Back to Top
Zondag 29 maart
86425 users - nu online: 995 people
86425 users - nu online: 995 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 14 min. Printervriendelijke Pagina  
Dolly Bellefleur viert twintigste verjaardag


door Hans Hafkamp in Media & entertainment , 23 december 2009

This article is also available in English
lengte: 14 minuten


‘Dolly is donkerder dan je wellicht op het eerste gezicht zou zeggen’

In november wordt Dolly Bellefleur twintig jaar. Dit heuglijke feit wordt gevierd met de tentoonstelling Van hem naar haar naar Hippolytushoef: Twee decennia Dolly Bellefleur, die van 7 november tot en met 7 januari plaatsvindt in IHLIA-Homodok.


Dolly Bellefleur (de artiestennaam van Ruud Douma) heeft in die twintig jaar tijdens de meest uiteenlopende roze manifestaties opgetreden, van Europride Amsterdam/Berlijn en het Roze Wester Festival, de Gay Canal Parade, de Roze Zaterdag Arnhem, de Nijmeegse Potten en Flikkerdag, de Roze Maandag in Tilburg, de Homo Expo te Hilversum, de Rainbow Experience en het Loveball tot de Vakantieweek voor Aidspatiënten in Huize IJsselvliedt, Pink Planet Haarlem, de Gay Games Amsterdam en de OutGames Montreal.

Daarnaast heeft ze een hele reeks solo-theaterprogramma’s gemaakt, zoals Dolly Bellefleur’s Service Salon, Dolly’s Défilé, Dolly’s After Sun Show, Dolly’s Wonderland, Dolly’s Wedergeboorte, Made in Dolland, Dollands Glorie en Ik wil gelukkig zijn en is ze actief op radio en televisie. Tenslotte schreef ze jarenlang columns voor verschillende homotijdschriften. Dolly is, kortom, een artistieke duizendpoot. Het jubileum was daarom een prachtige gelegenheid per e-mail een aantal vragen voor te leggen aan deze “Beauty with Brains,” die zichzelf ooit “de eerste reageerbuisbaby” noemde, aangezien ze zo lang en slank is omdat ze in die buis is gestopt.


Je carrière begon op 28 oktober 1989 in het Anthony Theater. Hoe is het tot de geboorte van Dolly gekomen? En was iemand als de toen populaire tv-ster Dame Edna een voorbeeld?

“Een vriendin van me werkte als vrijwilliger achter de bar in het Amsterdamse Anthony Theater. Ze zei: dat is echt iets voor jou. Op het moment dat ik deze bonbonnière op de Oudezijds Voorburgwal binnen liep was ik verkocht. Het was theater in het kwadraat. Het piepkleine pijpenlaatje dat tot de nok toe was gevuld met prullaria en kitsch ademde de sfeer van het Berlijn in de jaren twintig.
Je kunt zeggen dat Onno van Dijk, de toenmalige directeur van dit theater, mij heeft ontdekt. Hij vroeg mij of ik een travestierevue op poten wilde zetten. Zonder enig aarzelen zei ik ja. Ik volgde mijn intuïtie. Tot dat moment had ik geen enkele travestieshow gezien. Laat staan opgetreden in een jurk. Ik had geen voorbeelden en daarom geen behoefte om wie dan ook te imiteren. Ik begon blanco en onbevangen aan het absolutely fabulous avontuur dat Dolly nu al twintig jaar is.”

“In die eerste show, Vorstelijke Travestie geheten, was mijn bescheiden rol die van de spreekstalmeester die artiesten als Molly Strychnine, Viola Voilà, Milly Peruque, Tina Drehscheibe, Tanja Takkewijf, Tilly Trekhaak, Mizz Mopsie, Coco Lotto, Hellun Zelluf en Zuster Carla de Boer aankondigde. Tot aan de première was ik vooral bezig met het casten van artiesten, ontwerpen van het decor, het bij elkaar schrapen van pecunia, het maken van programmaboekjes en posters, die ikzelf ook nog moest plakken in de stad, maar ook het schoonmaken van de toiletten behoorde tot mijn takenpakket. Dolly heeft multi-tasking uitgevonden! Niets was me te dol om mijn theaterdroom waar te maken.”

“Door alle drukte vergat ik bijna een artiestennaam te verzinnen. Als voornaam koos ik uiteindelijk Dolly naar Dolly Wilde, het flamboyante nichtje van Oscar Wilde. Mijn achternaam werd Bellefleur naar een appelras waarvan mijn opa bomen had op zijn boerderij in het Friese Oldeholtpade. Bellefleur vond ik ook zo poëtisch klinken. Bovendien roept een appel associaties op met Sneeuwwitje en niet te vergeten Adam en Eva. Zij werden door een slang in het Hof van Eden verleid om een appel te eten van de boom van de kennis van goed en kwaad. Dolly als verboden vrucht? La Bellefleur du Mal? Dat idee sprak mij mateloos aan. Vanaf het moment dat ik in de huid van deze beauty with brains kroop, wist ik: dit is een typetje waarmee ik mezelf kan onderscheiden in het Nederlandse cabaret! Toch was ik verrast door de overweldigende reacties van het publiek. Dolly blijkt ook twintig jaar later nog steeds een charmant breekijzer die de meest uiteenlopende mensen bij elkaar weet te brengen.”

Je was in het Anthony Theater, volgens de Homo-encyclopedie, de prima donna en je verzamelde er een aantal travestieten om je heen die in de jaren negentig het Amsterdamse homoleven spraakmakend zouden opfleuren. Hoe verklaar je de terugkeer en populariteit van travestie in de scene, nadat daar in de jaren zeventig en tachtig door veel homo’s op werd neergekeken?

“Dat de travestieshows in het Anthony Theater zo aansloegen, heeft, denk ik, in eerste instantie te maken met het feit dat hier een ander soort travestie voor het voetlicht werd gebracht. Niet de tot dan toe gebruikelijke imitatie van sterren als Shirley Bassey en Liza Minelli door ‘dames’ die zoveel mogelijk op hun grote voorbeeld probeerden te lijken, maar heren in dameskleren die travestie met een cabareteske en vette knipoog brachten.

Travestie als middel en niet als doel! Hilarisch was bijvoorbeeld de zeventigjarige dichter Johan Brouwer, de enige heteroseksueel in het gezelschap, die in een weinig flatteuze bloemetjesjurk een tien minuten durende monoloog hield of Arno Jakobs die alle dialogen van Sissi-films uit zijn hoofd kende en in de voorstelling zijn opwachting maakte als een weelderige Rubens-uitvoering van Keizerin Sissi.

Verder had de terugkeer van travestie in de gay scene denk ik te maken met de tijdgeest. Eind jaren tachtig begin jaren negentig was ook de periode waarin bosjes jonge en getalenteerde mensen uit ons midden werden weggerukt als gevolg van de ziekte aids.



Als tegenpool van al die ellende ontstond er in de scene een behoefte om je, al dansend op de vulkaan?, te amuseren en te verkleden. Het waren de hoogtijdagen van de IT, waar ik in 1990 werd verkozen tot Lentekoningin, en de legendarische RoXy waar ik op vele Loveballs heb opgetreden.”

Na de start in het Anthony Theater heb je vooral soloprogramma’s gemaakt. Beviel de samenwerking met andere diva’s niet, want ik neem aan dat dat allemaal tamelijk sterke persoonlijkheden zijn?

“Dat is niet waar. Nadat het Anthony Theater in 1990 op last van de brandweer moest sluiten, heb ik nog met collega’s als Molly Strychnine, Mevrouw Rosa Sluyt-Spier en Shirley Tepel een aantal producties gemaakt waarmee we schitterden in onder andere de Stadsschouwburg van Amsterdam, het Rob van Reyntheater en het Pepijntheater in Den Haag. Op een gegeven moment ben ik solo gegaan omdat ik fulltime en beroepsmatig met dit vak bezig wilde zijn. De meeste collega’s deden, en doen dat vaak nog steeds, hun optredens naast hun werk. Dat was bijvoorbeeld heel lastig met het plannen van tournees. Het was ook een artistieke keuze. Ik wilde meer de cabaretkant op terwijl vele collega’s meer op de oude voet door wilden gaan, zoals we in het Anthony Theater waren begonnen.”

Al vanaf het begin van je carrière heb je columns geschreven voor verschillende homobladen. Als ik goed ben ingelicht waren je eerste columns in Clique een idee van de uitgever, maar daarna heb je, soms lange tijd, regelmatig geschreven voor andere bladen, waaronder Gay News, Rainbow Magazine en Homologie. Vind je schrijven voor tijdschriftpublikatie erg verschillen van het schrijven van teksten voor een theateroptreden? En kan je daarin andere zaken aanroeren?

“Ja, het is heel verschillend. Ik herinner me nog goed dat ik mijn eerste column inleverde. Ik vond het doodeng omdat, heel anders dan als je een eigen tekst op het toneel vertolkt, je bij een column geen invloed meer kunt uitoefenen op hoe het publiek erop reageert. Wat heet, het gebeurt zelden dat een lezer laat horen wat hij of zij van je ‘stukkie’ vindt. Je hebt het gevoel dat je in het luchtledige werkt. In het begin merkte ik hoe ontzettend ik die respons miste. Voordeel van een column is natuurlijk wel dat je meer de diepte in kunt. In het begin had ik erg de neiging om mij te veel van mijn melancholische kant te laten zien. De columns waren doordrenkt van Weltschmerz en gefilosofeer over de zinloosheid van het bestaan. Je kunt je afvragen of lezers van bijvoorbeeld Gay News, als ze dat blad in een café, sauna of nachtclub ter hand namen, zaten te wachten op mijn portie zwartgalligheid, ha ha.”



Voor MVS-radio heb je een reeks programma’s gemaakt over opvallende homo’s uit het verleden en dat waren niet uitsluitend theaterartiesten. Wat vind je interessant aan (homo)geschiedenis?

“Die serie, Those were the gays geheten, is bedoeld om homoseksuele helden en roze pioniers uit het verleden aan de vergetelheid te ontrukken. Ik vind dat we als gay community te slordig omgaan met onze geschiedenis terwijl we zo veel lessen zouden kunnen trekken uit onze rijke geschiedenis en de inspirerende levensverhalen van die voorvechters van het eerste uur. Ik heb al prachtige radioportretten gemaakt van bijvoorbeeld Benno Premsela, Bet van Beeren, Jan Mesdag, Annemarie Grewel en Hugo van Mondfrans.”

Veel van je teksten zijn door de actualiteit geïnspireerd? Kun je je echt opwinden over het nieuws, de waan, van de dag?

“Ja. Het lijkt wel alsof dat steeds erger wordt. Ik denk dat ik dat heb geërfd van mijn ouders. Maatschappelijke betrokkenheid is ons thuis met de paplepel ingegoten. Mijn moeder fietste als een ware Moeder Teresa door mijn geboortedorp Huizen. Ik kan niet tegen onrecht en heb het misschien wel wat naïeve idee dat ik door mijn liedteksten en optredens een (kiezel?)steentje kan bijdragen aan een betere wereld. Wat dat betreft is er weinig veranderd. Als achtjarige schreef ik dit aandoenlijk gedichtje: ‘Tell me what’s the differrence between black and white? Tell me why black people don’t have any rights? If they changed their colour would that be enough? Would that change the hate against them into real love? I have a dream Martin Luther used to say...’”

Enige tijd geleden maakte je een interview met Boris Dittrich. Wil je je activiteiten uitbreiden in de richting van bijvoorbeeld een talkshow? En wat is daaraan aantrekkelijk?

“De afgelopen jaren heb ik voor mijn radioprogramma Dolly’s Bonte Woensdagavond Trein (uitgezonden door MVS), optredens en manifestaties in het land en het tv-programma Kort Amsterdams Live (uitgezonden door AT5) de meest uiteenlopende personen mogen interviewen. Hilversum here I come. Kom maar op met die talkshow. Ik ben, dat kan je niet van de meeste interviewers op de vaderlandse buis zeggen, wel geïnteresseerd in het verhaal van mijn gasten! De kans dat het gebeurt acht ik zeer klein. De macho tv-bonzen lijden nog steeds vreselijk aan jurkangst!”


Eén van de travestieten die in de jaren zeventig en tachtig de vlam brandende heeft gehouden was Sally Bowles, die overigens ook talkshows deed en een column schreef. Je hebt ooit met haar samengewerkt, hoe kijk je op Sally Bowles terug, want die heeft volgens mij haar jurk aan de wilgen gehangen?

“Leuk dat je haar noemt. Ik heb mijn bewondering voor deze amuseuse, zoals zij zichzelf graag mag noemen, nooit onder stoelen of banken gestoken. Chapeau! Er is niks moeilijker dan wat zij ruim dertig jaar heeft gedaan: namelijk wekelijks in een vast café optreden. Ik heb ook bijvoorbeeld een jaar lang wekelijks opgetreden in Café De Bak in Rotterdam of Frenz in Den Haag. Ik ben er uiteindelijk mee gestopt omdat ik het loodzwaar vond om iedere week voor vrijwel hetzelfde publiek te moeten komen opdraven. Ik voelde me op dat soort momenten vaak meer activiteitenbegeleidster dan artiest.

Na een jaar was de koek op en had ik het gevoel dat ik al mijn kruit had verschoten. Het was tijd voor een nieuwe uitdaging. In 1993 heb ik nog met Sally en de veel te jong aan aids overleden Dolly Dolfijn met de productie Dames om te smullen getoerd door Nederland. Gelukkig was hen divagedrag vreemd. Het was heerlijk om samen op de planken te staan. De succesvolle serie werd feestelijk afgesloten met een nachtvoorstelling in De Kleine Komedie.”

“Misschien treedt Sally Bowles minder op dan voorheen maar ze heeft haar pruik zeker niet aan de wilgen gehangen. Op 6 december is zij een van mijn gasten op Hakjes Pakjes Avond in het Theater van ’t Woord in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam. Voor één keer ga ik dan terug naar mijn roots en zal ik weer de spreekstalmeester zijn van een wervelende revue. Met optredens van Dion, Duo Wilde Orchidee, Gerrie Hondius, Magic Patrick, Milly Peruque en Tilly Trekhaak.”

Heb je nooit eens overwogen een andere persoonlijkheid te creëren; een ander, misschien donkerder (zowel letterlijk als figuurlijk), alter ego dan de blonde en fleurige Dolly?

“Dat spierwitte haar is mijn handelsmerk geworden. Je vraagt Koningin Beatrix toch ook niet om haar kapsel te veranderen? Never change a winning team! Verder is Dolly donkerder dan je wellicht op het eerste gezicht zou zeggen. Terugkijkend heb ik de afgelopen twintig jaar bijvoorbeeld op de bühne opvallend vaak geflirt met de dood. Zo hoopte ik in de voorstelling Made in Dolland me door zelfmoord in één klap te scharen bij hemelse sterren als James Dean, Marilyn Monroe, Judy Garland en niet te vergeten Fien de la Mar. Ook in theatershows als Dolly’s Wedergeboorte en Ik wil gelukkig zijn liet ik mij niet altijd van mijn vrolijkste kant zien. Om met Heinrich Heine te spreken: ‘Humor is een kristal dat zich alleen maar ontwikkelt in diepe en langdurige pijnen. De gezonden slaan zich daarbij op de dijen en schateren het uit en zijn dan altijd verbijsterd en een beetje beledigd als ze lezen dat de bekende komiek X. zich om een onverklaarbare reden, in een vlaag van zwaarmoedigheid verdronken heeft.’ Zo, donker genoeg, haha?”

Enige tijd geleden deed je in Gay News een oproep voor foto’s, video’s en ander materiaal dat twintig jaar Dolly documenteert. Heb je nog opmerkelijk materiaal gekregen? En wat wordt er verder zoal getoond op de tentoonstelling bij IHLIA-Homodok.?

“Door die oproep ben ik bijvoorbeeld in het bezit gekomen van een bijzonder schilderij en een paar prachtige foto’s waarvan ik niet wist dat ze bestonden! Mijn moeder zei altijd tegen me: je bent niet geboren voor de bezem maar voor het potlood en het penseel. Misschien verklaart dat waarom ik zoveel tekenaars en kunstenaars heb uitgenodigd om speciaal iets te maken voor deze tentoonstelling.

Dat varieert van liedteksten als ‘Roze Planeet,’ ‘Hey let’s be gay’ en ‘Those were the gays’ die schitterend zijn geïllustreerd door multi-talenten als Marlies Visser, Flos Vingerhoets en Gerrie Hondius tot beeldend kunstenaar Chrystl Rijkeboer die mijn benen op een hele bijzondere wijze heeft vereeuwigd.

Verder zal de eerste Dolly-strip worden vertoond van de hand van Wilbert van der Steen. Deze is getiteld Wat doe je eigenlijk voor werk? De samenwerking met Wilbert was zo inspirerend dat we erover denken om maandelijks een strip te gaan publiceren.

Verder zijn er veel foto’s te zien, kostuums die mijn vaste couturier Tycho Boeker en ik in die twintig jaar hebben ontworpen, een aantal schilderijen, et cetera. En niet te vergeten is er een uitgebreide programmering. Voor alle ins and outs verwijs ik graag naar mijn website www.dollybellefleur.nl.”




Wil je nog een afsluitende opmerking kwijt?

“In de twintig jaar dat ik als een ware Frau Antje van het Verkeerde Kantje door ons kikkerlandje trok zijn te veel collega’s, ik denk bijvoorbeeld aan Vera Springveer en Hellun Zelluf, vrienden, vriendinnen en een lieve oom overleden aan de ziekte aids. Op de expositie zal, door de vormgever Tonnie van Doorn, een soort van huiskapelletje worden ingericht ter nagedachtenis aan hen. Gedurende de hele duur van de expositie kunnen bezoekers van de tentoonstelling ook foto’s toevoegen van een dierbare of dierbaren die ze hebben verloren als gevolg van deze ziekte. Wil je de herinnering aan een geliefde levend houden? Zoek dan nu vast een mooie foto op en geef die een mooi plekje op de tentoonstelling!”

“O ja, en wat ik ook heel bijzonder vind, is dat deze expositie voor een zeer groot gedeelte tot stand is gekomen door de gulle giften van lieve fans! Thank you for being a friend! Eén keer trek je de conclusie: Vriendschap is GEEN illusie!!!”


Dolle Donderdagen in december / Crazy Thursdays in December

Lokatie / Location: IHLIA-Plein (zesde etage OBA / sixth floor Public Library)
Entree: gratis / Free Entry
Zie je als een berg op tegen de feestdagen? In de donkere dagen voor Kerst en Nieuwjaar zal Dolly Bellefleur, i.s.m. het Dolly Instituut voor Ambulante Geestige Gezondheidszorg, spreekuur houden.
* Not looking forward to the holidays? In those dark moments before Xmas and New Year’s Eve Dolly Bellefleur and the Institute for Ambulant Funny Relief will have walk-in consultations at mentioned times:

24 december: 12.00 – 16.00 uur / noon – 4 p.m.
31 december: 12.00 – 16.00 uur / noon – 4 p.m.

www.dollybellefleur.nl
www.dollysweblog.blogspot.com
www.homodok.nl













GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

Dolly Bellefleur viert twintigste verjaardag

Hans Hafkamp, in Media & entertainment op 23 december 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media