Back to Top
Donderdag 04 juni
86442 users - nu online: 861 people
86442 users - nu online: 861 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 10 min. Printervriendelijke Pagina  
Studio Royale en de lichamelijke tuchtiging van mannen in uniform


door Hans Hafkamp in Films & boeken , 13 oktober 2012

This article is also available in English
lengte: 10 minuten


De afgelopen decennia bestaat er een eigenlijk constante belangstelling voor de zogenaamde physique-fotografie, de afbeeldingen waarin homo’s in de jaren vijftig en zestig voer voor hun erotische fantasieën vonden. Van deze foto’s waren voor de liefhebbers per post afdrukken beschikbaar, maar ook werden ze gepubliceerd in gespecialiseerde tijdschriften, die weliswaar niets openlijk homoseksueels opnamen, maar waarvan “elk nummer zo duidelijk door en voor homo’s was ontworpen dat dat zelfs voor de jongsten en minst ervarenen onder hen duidelijk was,” zoals F. Valentine Hooven schrijft in Beefcake: The Muscle Magazines of America 1950-1970 (Köln 1995).

Deze aandacht begon al toen het tijdperk van de physique-fotografie amper voorbij was met de publicatie door de Gay Sunshine Press van het door uitgever Winston Leyland samengestelde fotoboek Physique: A Pictorial History of Athletic Model Guild in 1982. Het Amerikaanse Hooggerechtshof bepaalde in 1962 dat niet noodzakelijkerwijs elke afbeelding van manlijk naakt obsceen is, wat tot gevolg had dat in 1965 enkele tijdschriften voor het eerst voorzichtig foto’s van frontaal naakt afdrukten. Na nogmaals de nodige juridische verwikkelingen sanctioneerde het Hooggerechtshof in 1967 ook deze afbeeldingen van manlijke geslachtsdelen. Toen twee jaar later bovendien een nieuwe lichting homo’s luidruchtig van zich deed horen en de maatschappelijke acceptatie van homoseksualiteit langzamerhand algemener werd, was de vloed niet meer in te dammen en ontstond de uiterst expliciete porno-productie zoals we die nu kennen. Bob Mizer, de man achter Athletic Model Guild, publiceerde het laatste nummer van zijn tijdschrift Physique Pictorial echter pas in 1990, twee jaar voor zijn overlijden.

Velen bleven met nostalgie terugblikken naar de periode waarin niet alle seksuele activiteiten van pijpen tot vuistneuken schaamteloos getoond werden, maar er nog het nodige aan de fantasie werd overgelaten. De bloei van porno ging dan ook samen met een toename aan monografieën over physique-fotografen. Zo publiceerde Janssen Verlag de reeks American Photography of the Male Nude 1940-70, luxe paperbacks op groot formaat waarin het werk van physique-fotografen als Mizer, Bruce of Los Angeles, Lon of New York, Al Urban en Dave Martin aan de vergetelheid werd ontrukt. De titels en de namen van sommige fotografen lijken aan te geven dat de physique-fotografie grotendeels een Amerikaans fenomeen was. Ook in Europa werden echter mannen in erotische poses of situaties vastgelegd, zoals door Tom Nicholl van Scott Studios, die een van de meest populaire fotografen in Londen was.

Nicholl begon al heel vroeg, namelijk voor 1950, met het fotograferen van modellen in leren motorkleding, al dan niet met bijbehorende motor. Het is dan ook waarschijnlijk, zoals Hooven oppert, “dat zijn foto’s [...] invloed hadden op de ontwikkeling van de uitdrukking en de attitude.” Aan deze Europeanen is tot op heden echter veel minder aandacht besteed. Ten onrechte. In zijn zeer gedegen overzichtsstudie Hard to Imagine: Gay Male Eroticism in Photography and Film from Their Beginnings to Stonewall (New York 1996) besteedt Thomas Waugh uitsluitend een fotobijschrift aan een andere Britse studio: “Londen’s fetisj-gerichte Royale Studio maakte deel uit van de leveranciers van foto-stripverhalen aan het begin van de filmperiode, circa eind jaren vijftig.” (Met het filmtijdperk doelt Waugh natuurlijk op gespecialiseerde films voor liefhebbers van het manlijk lichaam.)

Aan Royale is geen volwaardige monografie gewijd, maar op internet duiken steeds meer foto’s van deze studio op, vooral op fetisj-blogs zoals Mitchmen, Jockspank en Sailor Uniform. Royale was namelijk gespecialiseerd in foto’s van mannen in uniform en van lichamelijke tuchtiging, vaak in combinatie. Tot op heden heb ik slechts één iets uitvoeriger artikel over Royale gevonden, namelijk “Studio Royale Photography, London and Guys in Uniform Magazine: English erotic male physique photography pioneer specialising in military and naval discipline” door Squaddie John (www.milism.net/royale.htm).

In The Leatherman’s Handbook II (New York 1983) poneerde Larry Townsend dat naar zijn opvatting mannen staand geslagen worden en jongens hun straf gebogen ondergaan. Vervolgens verwees hij naar een voor hem niet meer te traceren bron waarin beweerd werd dat in Engelse gevangenissen geseling op de rug werd vervangen door slaag op de billen omdat de resultaten van het eerstgenoemde met macho-trots getoond konden worden, terwijl het tweede een zaak voor schaamtevol verbergen was omdat de gestrafte man was vernederd door “als een jongen” behandeld te worden.

Townsend opmerking heeft betrekking op een verleden waarin lichamelijke tuchtiging nog gebruikelijk was. In een hedendaagse fetisj-context wordt vooral op de billen geslagen omdat dat geen lichamelijke gevaren oplevert. Zelfs als een kont met een riem of een rietje wordt bewerkt heeft dat weliswaar rode striemen tot gevolg, maar de kans op blijvende consequenties is uiterst gering. Ondanks - of dankzij - deze onerotische, “medische” achtergrond heeft in hedendaagse tuchtigingsporno het door Townsend gesignaleerde verschil tussen bestraffing van mannen en jongens een geërotiseerde vorm gekregen. Wie wel eens (stills uit) recente bestraffingsfilms bekijkt, zal het opvallen dat de gozer die - doorgaans op de billen - getuchtigd wordt doorgaans beduidend jonger is dan degene die de klappen uitdeelt en dat de bestraffing gesitueerd is binnen een scenario waarin dit “logisch” is. Hierbij valt te denken aan een docent die een student tot de orde roept, een “vader” die zijn “zoon” bestraft nadat hij hem heeft betrapt terwijl hij met een seksblaadje lag te rukken, of een officier die een cadet (letterlijk) hardhandig in het gareel brengt. (Er is zelfs een gehele website gewijd aan Spanking Army Boys.) In een interview op Jockspank met “Bad Boy” Brett Stevens, die aangeeft dat hij honderden gefilmde tuchtigingen heeft ondergaan, merkt de interviewer op dat hij er vooral van geniet als Brett over de knie wordt gelegd omdat “het een stoere jonge kerel reduceert tot de status van een stout jongetje.”

Ook in het oeuvre van Royale worden tuchtigingen doorgaans op de billen uitgevoerd en in een gebogen positie, hoewel er uitzonderingen zijn. Opvallend is echter dat zowel de bestraffer als de bestrafte van dezelfde leeftijd lijken te zijn. Ze worden, zoals Mitchell op z’n blog Mitchmen constateert, ook niet voorgesteld “als krachtpatsers of uiterst elegante verleiders, maar als gewone gozers met natuurlijk ogende, sexy lichamen.”

Royale was actief in de jaren vijftig, zestig en zeventig en gevestigd in Victoria, Londen. Hoewel Mitchell de modellen van Royale “natuurlijk” noemt, hadden ze wel een aantrekkelijk, atletisch, gespierd lichaam en de gozers die de tuchtiging ondergingen hadden doorgaans ook een pronte kont, die nog werd geaccentueerd door de uiterst strakke strafbroekjes waarin die vaak verpakt is. Squaddie John merkt op dat deze “kaki gymbroekjes en strakke, witte shorts van katoen zo strak [zijn] dat ze waarschijnlijk speciaal vervaardigd waren.”

Royale sluit hiermee aan bij een handelsmerk van zijn stadgenoot en collega Tom Nicholl van Scott Studios, die befaamd was wegens de shorts waarin hij zijn modellen stak. F. Valentine Hooven merkte hierover op: “Hoewel de shorts veel te klein voor wie ook waren, zagen zijn modellen kans erin te komen en zijn klanten leken de resulterende foto’s aantrekkelijk te vinden.” In Beefcake reproduceerde Hooven onder andere een Scott-foto van een streng kijkende Dave West in strakke, zwartleren shorts, terwijl op andere foto’s de modellen witte shorts dragen die minder aan de verbeelding overlaten dan de “posing straps” van hun Amerikaanse collega’s.

Naast deze strafbroekjes dragen Royale’s modellen echter ook de veldtenue-uniformen van het toenmalige leger en witte broeken van ongekeperd linnen zoals die bij de marine voorgeschreven waren. Deze uniformen werden gecompleteerd door bijpassend schoeisel: “De kaki shorts werden gedragen met kistjes en puttee’s, de gymbroekjes met gymnastiekschoenen, het alomtegenwoordige sportschoeisel dat ook met een venijnige vinnigheid op de billen kon landen,” aldus Squaddie John, die bij sommige modellen ook regimentstatoeages heeft ontdekt. Dit laatste geeft aan dat sommige modellen daadwerkelijk in het leger dienden. Nu is dat minder verwonderlijk dan het lijkt, want er bestaat, zowel in Europa als in Amerika, een lange traditie van onderbetaalde soldaten en matrozen die in hun vrije tijd tegen vergoeding seksuele diensten verleenden. Poseren voor een fotograaf was daarvoor waarschijnlijk een redelijk alternatief, vooral omdat de foto’s van Royale niet openlijk “homoseksueel” waren, maar bestraffingssituaties tonen die niet erotisch geduid hoeven te worden, hoewel de consumenten dat ongetwijfeld wel deden.

Sommige latere foto’s tonen naakte billen doch het is niet bekend of de fotograaf graag vaker een ontklede achterpracht had getoond maar dat modellen dat niet wilden, of dat hij juist oog had voor de sterke fetisjistische werking die van de shorts uitgaat. Squaddie John meent op sommige van deze “naaktfoto’s” zelfs werkelijke striemen waar te nemen. De kwaliteit van de beschikbare scans maakt het mij helaas onmogelijk na te gaan of hij gelijk heeft of dat z’n fantasie een beetje met hem op de loop gaat, of dat hem met oneigenlijke middelen een rad voor ogen is gedraaid. Veel tuchtigingsenthousiasten vinden het namelijk opwindend als een pak slaag, of dat nu met de hand, een riem of een rietje wordt uitgedeeld, zichtbaar sporen nalaat en de producenten voldoen natuurlijk aan die verlangens. In een interview met de auteurs van Different Loving: An Exploration of the World of Sexual Dominance and Submission (New York 1993) vertelde de fetisjporno-actrice Kiri Kelly dat toen ze voor het eerst spanking-foto’s maakte, de producent tegen haar zei: “We zullen rouge gebruiken. Dit zijn slechts foto’s. Je hoeft helemaal niets te doen.” Waarop zij repliceerde: “‘Wat? Je wilt me er alle lol van ontnemen?’ En de gozer zei, ‘O! Juist! Ga ervoor, als je wilt!’ En dat deden we dus, en ik werd erg rood.” Brett Stevens, die al in een van zijn eerste films voor Sting Pictures “een afranseling met een rietje onderging, vervolgens met de hand op die net afgeranselde naakte kont werd geslagen en later in dezelfde film over een gymbok stond gebogen voor een erg realistische, en duidelijk pijnlijke, kastijding met een roede op z’n blote billen,” merkte in dit verband in zijn interview op Jockspank op: “Mijn striemen gaan binnen een paar uur helemaal weg, tenzij ik heel hard met een rietje ben geranseld, dan blijven ze een dag of twee zichtbaar. Bij Sting raakten ze er geïrriteerd over dat mijn striemen zo snel verdwenen terwijl ze naderhand nog foto’s wilden maken.”

In 1967 werd in Groot-Brittannië de strafbaarstelling van homoseksuele handelingen opgeheven, maar dit gold niet voor mannen in de strijdkrachten. Toen de militaire autoriteiten dan ook lucht kregen van Royale’s werkzaamheden, werden sommige modellen die nog actief dienden oneervol ontslagen en kregen daardoor zelfs een strafblad. Ook deed de politie verschillende keren een inval bij Royale, waardoor veel origineel materiaal verloren geraakt lijkt te zijn. Misschien vanwege deze juridische problemen, maar ook omdat de tijd en de fantasieën van consumenten veranderden, stopte Studio Royale op een gegeven moment. Het is echter toe te juichen dat de erfenis dankzij gedreven enthousiasten op internet niet ook verdwijnt. Afgezien van de intrinsieke aantrekkelijkheid die de afzonderlijke foto’s hebben, was Royale namelijk een pionier op het gebied van de erotische (tekstloze) fotostrip, die als voorloper van pornofilms beschouwd kan worden. Veel foto’s van Royale werden namelijk als onderdeel van een “verhaal” gemaakt, dat door een reeks van vijftien of meer afbeeldingen werd verteld. Waugh reproduceerde in Hard to Imagine een van deze “strips,” maar omdat alle eenentwintig foto’s op één pagina zijn afgedrukt, komt de erotische uitstraling daarvan niet daadwerkelijk tot z’n recht. Het enige enigszins complete verhaal dat ik op internet ben tegengekomen is te vinden op Sailor Uniform (http://sailoruniform.blogspot.nl/2011/03/back-in-time.html). Dit is echter niet werkelijk representatief voor het oeuvre van Royale omdat het niet om lichamelijke tuchtiging draait maar om bondage. De protagonisten zijn drie matrozen in zéér strakke uniformen. Eén van deze gozers wordt door de twee anderen gevangen genomen omdat hij een bullebak is, in het bos aan een boom vastgebonden, met water overgoten en, als top van vernedering, ontbloot, waarna de twee wraakengelen hem in deze penibele positie voor de gelukkige vinder in het bos achterlaten. En wat die dan met hem uitspookt wordt aan de fantasie van de kijker overgelaten...

Het wordt tijd dat een moedige uitgever een fotoboek over Royale aandurft, waarin de verhalen, maar ook de zelfstandig geproduceerde foto’s de aandacht krijgen die ze verdienen. Tot het zover is zullen de liefhebbers het moeten doen met de foto’s die in de blogosfeer opduiken.
2x per maand het laatste van onze redacteuren en nieuws updates in je inbox

Uitschrijven kan met 1 klik



Commentaar:
Re: Studio Royale en de lichamelijke tuchtiging van mannen in uniform-


Reactie van peter dd. 22 november 2015
mooi maar heb je er nog meer fotos van










GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

Studio Royale en de lichamelijke tuchtiging van mannen in uniform

Hans Hafkamp, in Films & boeken op 17 oktober 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media