaakte en vervolgens op de Academie voor Beeldende en Bou-wende Kunsten in Tilburg een plaatsje vond. "Aan-gezien ik vol-gens mn'n test voor architectuur geschikt was, heb ik toen binnenhuisarchitectuur gekozen," vertelt Becker. "Maar het bleek dat mijn voor-opleiding eigenlijk niet adequaat was. Ik heb dat een jaar gedaan. Bij de overgang naar het tweede jaar had ik een soort angst om dingen op papier te zetten, om dat-gene te ont-wer-pen wat ik in mijn hoofd had. Ik moest toen een kamer ontwerpen. Wat ik in mijn hoofd had volgde automatisch uit die kamer. Dat was een pijpenla en daar moest een bed in en een klerenkast. Ik dacht: ik zet die kast aan het voeten-eind, dat staat prachtig, die kan daar heel mooi. Maar dan wordt het een soort alkoof en daar waren ze al-lemaal op tegen. Dan krijg je niet genoeg lucht, wat natuur-lijk onzin is. Maar ja, 18 jaar, 17 jaar, dan ga je je zulk soort fantomen in je hoofd halen en denk je: ja, dat durf ik niet en toen heb ik een gekunstelde oplossing gekozen. Toen bleef ik zitten en omdat ik daar geplaatst was vanuit een opvoedingsinstituut van-wege mijn homoseksualiteit moest ik gaan werken."



Hoererij


"Ik was toen alleen maar geil. Nog niet hoerig. Ik had wel een hoerige ervaring gehad toen ik zestien was. Want een vriendje van me had het gedaan en ik wilde be-wijzen dat ik dat ook kon. Maar ik wist hele-maal niet wat ik met dat geld moest. Ik kon dat moeilijk uit-geven want dan zou m'n moeder dat zien en dat wilde ik niet. Ik herinner me nog dat ik die twee tientjes of dat tien-tje dat ik had verdiend in m'n schoen heb ver-stopt, omdat ik gewoon niet wist wat ik er mee moest doen."
"Die hoererij is pas later gekomem, toen ik zesentwintig was. Ik heb een soort vadercomplex voor oudere heren. Ik wil altijd iets van overwicht voelen. Ik had het finan-cieel moeilijk. Ik ging naar de Regina Bar, die bestond toen nog, en daar kon ik een drankje nemen en afwachten of iemand me nog een drankje aan-bood. Maar die jongetjes die daar verder zaten, kregen ook drank-jes aangeboden, maar die gingen met die mannen mee. En ik dacht: als zij er geld voor krijgen, kan ik dat eigen-lijk net zo goed proberen. Ik heb dat toen geprobeerd en dat is gelukt. Ik heb er eigenlijk geen spijt van gehad, je ont-moet veel interessan-te mensen en dat heeft me geholpen. Een van die vrien-den wilde me geld lenen om een winkeltje te kopen, die gaf me een honderd procent hypotheek op het winkel-pandje Hui-denstraat 13 en dat kon ik dus kopen."



Antiek

"Ik had een blauwe maandag een cursus pottenbakken gevolgd, waar ik een beetje had leren draaien. Het leek me leuk om in een soort etalage te gaan zitten pottenbakken. Dat leek me een commercieel heel erg aantrekkelijk plan, want je zit daar dan te draaien en dat boeit mensen. Het was heel mooi opgezet, maar ik kreeg aldoor maar geen oventje en kon dus ook niks draaien. Er had vroeger een boekhandel in dat pand ge-zeten, dus er zaten allemaal prachtige boekenplanken, waar ik al die pot-jes op kon zet-ten, maar ik had alleen die draai-schijf en nog geen oventje. Toen dacht ik bij mezelf: ik kan toch niet al die planken leeg laten staan. Toen ging ik naar vei-ling 'De Eland' en daar kocht ik een doos met rotzooi en die heb ik op die planken uitgestald. Daar kw-amen mensen op af! Wist ik veel? 's Avonds zat ik op de uni-versiteit om een psy-chologie-stu-die af te maken. Ik dacht dat als ik in die winkel zat te stu-deren er af en toe eens een klant binnen zou komen. Het geld om m'n studie te beta-len zou ik dan verdienen door de pros-titutie. Maar dat werkte heel anders. Het werd hart-stikke druk in dat win-keltje en toen ik na een jaar m'n pro-pedeuse had ge-haald ben ik gestopt."
"Voor dat winkeltje had ik veel ingekocht.



De vriend die ik toen had, die kreeg een hele stimulans van me en die had me... en dat moet je tegen een hoer zeggen!... verteld: alles wat je van me leent, dat komt in het testament te staan, dat hoef je niet meer terug te betalen want dat erf je. Dus ik begon een pand hier te kopen en een pand daar te kopen voor een antiek-markt en hij gaf mij daar dus altijd de mogelijkhe-den voor. We zijn dertig jaar samen geweest. Tot hij over-leed. Hij kwam één keer in de week bij me, dan aten we samen, echt top! Altijd heeft die man me ondersteunt. Wat ik ook deed. Ik heb een keertje een paar miljoen voor hem verloren op de beurs. Ik ging dit pand toen kopen. Daar had ik van die vriend van me een hypo-theek voor ge-kregen van twee miljoen, dat was al op de bank gestort, maar ik moest ook nog gaan verbouwen. Dus ik denk: ik ga een klapper maken; de overheid zal DAF nooit fail-liet laten gaan, dat is veel te slecht voor de werk-gelegen-heid. Dus ik stop al m'n kapitaal in aandelen. Maar DAF ging wel failliet. -Het was zake-lijk be-zien, als het gelukt was, top geweest. Ik ben niet onza-ke-lijk, maar wel specula-tief bezig- geweest."



"Ik heb de antiekmarkt in m'n eentje twintig jaar gerund, en het is een vrij groot bedrijf. Op een gegeven ogenblik raak je het beu. Ik raakte overwerkt min of meer, ik verloor de grip want het liep goed en ik liet het een beetje aan anderen over zonder zelf de vinger aan de pols te houden zoals in het be-gin. Ad van de LL-bar werkte toen voor mij en die heeft de an-tiekmarkt overgenomen. Ik kende hem van de LL Par-ties waar ik ook veel kwam. Hij had de bar gesloten en zat met z'n ziel onder z'n arm. Hij wilde weer wat doen nadat hij vijf jaar niets had gedaan. Ik heb hem toen in dienst geno-men. Op een gegeven moment zei hij dat hij weg zou gaan, want hij wilde iets voor zichzelf begin-nen, een hammam, zo'n soort op een Turkse leest geschoeide sauna. Toen zei ik: dan neem je dit toch over, dan ga je dit toch doen. Ik heb hem een heel aan-trekke-lijk voor-stel gedaan, want ik zag dat ik niet verder kon, ik zag het weg-glippen tussen m'n handen. Ik was onder-tus-sen de bridgeclub begonnen. Je over-laadt jezelf met dingen die je wilt of die je moet doen. Ik was he-lemaal doorgedraaid van de druk-te en de spanningen hier en ondertus-sen liepen de stand-houders lang-zaam maar zeker weg. Ad heeft het geheel toen van me overgenomen en die heeft er een fantastische, bloeiende tent van gemaakt. Zij betalen mij ge-woon de huur en ik kan me he-lemaal met brid-ge bezighouden."



Bridge



"Dat bridgen doe ik al een jaar of twintig, vijfentwintig.
Ik heb altijd veel om kaarten gegeven. We hebben op woens-dag- een zogenaamde homo-avond. We hopen dat daar ho-mo's op af ko-men, maar er komen ook gewone mensen, hoor. We adverteren wel altijd voor de woensdagavond in homo-bladen. We doen ook brid-gelessen en ook daar komen homo's op af."



"Bridge hoeft geen ver-van-ging van het barleven te zijn, het is een andere ingang. Het is sociaal leven dat heel erg inten-sief kan zijn. Zo gauw je gaat brid-gen ben je onder de pannen. Overal kun je bridgen en over-al word je geïnviteerd. Als je van kaarten houdt is het het meest interessante spel dat er is en daarna kun je altijd nog de stad in. Toen ik zelf veel dagen in de week rondshopte omdat ik nog geen vaste re-latie had, vond ik dat er tussen acht en elf in die bars ei-gen-lijk niets te beleven is, en dat is nu juist de tijd die wij op die woensdagavond invullen. Het is een hele leuke besteding van je avond en in ieder geval in een heel homo-vrien-delijke sfeer."



Hans en zijn vriend Wim sleepten op het bridge-toernooi tij-dens de Gay Games een bronzen medaille weg. Op de terugweg zat hij in het vliegtuig vlak achter het nationale lachebekje Gordon, die voor Radio 538 de spelen versloeg en kort daarna in De Gay Krant liet we-ten: "Al-leen bridge vind ik geen sport net als bowlen of pool-bil-jart... dat zijn allemaal van die Tante An-nie-din-gen, laten we dat ergens anders doen." Hans is het daarmee natuurlijk niet eens: "M'n vriend is daar woe-dend over. Wie is Gordon om dat te beoordelen? Het is zijn mening, maar hij is nog geen zestig. Het is een sport die je nog tot de negentigste kunt doen. En het is heel belang-rijk niet al-leen je lichamelijke kwaliteiten op peil te houden, maar ook je geestelijke. Maar als we jong zijn dan hebben we allemaal wel eens van die kre-tologie die nergens op slaat. Als je ouder en rijper bent, kom je er wel achter dat het allemaal niet zo in elkaar steekt als je dacht."



Italië



"Die bridgeclub loopt nu wel zo'n beetje en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik wil projecten ont-wik-kelen, daarom ben ik me met dat appartementenproject in Italie gaan bezig-hou-den. Een hele nieuwe uitda-ging. Het is al een paar keer verhuurd geweest. Ik adverteer weinig, ik vind eigenlijk dat het lang-zaam maar zeker vanzelf moet groeien. Antona is een heel mooi, heel fijn gelegen plek-je. Het is voor men-sen die niet in een groot toe-ristisch hotel willen zitten, maar die het leuk vinden om de Ita-liaanse sfeer van de jaren vijftig te proe-ven in zo'n dorpje met alle-maal trapjes en smalle straat-jes, waar geen auto's komen, waar de kinderen nog op het pleintje spe-len. Die sfeer, dat leven kun je daar nog ervaren. Niet zo'n hectisch leven als hier in Amsterdam. Misschien dat Pim For-tuyn dat ook in Italië ge-vonden heeft, ik weet niet waar-om hij naar Italië is gegaan. Maar zo heb ik dat ervaren en het was voor mij een eye opener. Hier is het leven zo ver-schrik-kelijk overregeld. Daar is nog een zekere vrijheid voor het individu. Ze kijken overal ge-makke-lijker tegenaan. Het hele leven heeft risico's en je kunt niet alle risico's uit-sluiten door overal maar regeltjes voor te maken. Daar is niet alles overgelaten aan de overheid, mensen doen daar nog zelf dingen. Daardoor ontstaat een grotere vrijheid die ik erg aantrekke-lijk vind."



"Eigenlijk zou ik er misschien vaker moeten zijn, maar ik ben er nu eenmaal niet constant, dus je moet het aan anderen over-laten. Ik houd van Amsterdam, ik heb hier m'n leven, ik heb hier m'n vrienden. Daar heb ik ook kennissen, maar ik ben nog niet zo ingeburgerd dat ik er echt zou willen wonen. Ik vind het enig om er één of twee weken te zijn. Het eten is er zo lek-ker en zo ontzettend goedkoop. Als je daar een gewoon res-taurant bin-nen-gaat, dan krijg je antipasta, daar-na een pas-ta, dan krijg je iets van groente, dan nog twee soor-ten vlees en dan komen ze nog met de nagerechten. Niet alle-maal in heel grote hoeveelheden, maar het is allemaal echt verrukkelijk."



Schrijven



Over het Italiaanse eten is veel te lezen in Buon Natale in Antona waarin Becker zijn belevenissen in Italië rond de jaar-wis-se-ling 2001/2002 vastlegde. "Ik heb altijd wel wat ge-schre-ven," ver-telt hij, "maar dit was omdat ik werkelijk iets mee-maak-te. Ik heb op een gegeven moment inspiratie en dan wil ik wat schrijven. Dat doe ik ook, stukjes. Maar dat is niet iets waar ik voor ga zitten. Dit boek is iets waar ik echt voor ben gaan zitten. Ik had een basis, ik had de struc-tuur van wat ik wil-de, een paar aantekeningen van gebeur-tenis-sen. Dan kon ik dat later reproduceren. Het was echt bewust een dag-boekachtig geheel, dat ook een beetje kerstver-haal is, waarin de bele-venissen van dat huis en mijn persoon-lijke leven door elkaar zijn geweven. Mensen die Italië kennen zijn er wild enthou-siast over omdat het zo'n duidelijke beschrijving van de cul-tuur daar is."



"Omdat het een kerstverhaal is, dacht ik dat het een mooi pro-dukt zou zijn om in kerstpakketten te stoppen. Daar moeten ze elk jaar weer iets nieuws voor verzin-nen, want op die pak-ken koffie en thee is iedereen ook wel een keertje uitge-keken. Maar dan moet het heel goedkoop zijn en wanneer wordt een boek goed-koop? Als je een hoge oplage maakt. Dus ik heb tiendui-zend exemplaren laten druk-ken om de prijs zo laag mogelijk te krijgen. Maar nu zit ik natuurlijk met tien-dui-zend van die boe-ken en ik weet niet waar ik ze moet laten. In m'n huis in Al-mere zijn de slaapka-mer en de hal volgestouwd en hier in het gebouw van de brid-geclub liggen overal sta-pels. De beur-zen voor kerst-pak-ketten vinden altijd al in fe-bruari plaats.




Dus ko-men-de fe-bruari ga ik naar zo'n beurs in Apel-doorn toe om mijn boek te promoten. Als onbekende schrij-ver moet je niet denken dat je zomaar door-breekt, dan moet er iets ge-beuren. Ik verkoop wel regel-matig een exem-plaar, maar daar raak je geen tiendui-zend exem-plaren mee kwijt. Er moet altijd maar geld bij, geld bij, geld bij. Ik hoop dus mijn grote slag te kun-nen slaan op zo'n beurs. Missschien lukt het en mis-schien lukt het niet... mis-schien moet ik dan een tweede druk laten ma-ken."



Zoals al gemeld schrijft Becker niet uitsluitend over zijn Italiaanse avonturen, maar heeft hij daar autobiografische flashbacks doorheen geweven. Het gebeurt niet vaak dat "gewo-ne" homo's hun autobiografie schrijven. De vraag is dus of we die van hem ooit kunnen verwachten. "Misschien," aarzelt hij, "maar dan moet ik eerst die tienduizend boeken kwijt die ik nu heb. Een probleem is verder dat het wel mijn leven is, maar dat dat ont-zet-tend veel mensen raakt die nog in leven zijn. Om dan allemaal andere namen te gaan bedenken en net te doen alsof het over iemand anders gaat, daar houd ik niet zo van. Ik wil het lie-ver authen-ticiteit geven. In dit boek kon dat. Maar neem nou die scene tijdens Oud en Nieuw waarin ik die jon-gen in dat dorpje beschrijf, op wie ik een beetje gek ben.



Een jongen die las-ser op een schip is, scheel kijkt en die daar met een enorme bobbel in z'n broek rondloopt en met wie ik eigen-lijk wel wat zou willen. Ik beschrijf hem als een schele die zo erg scheel is dat hij met z'n linkeroog in z'n rech-terbroek-zak kijkt. Toen ik weer in Italië was wilde ik die jon-gen voorbe-reiden voor het geval hij via via hoort hoe ik over hem heb ge-schreven. Dus ik breng het boek mee en ik heb speciaal voor hem die passa-ge met dat scheel-kij-ken, het hoofd-stuk dat over hem gaat, laten vertalen, zodat hij van mij weet hoe ik over hem denk. Hij had eerst drempelvrees om bij mij over de vloer te komen, maar nu kwam hij zelf aanbellen. Hij vond het leuk dat ik hem waar-deerde en hem neerzette hoe hij is. Maar het is natuur-lijk toch een risico. Ik heb hem bewust daarop voorbe-reid. Want anders kent hij misschien iemand die Neder-lands kent en Ita-liaans en het vertaalt en die kan het wel heel nega-tief overbrengen. Dan heb ik zelf niet in de hand hoe ik het zou willen vertellen. Maar ik ga die waarheid niet uit de weg. En dat wordt dan moeilijk als je bij wijze van spreken met de top van het bedrijfsleven in Neder-land in bed gelegen hebt, of met mensen uit adelijke families die een rela-tie met je wilden. Als je dat gaat veranderen is het niet echt meer, dan wordt het gewoon een verhaal met autobiografi-sche trek-ken. En dat is niet interessant."




Buon Natale in Antona telt 168 pagina's en is verkrijgbaar bij Bridgclub De Looier en de betere homoboekhandel of door E 7,50 (incl. porto) over te maken op ABN/AMRO 42.18.32.177 t.n.v. Uitgeverij De Looier, Amsterdam.
Informatie over een verblijf in Antona is te vinden op www.bridgeholiday.nl, waar ook links naar de website van de Bridgeclub zijn opgenomen.

2x per maand het laatste van onze redacteuren en nieuws updates in je inbox

Uitschrijven kan met 1 klik













GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

'Ik was altijd al een buitenbeentje', De vele carrières van Hans Becker

Hans Hafkamp, in Mode & Lifestyle op 17 februari 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp








TOP STORIES

MEEST GELEZEN (6 mnd)IN MODE & LIFESTYLEIN NUMMER 138














bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media