Back to Top
Donderdag 28 mei
86439 users - nu online: 1083 people
86439 users - nu online: 1083 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 17 min. Printervriendelijke Pagina  
John S Barrington: een fotograferende ‘gentleman’ tussen straatjongens


door Hans Hafkamp in Historie & Politiek , 03 augustus 2012

This article is also available in English
lengte: 17 minuten


Robert Mapplethorpe, Bruce Weber, Herb Ritts; drie, enigszins willekeurig gekozen, fotografen van het erotische mannelijke naakt die ondertussen een museale status hebben bereikt. John S. Barrington, een van de pioniers van de physique-fotografie heeft deze omslag nog net mogen meemaken, maar er, tot zijn verdriet, geen onderdeel van uitgemaakt. Nadat hij in 1984 een tentoonstelling van Mapplethorpe’s werk in de Londense ICA had bezocht, noteerde hij in zijn dagboek: “uitstekend - maar ik ben zoveel beter - frustratie.”

voor Callum James


De frustratie moet alleen maar groter zijn geworden toen zowel de Photographers’ Gallery als de ICA zijn eigen werk niet geschikt bevonden voor een retrospectief. Die afwijzing kwam bovenop de onvrede die toch al aan Barrington vrat dat hij zijn geld met homo-erotische fotografie moest verdienen, terwijl hij voor zichzelf zoveel meer artistieke bezigheden weggelegd zag. Een objectieve beschouwer zal meteen toegeven dat Barrington’s werk zich op geen enkele wijze laat vergelijken met het werk van de bovengenoemde fotografen. Toch is zijn productie van vijftig jaar niet waardeloos; de foto’s geven een beeld van de homo-erotische subcultuur van vlak voor de Tweede Oorlog tot ver in de jaren tachtig. Barrington’s leven biedt echter een nog veel onbelemmerder kijk op een deel, en zeker niet het minst interessante deel, van deze subcultuur. Barrington’s biografie werd zo’n vijftien jaar geleden geschreven door Rupert Smith, die daarbij dankbaar gebruik kon maken van de dagboeken die Barrington zijn leven lang bijhield en de diverse pogingen tot een autobiografie die aan het eind van zijn leven zijn belangrijkste preoccupatie vormden. Al in 1990 was een luxueuze paperback met een selectie uit Barrington’s werk verschenen; een uitgave die in 1993 een tweede druk zag.

Hoewel Barrington genoemd wordt in enkele overzichtswerken over de geschiedenis van mannennaakt-fotografie, is zijn naam na deze bescheiden opleving van aandacht in de jaren negentig weer in de vergetelheid geraakt. Zelfs in de blogosfeer lijkt zijn werk ondervertegenwoordigd in vergelijking met dat van zijn Amerikaanse collega’s. Dit is vreemd, want, zoals Emmanuel Cooper stelde in Fully Exposed: The Male Nude in Photography (Londen 1995), toen Barrington in 1984 zijn boek The Romantic Male Nude publiceerde, had hij “meer uitzonderlijke modellen gefotografeerd en meer expliciete naakttitels gepubliceerd dan iemand anders in Europa of de Verenigde Staten.” Tijd dus voor een hernieuwde kennismaking met deze vergeten pionier.

‘Ik ben een camera’

Barrington werd geboren op 2 november 1920 als het onechte kind van Grace Pigott. Zijn moeder had een relatie met de Oostenrijkse edelman Franz Engeljähringer, maar ze wist dat haar kind niet van hem kon zijn. Na het huwelijk van Grace met haar Oostenrijker accepteerde deze de jongen echter als zijn eigen kind. Op school had John het veel moeilijker geaccepteerd te worden. Hij werd beschouwd als een kunst-nicht, die niet eens zou terugslaan als hij aangevallen werd. John’s prestaties op school waren niet overweldigend, met uitzondering van de artistieke vakken. Op aanraden van een leraar werd hij dan ook aangemeld voor de St. Martin’s School of Art, waar hij aangenomen werd.

Op zijn veertiende was John verliefd geworden op een iets oudere student, Jim Trotter, een atleet en de plaatselijke Don Juan. Omdat John een vlotte babbel had, kon hij Jim helpen bij het versieren van meisjes. Daarnaast gaven de twee jongens zich over aan gezamenlijke afruk-partijtjes. Toen John Jim meldde dat hij in West End zou gaan studeren, merkte deze op dat hij dan spoedig een ander mens zou zijn. Hierin had hij helemaal gelijk. Kort na de aanvang van zijn studie transformeerde John in een excentrieke verschijning met lang haar, buitenissige kleding, een wandelstok en een lorgnet. John’s nieuwe uiterlijk ging vergezeld van een nieuwe naam: John Shreeve Barrington, die hij de rest van zijn leven zou gebruiken. Rond deze tijd ontdekte hij ook de camera, die hem levenslang brood op de plank en jongens in bed zou bezorgen.

Zijn eerste modellen legde hij in 1938 vast bij het mannenzwembad in Hampstead Heath. Hier ook ontmoette hij zijn eerste vaste model, de zestien-jarige David Dulak, die hij al spoedig naakt voor de camera wist te krijgen.

De eerste maanden van 1938 bracht John door in Parijs, waar hij zich overdag onderdompelde in artistieke kringen en ’s nachts in de wereld van bordelen, bars en clubs. Zijn verblijf in Frankrijk sloot hij af met een bezoek aan Cannes, waar hij zijn eerste echte seksuele ervaringen met een andere man had. De achttien-jarige Francisco bracht hem de genoegens bij van “ongeremd homoseksueel gedrag. [...] We deden al de dingen die mannen gewoonlijk samen doen, met de uitzondering dat ik niet geneukt werd of hem neukte.”



Op zoek naar ‘tule’

John legde er de nadruk op dat Francisco een gezonde, heteroseksuele jongen was, die zich uitsluitend vanwege het genot aan seks met mannen overgaf, maar die zeker niet als homoseksueel beschouwd kon worden. Hoewel hij zich ongebreideld aan homoseksuele lusten overgaf, zag Barrington zichzelf namelijk niet als homoseksueel. Tot vlak voor zijn dood bleef hij een grote hekel houden aan nichten, hoewel hijzelf een nicht als een paard was. Zijn afkeer van homo’s zou weleens aangewakkerd kunnen zijn door zijn relatie met Roy Peter Wilson, die hij kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in het Londense uitgaansleven ontmoette. Wilson was met zijn negentien jaar een doorgewinterde nicht, die John introduceerde in het homo-uitgaanscircuit dat in het verborgene bloeide. Met Roy had John ook zijn eerste anale contact, waarbij hij de actieve rol op zich nam. Hoewel de seksuele relatie met Roy snel bekoelde, wist John door zijn contacten met hem al spoedig de weg in het barleven. Veel van de kroegen die ze bezochten, waren geen homokroegen in de moderne betekenis van het woord. Gilnichten werden in deze bars geweigerd, maar ze vormden wel een uitgelezen plaats voor ontmoetingen met soldaten, matrozen en andere “tule.” Naarmate hij beter zijn weg vond in het oorlogs-uitgaansleven, kwam John tot de ontdekking dat hij de door hem geprefereerde uniformjongens nog beter kon oppikken in de kroegen waar ze kwamen om meisjes ter versieren. John was in staat zijn hectische seksuele levensstijl vol te houden door het gebruik van benzedrine, dat hij opgelost in koffie tot zich nam.

Na de oorlog zou de vrijgevochten seksuele atmosfeer, waar John met volle teugen van genoot, snel omslaan. In 1948 maakte hij voor het eerst kennis met de negatieve consequenties van zijn erotische voorkeur, toen hij door twee gardesoldaten in elkaar geslagen werd. In zijn dagboek beschrijft hij hoe hij in de middag van 1 april twee matrozen mee naar zijn appartement had genomen, die hij eerst fotografeerde en met wie hij vervolgens seks had. Later die avond werd hij tijdens een wandeling aangehouden door twee gardesoldaten, die lieten weten dat ze er niets op tegen zouden hebben als hij ze een borrel aanbood. Barrington moest het voorstel afslaan, maar vertelde dat hij later die avond te vinden zou zijn in de Brasserie Universal. Hij nam de twee soldaten mee naar huis en werd de volgende ochtend bewusteloos gevonden, badend in een poel koffie. De woning was overhoop gehaald en Barrington moest tien dagen het ziekenhuis in om te genezen van een hersenschudding.



Contact met justitie

Tijdens de oorlog hield Barrington zich echter niet alleen bezig met zijn jacht op seks. Overdag verdiende hij zijn brood als theater-agent. Daarnaast raakte hij betrokken bij een enigszins dubieus cosmeticabedrijf. De oorlogsomstandigheden maakten het lucratief om te sjoemelen, bijvoorbeeld bij het afdragen van belastingen. Na de oorlog echter werd de zwarte markt met ferme hand aangepakt. Reeds in januari 1945 begon een belastingonderzoek tegen het cosmeticabedrijf, en in november van het jaar daarop kwam het tot een rechtszaak. Barrington werd veroordeeld tot twaalf maanden celstraf wegens fraude. Nog in de gevangenis vernam hij dat de belastingdienst hem voor een aanzienlijk bedrag aansprakelijk stelde. Na zijn vrijlating zag hij kans de dreiging van een bankroet af te wentelen door een regeling met de belastingdienst te treffen. Hij wierp zich vol overgave op een groot aantal projecten dat geld in het laatje zou moeten brengen. Hij probeerde theaterproducties van de grond te tillen, bracht eigen toneelstukken onder de aandacht, en zocht een uitgever voor zijn roman Out of Sickness, die hij onder de auteursnaam John Paignton zou publiceren.

Foto’s te koop

Barrington ontdekte bovendien, min of meer per ongeluk, een lucratieve manier om geld te verdienen. In de loop van tien jaar had hij namelijk een aanzienlijke collectie foto’s van mannelijke naakten bijeengebracht, die hij besloot te gelde te maken. Reeds voor de oorlog bestond er een enigszins ondergrondse handel in foto’s van “atletische mannelijke naakten,” zogenaamd voor gebruik door beeldende kunstenaars. Een advertentie van dergelijke strekking die hij in Health and Strength wilde plaatsen, werd niet geaccepteerd, maar het tijdschrift kocht wel een dertigtal foto’s van hem. Het bleek echter mogelijk contact met foto-verzamelaars te leggen door raamadvertenties bij kiosken. Op deze manier bracht Barrington een adressenbestand bijeen dat hem de rest van zijn leven van inkomsten zou voorzien.

Eén van de mannen met wie Barrington op deze manier contact legde was Nigel Westfield, een welgestelde verzamelaar die voor zichzelf een carrière als fotograaf en uitgever zag weggelegd. Vooral de laatste wens sprak Barrington erg aan; eindelijk had hij zijn langgezochte weldoener gevonden. Westfield bleek bereid Barrington’s toneelstuk Horror! te produceren en zijn roman Out of Sickness uit te geven. In ruil daarvoor bracht Barrington hem de kneepjes van de fotografie en het aanwerven van modellen bij. Al na een paar maanden bleek dit laatste bij Westfield in nogal gevaarlijke handen, aangezien hij soms wel erg jonge knapen mee naar de studio troonde. “Hem streng waarschuwen voor jongens onder de 18,” schreef Barrington in zijn dagboek. Een criterium waaraan hij zichzelf overigens niet hield als jongens hem bevielen. Met een zekere regelmaat had hij modellen van zestien voor de lens. Zijn voorkeur ging echter, in de woorden van Emmanuel Cooper, uit naar het fotograferen van “atleten en bodybuilders [...] voordat die populair werden, vaak in de buitenlucht, daarbij stilering en klassieke associaties vermijdend.”

Jonge modellen waren dan ook niet de oorzaak van Barrington’s eerste aanvaring met de zedenpolitie. In oktober 1949 werd hij op straat aangehouden door twee agenten in burger, die hem arresteerden op verdenking van het lastig vallen van mannen op een urinoir. Op oudejaarsdag werd hij veroordeeld tot zeven dagen gevangenis in afwachting van een psychiatrisch rapport. In de gevangenis gaf hij zich over aan overpeinzingen over het onrecht dat hem was aangedaan: wat hij seksueel ook uitgespookt mocht hebben, hij had bij het leggen van contacten nooit gebruik gemaakt van urinoirs. Op 6 januari stond hij opnieuw in de rechtszaal, waar hij tot een boete veroordeeld werd en vervolgens vrijgelaten.





Een grote liefde

Hij begon meteen met een nieuw project, het fotoboek Art and Anatomy. Nu zijn leven eindelijk weer een beetje op orde leek, verliet Barrington het ouderlijk huis, waar hij tot dan toe voornamelijk gewoond had. Eindelijk op zichzelf, begon ook de jacht op de Grote Liefde. In zijn dagboeken noteerde hij met een zekere regelmaat oververhitte aantekeningen als: “TERRY - ik zou kunnen vallen!,” of: “Op wie ben ik vandaag verliefd? ERIC!!!” Zijn zoektocht was echter gedoemd te mislukken. De “normale, gezonde” heterojongens, die niet geïnteresseerd zouden zijn in andere mannen en die hij naar zijn ideaal zou kunnen modelleren, zagen maar al te duidelijk dat ze tegenover een homo stonden, die desperaat naar liefde op zoek was. Toch leek in maart 1952 het geluk hem toe te lachen. Tijdens een wandeling glimlachte namelijk een uiterst aantrekkelijke soldaat naar hem, en Barrington ging meteen op de “uitnodiging” in en overhandigde zijn visitekaartje. Een paar dagen later belde de jongeman, die zich als Peter bekend maakte.

Bij de eerste ontmoeting shockeerde Peter de fotograaf door zich zonder gêne uit te kleden en voor de foto’s te poseren. Peter wist maar al te goed wat voor vlees hij in de kuip had en hij zegde toe vaker voor Barrington te poseren, maar hij bedong ook dat de relatie een niet-seksueel karakter zou behouden. Hoewel Barrington hier volmondig in toestemde, was hij al volledig verslaafd aan de paratroeper. Hij stuurde hem hooggestemde brieven, legde hem vast op foto’s en tekeningen, en schreef zelfs een roman over de relatie, Dear Peter..., waarin hij de werkelijkheid enigszins geweld aandeed door er een romantischer affaire van te maken dan het in werkelijkheid was. Om de spanningen die het erotisch getinte, maar nooit seksueel wordende contact met Peter opwekten af te reageren stortte Barrington zich opnieuw vol overgave in een promiscue bestaan. Nu hij de dertig gepasseerd was, sloeg de angst toe dat hij zou eindigen als een eenzame, middelbare nicht die zijn seksuele partners zou moeten betalen, ook al noemde hij ze dan “modellen.” Een kat in het nauw maakt rare sprongen, en Barrington kwam tot een besluit dat zijn leven een geheel nieuwe wending zou geven. Peter had hem namelijk bekend dat het homo-erotische karakter van hun vriendschap hem deprimeerde en in de war bracht.

Eventuele vragen die dit over zijn eigen voorkeur opriep, onderdrukte hij door met zoveel mogelijk meisjes het bed te delen. Barrington bedacht nu dat hij hun relatie zou kunnen redden als hij zichzelf duidelijker als vrouwenminnaar zou presenteren. Hij begon een relatie met een ex-vriendinnetje van Peter, met wie hij in oktober 1955 trouwde (en vijfendertig jaar getrouwd bleef) en bij wie hij twee dochters verwekte. Het huwelijk gaf Barrington de huiselijke zekerheid waar hij zo lang naar op zoek was geweest, maar zijn aanvankelijke doelstelling pakte minder goed uit: zijn huwelijk met Anne betekende het einde van zijn vriendschap met Peter.

Opnieuw voor de rechter

Barrington’s huwelijksleven had een ongelukkige start. Ruim een week na de ceremonie werd hij namelijk gearresteerd op verdenking van het per post versturen van obsceen materiaal. Dit was niet de eerste keer dat hij zich tegen deze beschuldigingen moest verweren. Reeds in 1952 was hij op dezelfde gronden gearresteerd. Barrington beschouwde het feit dat hij er bij die gelegenheid zonder veroordeling vanaf kwam als bewijs dat hij op dezelfde voet kon doorgaan. Dat kwam hem in 1955 duur te staan. De autoriteiten bleven hem namelijk in de gaten houden. Ze zagen hun kans schoon toen ze bij een postorder-klant, die vervolgd werd in verband met een relatie met een minderjarige jongen, foto’s van Barrington vonden, waarvan de opgetekende slips afgekrabd waren.

In de jaren vijftig was het bij fotografen van mannelijk naakt gewoonte modellen naakt te fotograferen en er vervolgens, om aan de wettelijke eisen te voldoen, met afwasbare inkt onderbroeken of posing straps op te tekenen. De klant kon dan naar believen met deze decente bekleding handelen.

Reeds op 13 december 1955 werd Barrington veroordeeld tot drie maanden gevangenisstraf en een boete van £ 250. Vlak na de jaarwisseling verdween hij achter de tralies.

Zijn contact met de wet zou maken dat hij in het vervolg zijn zaken veel meer in het verborgene zou regelen. Toch ontkwam hij hierdoor niet aan een nieuwe aanvaring met justitie. In 1962 werd huiszoeking gedaan, waarbij een groot aantal foto’s in beslag werd genomen. Zoals wel vaker bleken ook in dit geval de wegen van Vrouwe Justitia ondoorgrondelijk. Barrington kwam er namelijk met een minieme boete vanaf.


Uitgever en escort-exploitant

Uit het feit dat er zeven jaar na zijn huwelijk bij een huiszoeking nog steeds aanstootgevend materiaal gevonden kon worden, blijkt dat Barrington de bakens niet radicaal verzet had. Dat was overigens slechts zeer gedeeltelijk een gewenste keuze. Allerlei pogingen om op een maatschappelijk aanvaardbaardere manier zijn gezin te onderhouden liepen op een mislukking uit. Steeds weer bleek dat de erotische fotografie de enige manier was waarop hij een toereikend inkomen kon verwerven.

In 1954 raakte hij betrokken bij de publicatie van Male Model Monthly. Vier jaar eerder was in de Verenigde Staten het eerste nummer verschenen van Bob Mizer’s Physique Pictorial, de bekendste exponent van een opmerkelijk genre tijdschriften. Physique Pictorial, en ook Male Model Monthly, presenteerden zich namelijk als tijdschriften die gewijd waren aan bodybuilders en de schoonheid van het mannelijk lichaam in het algemeen, zonder echter een duidelijk homo-imago uit te stralen. De iets meer dan oppervlakkige beschouwer ontdekte echter al snel wie werkelijk de beoogde doelgroep van deze tijdschriften vormden.

De rest van zijn leven zou Barrington foto’s blijven leveren aan physique-tijdschriften. Daarnaast publiceerde hij een aantal eigen titels, zoals MAN-ifique, dat iets minder discreet was dan de Male Model Monthly. In 1956 verscheen ook een nieuw fotoboek, Youth in the Sun, waarin ruim honderd foto’s waren opgenomen die Barrington in Cannes had gemaakt. Na zijn eerste verblijf in 1938 was hij de Franse badplaats met een zekere regelmaat blijven bezoeken, aangezien hij hier de mediterrane modellen die zijn voorkeur hadden in een passende omgeving kon fotograferen. In april 1958 verlegde Barrington zijn werkterrein wederom voor een paar maanden naar Zuid-Frankrijk. Aangezien hij nu echter een gezin te onderhouden had, moest hij aanvullende bronnen van inkomsten aanboren. Eén van zijn nieuwe activiteiten was The Gay Bachelor, een “toeristische dienst” voor rijke Amerikanen die Europa bezochten. Als reisagent kon hij gratis gebruik maken van hotels, restaurants en bars, terwijl zijn Amerikaanse cliënten hem betaalden, officieel om een plezierig verblijf in Europa te hebben. Het plezier dat Barrington bood bestond echter voornamelijk uit een kennismaking met de subcultuur van Cannes en, nog belangrijker, met modellen die ze op Barrington’s foto’s bewonderd hadden.

Het is mogelijk dat Barrington op deze wijze kennismaakte Don McIntyre, een Canadese verzamelaar van erotisch homo-materiaal, die tussen de jaren vijftig en de jaren tachtig een uitzonderlijke collectie bijeenbracht, die door toeval bewaard is gebleven. “Wat zijn opeenhoping de moeite waard maakt,” zo meende Thomas Waugh in Hard to Image: Gay Male Eroticism in Photography and Film from Their Beginnings to Stonewall (New York 1996), “is een grote verzameling zwart-wit dia’s [...]. Deze unieke schat, die dateert van omstreeks 1960 tot 1965, omvatte veel expliciet grafisch werk, maar het belangrijkste bestanddeel ervan waren gewaagde foto’s door de Britse physique-producent John Barrington. De dia’s tonen de stal van forsgeschapen speeljongens van de Rivièra en Londense kelners en studenten die Barrington’s legale tijdschriften zedig hadden getoond met opgetekende poseer-slips, maar nu in overduidelijk illegale poses vastgelegd op de dia’s. Deze verbluffende verzameling omvatte slechts enkele daadwerkelijke penetratie-opnamen, maar toonde genoeg erecties en handtastelijke actie om McIntyre in de gevangenis te laten belanden als hij per ongeluk gestoten was op een Canadese douanebeambte die in een grondige stemming was.”


Late erkenning

In het begin van de jaren zestig was The Gay Bachelor uitgegroeid tot een succesvolle onderneming. De opzet ervan maakte het noodzakelijk dat Barrington ook zijn fotografische speurtocht continueerde. En met dat aspect van zijn bestaan kreeg hij steeds grotere problemen. Niet vanwege de jongens, maar omdat het een bestaan in de marge bleef.

Extra problemen ontstonden aan het eind van de jaren zestig met de opkomst van de homopers waardoor het materiaal dat Barrington tot dan toe in het verborgene had geleverd, op grotere schaal en met een betere kwaliteit beschikbaar kwam. Barrington had namelijk nooit veel aandacht besteed aan de uiterlijke verzorging van zijn publicaties. Langzaam maar zeker accepteerden steeds minder klanten de flodderige waar die hij hen voor veel geld verkocht. In de jaren zeventig zette hij dan ook alle ethische en artistieke maatstaven overboord en besloot zoveel mogelijk te incasseren. Hij pleegde roofbouw op zijn eigen foto-archief, drukte slechte reproducties van Von Gloeden-foto’s af en maakte op grote schaal roofdrukken van het werk van tekenaars als George Quaintance en Tom of Finland. Terwijl Barrington zelf zijn werk steeds meer als een melkkoe begon te zien, ontstond er in de jaren tachtig in de Verenigde Staten serieuze belangstelling voor de physique-fotografie uit de jaren vijftig en zestig. Ook Barrington’s werk maakte onderdeel van deze oplevende interesse uit. Dit leidde in 1987 tot een uitnodiging in New York een expositie in te richten. Barrington was uitgelaten dat zijn werk nu eindelijk de serieuze aandacht kreeg, die het volgens hem altijd had moeten krijgen. Tegelijkertijd kreeg hij echter steeds meer problemen met zijn gezondheid, die vanaf 1989 alleen maar toenamen. Op 28 augustus 1991 overleed hij aan de gevolgen van leukemie in het Charing Cross Hospital in Londen.







Literatuur
- Kouros: The Male Photography of John S Barrington, Introduced by Emmanuel Cooper. London: Éditions Aubrey Walter, 1990 (Second impression 1993
- Rupert Smith, Physique: The Life of John S Barrington. London/New York: Serpent’s Tail, 1997
2x per maand het laatste van onze redacteuren en nieuws updates in je inbox

Uitschrijven kan met 1 klik



Commentaar:
Re: John S Barrington: een fotograferende ‘gentleman’ tussen straatjongens-


Reactie van abounuwas dd. 04 augustus 2012
Uitstekend artikel, grondig onderzoek, goed gedocumenteerd en beargumenteerd. Pet af!










GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

John S Barrington: een fotograferende ‘gentleman’ tussen straatjongens

Hans Hafkamp, in Historie & Politiek op 07 augustus 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media