Back to Top
Donderdag 09 Apr
86426 users - nu online: 1064 people
86426 users - nu online: 1064 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 5 min. Printervriendelijke Pagina  
Reijer's World: Soldaat Breed, geef acht!


door Reijer Breed in Columns & Opinie , 22 september 2012

This article is also available in English
lengte: 5 minuten


Mijn vader was ooit afgekeurd voor militaire dienst. Hij was te mager. Zijn leeftijdsgenoten in Wieringerwaard die wel moesten, kwamen thuis met geweldige verhalen. En nu was het dan zo ver. Zijn eerste kind en enige zoon moest dienen voor zijn nummer. Hij was helemaal overstuur en op verjaardagen sprak hij op luide toon: “Daar gaan ze pas een echte kerel van hem maken!” Iedereen moest lachen. En steeds weer stond hij voor me. Stram in de houding en met zijn hand de militaire groet makend, brulde hij: “Soldaat Breed, geef acht!”

Ik schaamde me dood. Een paar jaar daarvoor was ik goedgekeurd in de Oranje Nassau Kazerne in Amsterdam. Dat was op 5 december 1968. Ik weet dat nog zo goed want in Wormerveer wonen veel Molukkers en een aantal van hen had zich als Zwarte Piet verkleed. Die werden allemaal goedgekeurd en zouden gaan dienen bij de amusementstroepen. Ik was nogal goed in het geven van morsetekens en werd ingedeeld bij de verbindingstroepen.

Eindelijk kwam de dag dat ik me moest gaan melden bij de Prins Mauritskazerne in Ede-Wageningen. Ik had mijn ouders verteld dat ik er niet heen wilde. Mijn vader lachte me uit. “Jij hebt niets te willen. Je moet. Dat is je vaderlandse plicht.” Uiteindelijk kreeg mijn moeder me zo ver dat ik een kleine schoudertas meenam met een pyjama, een tube tandpasta en een tandenborstel. Ik vertrok de woensdag voor het paasweekeinde. In de trein vanaf Amsterdam werd het pas echt erg. Groepen jongens waren gespannen en zenuwachtig in gesprek met elkaar. Ik deed net of ik er niet bij hoorde en keek uit het raam. Op het station van Ede-Wageningen stonden tientallen gewapende soldaten ons op te wachten. We moesten het perron aflopen en de spoorwegovergang oversteken.

En daar stonden de grote hekken van de kazerne wijd open. Ineens kwam er een bakkerskarretje van de Zeeuw aanrijden. Ik vroeg die man: “Weet U waar het militair hospitaal is?” “Ja,” zei hij, “dat is een stuk verderop in de bossen. Stap maar in.” Er werd nog naar me geroepen door die soldaten. Maar wij reden langzaam langs de kazerne het bos tegemoet. Ik nam afscheid van mijn grote redder en liep een bosweg in. Ik kwam bij witte gebouwen en belde aan. Een verpleegkundige deed open. “Wat kom je hier doen?” voeg hij. “Ik moest me hier melden,” zei ik. “Nou, kom maar mee dan. Alle artsen zijn vandaag niet aanwezig. Die zijn op de kazerne bij de nieuwe lichting.” Hij bracht me naar een klein kamertje. Ik deed mijn pyjama aan en ging in bed liggen. Pas de volgende middag kwam er een arts bij me. Die vroeg me wat er aan de hand was met me. Ik zei dat ik homo was en dat dat een reden was om niet in dienst te hoeven. Hij maakte aantekeningen en hij vertelde me dat er nog een homo was. Hij zou een afspraak voor ons beiden gaan maken bij een psychiater in Arnhem.

De volgende dag hadden Tom en ik een gesprek met die meneer. Het sloeg werkelijk nergens op. Tom was een klein dartel nichtje en, net als ik, hondsbrutaal. Wij hadden veel plezier samen. De dag daarop werden Tom en ik opgehaald en in een jeep naar een leidinggevende in de kazerne gebracht. Wij schrokken erg. Toch nog die kazerne in. Maar nee hoor. Er werd ons gemeld dat we officieel waren afgekeurd en S5 kregen naar aanleiding van de gesprekken die we in Arnhem hadden gehad. Tom en ik kregen ieder 32 gulden soldij en een spoorkaartje naar huis. In de trein feliciteerden Tom en ik elkaar. In Amsterdam namen we afscheid met een omhelzing. Ik heb hem nooit meer gezien. In Wormerveer kocht ik een grote paastaart. Mijn zusje schreeuwde: “Daar komt Reijer.” Mijn vader was met stomheid geslagen en zei: “Besef je wel dat je met S5 nooit meer een respectabele baan in de maatschappij kunt krijgen.” Mijn moeder sneed de taart aan.

Sinds 1 mei 1997 is de dienstplicht opgeschort, niet afgeschaft. Als de situatie het noodzakelijk maakt zal er toch nog een oproep op de deurmat vallen. Voor jongens en meisjes. Tot een paar jaar geleden was het voor homoseksuele en lesbische militairen verboden om in uniform te demonstreren. Twee jaar geleden op Roze Zaterdag in Bergen op Zoom liepen militairen voor het eerst mee. En vorig jaar tijdens de Canal Parade was er de allereerste boot met homo-militairen. En eerlijk is eerlijk: Ik had bewondering voor ze.

In 1980 las ik in een brochure van de Vereniging van Dienstplichtige Militairen dat er een steunpunt was voor homoseksuele militairen. Op dat moment had ik mijn VPRO-radioprogramma Ook Zo. Ik belde ze en kreeg een gesprek met een sergeant. Hij nodigde me uit de zaterdag daarop in de Jan van Nassau Kazerne in Harderwijk. Naar hun ontmoetingsavond. “We komen je ophalen bij het station. En laten we dan maar hopen dat we je het kazerneterrein op krijgen.” Ik zat achterin een legerauto met het opnameapparaat van de NOS draaiend naast me. Voor alle zekerheid deed ik mijn jack er overheen. Gewapende soldaten keken naar ons. Ze knikten en zeiden: “Doorrijden!” Zo, ik was op het kazerneterrein. Dat was even heel spannend. Ik kwam in een gezellige barak. Er waren zo’n veertien dienstplichtige soldaten uit het hele land. Nadat ik gesprekken met ze had opgenomen ging het opnameapparaat in een kluis. Een gezellige avond begon. Er was een jongen die plaatjes draaide. Er waren hapjes en een bierpomp. De sergeant zei: “Je kunt beter blijven slapen. Morgenochtend krijgen we je gemakkelijker de kazerne uit dan vanavond. Ik danste met een kleine soldaat, Henkie.

En op een nummer van de Pointer Sisters voelde ik zijn onderlijf tegen me aan schuren.

I’m ridin’ in your car, you turn on the radio / You’re pullin’ me close, I just say no / I say I don’t like it, but you now I’m a liar / ’Cause when we kiss, OOH, FIRE // Late at night, you’re taking me home / You say you wanna stay, I say I wanna be alone / I say I don’t love you, but you know I am a liar / ’Cause when we kiss, OOH, FIRE

Ze sliepen allemaal op een zaal. Maar ik kreeg een kamer apart. Later die avond vroeg Henkie: “Mag ik straks even bij je langskomen?” Ik lag nog geen vijf minuten op bed of er werd geklopt. Henkie in zijn camouflage t-shirt. Hij kwam heerlijk bij me liggen. En terwijl we zoenden, vingerde ik hem. Iets later werd er weer geklopt. De sergeant met een soldaatje. “Mogen wij meedoen?” Nou, het werd nog heel gezellig die nacht. En dat was de enige keer in mijn leven dat ik twee soldaten en een sergeant van de Koninklijke Nederlandse Landmacht leeg pijpte.



Commentaar:
Re: Reijers World: Soldaat Breed, geef acht!-


Reactie van JAC dd. 22 september 2012
Mooi verhaal. Net Saving Private Reijer...










GERELATEERDMEER VAN REIJER BREEDMEEST GELEZEN VAN REIJER BREED

Reijer's World: Soldaat Breed, geef acht!

Reijer Breed, in Columns & Opinie op 26 september 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media