Back to Top
Dinsdag 23 Oct
86206 users - nu online: 1187 people
86206 users - nu online: 1187 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Paul Buijs: gepassioneerd tegen al te normale homo’s


door Gert Hekma in Media & entertainment , 14 februari 2012

This article is also available in English


Tijdens de Canal Parade was op een drietal plekken een expositie met kunst van mannen en vrouwen die een ander seksueel en gender leven toonden: transgender, homo, lesbo, kinky, seks op straat. Op die tentoonstellingen was ook werk te zien van de startende kunstenaar Paul Buijs (1982) die met keramiek en tekeningen was vertegenwoordigd. Hij liep zelf ook rond bij de opening en liet iets heel anders zien aan geïnteresseerden.

Dat waren boeken met foto’s van Sex On Sunday (SOS) in de Argos en van een shemale die als Deleyla seksuele diensten verleent aan mannen die nogal eens uit etnische minderheden stammen en kinky seks wel leuk vinden. Vooral de foto’s van de SOS laten niets aan duidelijkheid te wensen over. Rauwe plaatjes uit duistere kelders waar een te hel licht opvalt. Details van lichamen die normaal verborgen worden springen direct in het oog; de smerigheid van donkere kamers na gebruik wordt niet verholen. Afval, lege flesjes, gebruikte condooms.


Op de uil van de Argos ligt een laag stof. De eerste indruk is dat er een grote schoonmaakbeurt nodig is, maar de kale muren, de vuiligheid en het verval creëren juist de geile sfeer die nodig is voor seksfeesten. Het is geen gebeuren van parfum, schone kleren of mooie lichamen. Juist het felle licht maakt de donkere kamers tot iets totaal anders.

Ze bieden een schemerachtige onderwereld waar bepaalde vormen van seks gedijen, maar geheel verlicht is de spanning en geilheid weg. Wat er overblijft is een koude kermis. Overigens zitten in de boeken naast foto’s van het seksuele leven ook stillevens zoals van de uil, van krentenbrood dat bij de SOS werd aangeboden, van de bloemstukken en toilettafel van Deleyla.

Het tafeltje met haar pruiken is voorzien van de 06-nummers van klanten bij het haarstukje van hun voorkeur. De mix van dingen en mensen geeft de boeken een bijzondere charme.

Deze wereld is de inspiratiebron voor Paul Buijs. Daar gaat zijn karakteristieke werk over. Door geluk en toeval, maar vooral omdat hij een nieuwsgierig nichtje is, stuitte hij op deze wereld.

Terwijl veel homojongeren tegenwoordig met een boog om de homowereld heenlopen en een afschuw hebben van “vooroordeel bevestigend” gedrag zoals nichterigheid en zin in seks, gaat hij daar juist voor. Uit Arnhem afkomstig hadden de Reguliersdwarsstraat en de Warmoesstraat al spoedig geen geheimen meer voor hem. Ook vond hij de weg naar seksclub de Church.

Op die plekken begon hij zijn eerste kiekjes te schieten, waarvan zijn Arnhemse docenten al spoedig de aardigheid inzagen. Ze realiseerden zijn talent als fotograaf van wat eens de zelfkant heette en gaven hem advies hoe verder te gaan op dit pad. Inspiratie haalde hij vervolgens niet zozeer bij Erwin Olaf maar eerder bij Nan Goldin en Wolfgang Tillmans in de fotografie en bij Madonna en haar boek Sex.


Een filosofie van masker en oppervlakte

Een element dat hij, mede op het advies van zijn leraren, aan de foto’s toevoegde was een eigen stempel dat hij op zijn werk zet. Zoals Johan Brouwer in zijn fotoboek proud@nl steeds ergens een Nederlandse vlag in zijn ensceneringen drapeert, zo heeft Paul als kenmerk de oren en de neus van Micky Mouse en daarnaast afbeeldingen van Hollywood celebrities zoals Marilyn Monroe en James Dean. Portretten en maskers van Monroe duiken overal in zijn foto’s op, net als de bolle neus en de oren van Disney’s muisje. Een deel van de logica van Paul is dat het steeds om halve maskers gaat, die symbool staan voor homoleven: nichten verbergen hun innerlijke leven soms wel en soms niet en laten zich meestal maar half zien, zeker in de duistere krochten van het Amsterdamse nachtleven.

Daarom zijn de maskers door midden geknipt om dat effect van halfheid te bereiken. Ook waren volledig gemaskerde mensen Paul te anoniem, ze verloren aan echtheid. De halve maskers maken de foto’s tegelijk theatraal. Naast het felle licht zijn het deze toevoegingen die een vervreemdend effect bewerkstelligen. Ze doorbreken de vertrouwdheid van een bekende wereld van kroegen en donkere kamers. Sommige mensen zouden afbeeldingen van het rauwe leven zonder een knipoog van Hollywood meer op prijs stellen en aan een schemerig realisme boven het schelle flitslicht de voorkeur geven.



Dit is echter Paul en die oren en neuzen zitten vanaf het prille begin in zijn tekeningen en keramiek en nu in zijn foto’s. Ze dragen bij aan zijn filosofie van masker en oppervlakte. Voor de foto’s maakt hij soms een enscenering en doet hij veel moeite met opstelling en belichting, soms zijn het gewoon snapshots. Maar ook dan creëert hij de gelegenheid, wordt het moment mogelijk door zijn voorwerk en door zijn neus voor het specifieke beeld, de juiste plek en het rake moment. In het boek worden alle foto’s samen weer een compositie.




Te aangepast en genormaliseerd

Onze jonge kunstenaar is geboren in Druten, het land van Maas en Waal. Tussen de rivieren groeide hij op in een grote, goed-katholieke familie. Koorknaap, misdienaar, niet begeerd door de lokale pastoor – de hoogtijdagen van de pedofiele priesters waren voorbij. Voor zijn grootmoeder was hij de kleinzoon die perfect geschikt zou zijn als pastoor – ze pikte hem als enige van anderhalf dozijn neven uit voor dit “vrouwelijke” beroep. Pastoor zou hij niet worden en hoewel hij geen beroepsnicht is, komt het daar dichtbij.


Via MAVO en MBO sociaal-cultureel werk kwam hij op ArtEZ terecht, de Arnhemse Hogeschool voor de Kunsten. Daar begon zijn carrière als fotograaf. Hij volgde er de lerarenopleiding beeldende kunst en vormgeving maar ontwikkelde zich tot een onafhankelijk kunstenaar. Hij schilderde wild homowerk zoals Rachid ben Ali het eerder deed, maakte keramiek maar vindt nu zijn eigen weg in de fotografie.

Zijn leraren rieden hem aan bij zijn foto’s van de donkere kanten van de Amsterdamse nichtenscene flitslicht te gebruiken, waardoor zijn werk een eigen karakter heeft gekregen net als door zijn halve maskers. Vanwege zijn compromisloze werk gaat zijn arbeidzame leven niet over rozen. Op één school ontsloegen ze hem om die reden als leraar – te gevaarlijk voor onschuldige kinderzieltjes.

Een damesklas wilde van hem af vanwege zijn foto’s van homoleven die hij voor de lessen gebruikte. Het kostte hem enige overredingskracht om hen vast te houden. Nu is hij hun lieveling en weten ze alles van enscenering en belichting en van kinky verlangens.

Paul is een gepassioneerd jong mens die zijn pijlen vooral richt op de homowereld die hij veel te aangepast en genormaliseerd vindt. Het is allemaal oppervlakkig en onecht met codes die rigide gevolgd worden. Hij zet zijn geportretteerde mannen letterlijk maskers op waarachter ze zich in het dagelijkse leven figuurlijk verschuilen. Zijn verwijzing naar Hollywood geeft dat eveneens aan: een broze laag van glamour maar onder de oppervlakte net niks. Toch zijn het clichés die hij vanaf zijn jeugd lief heeft: Doornroosje, Sneeuwwitje, Mickey, Bambi, allemaal lief en snoeperig, een droomwereld voor jonge nichten die niet elke dag in een heterowereld wakker wilden worden.

Tegelijk biedt Hollywood truttig entertainment waarin schijn en mode een hoofdrol spelen. Allemaal erg Reguliersdwarsstraat waar het de grote vraag is of je wel het juiste truitje van Dolce & Gabbana aan hebt. Voor het uitgaan verkleden mensen zich. Ze worden andere mensen en daarbij passen ze zich aan bij de codes van de plekken die ze bezoeken.

Dat geldt voor nichtenkroegen van Zeedijk tot Amstelstraat en evenzeer voor de Trut als voor de sportjongens van de Ladz. Misschien is het onder hetero’s nog erger, maar dat interesseert Paul niet zo. Misschien zijn Warmoesstraat en Church wat rauwer en authentieker, maar ook daar bestaan harde normen van kale kop, leren kleren, de juiste laarzen.

Het uitgaan is een spanningsveld van echt en onecht. Mensen willen vast echt zichzelf zijn in hun eigen scene, maar als ze er eenmaal de weg weten worden ze snel net zo on/echt als de anderen en leggen ze hun normen en wijsheden weer aan nieuwkomers op.




Doorbreken van homowijsheden

Daar heeft Paul de pest aan. Hij valt zelf nogal buiten de meeste scenes met zijn lange blonde haren, skinny jeans, truien die misschien onder Arnhemse kunststudenten in de mode zijn maar niet onder nichten. Hij zegt ook luid en duidelijk dat hij nergens aan wil conformeren – een mooi ideaal. Zijn lichaam barst van verzet tegen normen en codes. Zijn onstuimige gedrag is vast aantrekkelijk en aanstekelijk voor een bepaalde groep mannen die in wildheid een belofte ziet.

Maar de meeste nichten zal hij toch angst aanjagen dat hij hun keurige kleren in de war zal maken en hun geordende leven overhoop zal schoppen. Misschien kan hij gedijen in uithoeken van de homowereld vanwege zijn spontaniteit, maar nu al loopt hij stuk op een filosofie van gewoon doen dat al gek genoeg is. Hij mist ironische afstand onder nichten van de verschillende scenes. Op de vraag of bepaalde normen er ook niet zijn om de seks soepel te laten verlopen, antwoordt hij vierkant nee.


Of soms distantie tot ironie niet beter is dan ironische distantie? Praten en lachen is leuk, maar of het werkt in een donkere kamer?

Het is geil om mannelijk te doen maar als je daarover grapt, is het met de opwinding vaak snel gedaan. Toch wil Paul die homowijsheden doorbreken. Er zijn te veel normen en codes en hij keert zich daartegen, overigens zonder ooit de betreffende personen te willen denigreren.

Nichten vormen de smeerolie in allerlei beroepen zoals de horeca en zijn goed gedresseerd om zaken soepel en gladjes te laten verlopen: het is een ingebouwde gewoonte geworden. Tegenover die soepelheid en dat aanpassingsvermogen van nichten kiest de kunstenaar liever voor de tegendraadsheid van flikkers in zijn dappere gevecht tegen het übernormale.
Het verzet tegen codering en normalisering heeft, zoals zo vaak, een keerzijde in een fascinatie ermee. Waar men zich het meest tegen verzet, komt men het eerst tegen.

Paul houdt van de strakke organisatie en de gladde lichamen in de documentaires van Leni Riefenstahl. Hij hecht zeer aan de film The Nightporter van Liliana Cavani met een sadomasochistische verhouding tussen een vrouwelijke gevangene en een SS-officier die, begonnen in een concentratiekamp, vele jaren later in vrijheid opnieuw opleeft.


Net als Riefenstahl gebruikt Cavani glimmend gepoetste schoenen en strenge uniformen. Cavani’s muziek komt juist weer van Marlene Dietrich, antipode van nazicultuur en heldin van nichten. De dubbelzinnigheid van deze kunstenaars is overgeslagen op Paul die zich tegen strikte codes verzet maar erdoor wordt geveld. Tegen de norm strijden en er toch door gegrepen zijn. Hij heeft een voorliefde voor de Warmoesstraat en neemt toch haar codes op de hak. Hij zoekt echtheid, maar rauwheid en mannelijkheid zijn hier een spel, een theater dat hij zelf nota bene inricht.

Tegelijk zoekt hij nachtelijk vermaak voor zichzelf in de uitbundige Londense scene waar de verkleedpartijen eerder carnavalesk dan kinky zijn. De uitbundigheid van dat uitgaansleven mag dan verleiden, de foto’s komen vooralsnog uit de leerwereld en kinky scene. Juist daar gaat hij mee door. Want het volgende project gaat niet over springende en dansende nichten in uitdagende kleren, maar over naakte mannen in de Arnhemse sauna Steamworks. Niet over losgeslagen leven, maar over een geregelde tredmolen van seksuele avonturen.

Gert Hekma interviewde Paul Buijs in Amsterdam op 6 november 2011.

Foto: Paul Buijs tijdens een nieuwjaarsparty in Londen



Zie: www.experiencedbypaul.com. De boeken van Paul Buijs worden in opdracht vervaardigd; nadere inlichtingen en prijzen zijn te verkrijgen via buijspta@hotmail.com. De kunstenaar is ook graag bereid een prijsopgave van de tekeningen te geven; de beelden kosten € 425,00 per stuk.




 









Rubrieken:





In gesprek met de vorigen, uit de herinneringen van een homo-journalist


Dost, over lompheid als hoogst haalbare & opbloeiende liefde


Jeugd is gelukkig, maar gebruikt minder vaak condoom


Amstelveen wordt een regenboog-gemeente


Icarus Rickarus wil naar de Uitdekastmarkt

    toon meer





In het nieuwste nummer, Gay News 327, november 2018














Meer uit Media & entertainment
Meer uit nummer 245
Meer van Gert Hekma







Ebab - locatie Prinsenstraat


Ebab, Enjoy Bed And Breakfast

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2018 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2018 Gay News ®, GIP/ St. G Media