Back to Top
Zaterdag 29 Feb
86419 users - nu online: 940 people
86419 users - nu online: 940 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 7 min. Printervriendelijke Pagina  
Hellbent - De eerste homo horror movie


door Hans Hafkamp in Films & boeken , 29 januari 2007

This article is also available in English
lengte: 7 minuten


Een duivelse moordenaar jaagt mooie jongens tijdens Halloween

Een paar jaar geleden stond ik met een vriend in een Amsterdamse homoboekhandel te praten, toen een klant hem vroeg waarover een bepaalde dvd ging. Hij antwoordde: “Over twee jongens die tijdens hun vakantie verliefd op elkaar worden.” Toen de klant vervolgens een andere dvd oppakte en dezelfde vraag stelde, luidde het antwoord: “Over twee jongens die tijdens hun vakantie verliefd op elkaar worden.” Bij de derde dvd giechelde hij besmuikt: “Hetzelfde,” en bij de vierde: “Die ook.”


Deze enigszins kluchtige scène was geen gevolg van het assortiment van de winkel, slechts in zeer geringe mate van de covers die de ogen van de klant trokken, maar vooral van het toen beschikbare aanbod van homofilms op dvd. Door de tomeloze groei van de dvd-markt is daar hedentendage gelukkig verandering in gekomen, maar coming-out-films vormen nog steeds een geliefkoosd genre. Dat is niet zo verwonderlijk, want het ontdekken van gevoelens voor iemand van het eigen geslacht is een uitgelezen dramatisch onderwerp. Bovendien kan een coming-out een mooi afgerond verhaal vormen, van de aanvankelijke verwarring, via de eerste liefkozingen en een voorzichtig aftasten van de omgeving tot de uiteindelijk “confrontatie die zo sterk en tenslotte zo bevrijdend is als een zomerstorm die boven een meer woedt...,” zoals Homescreen in de promo-tekst van Marco Kreuzpaintner’s Summerstorm schrijft. Dat veel van deze films, net als Summerstorm, tijdens de vakantie spelen is ook niet zo vreemd omdat een jongen dan in een vreemde omgeving verkeert en door de afwezigheid van groepsdruk zich eerder aan iets nieuws zal overgeven.


De kijker echter komen deze met zichzelf in de knoop liggende pubers vroeger of later (en bij mij was dat al tamelijk snel) flink de strot uit en steekt het verlangen naar gewone, gezonde homo’s de kop op. Dat is de reden dat ik maandagavond rond middernacht voor de televisie zit als ProSieben - dus helaas in het Duits nagesynchroniseerd - Queer As Folk uitzendt (de Amerikaanse, de Engelse heb ik indertijd niet gezien omdat ik niets met de British Queen heb).

In deze serie leven de hoofdpersonen - net als uw recensent en het grootste deel van zijn vrienden- en kennissenkring - in een overwegend homoseksuele wereld, waarin homoseksualiteit als zodanig niet geproblematiseerd wordt. Natuurlijk zijn er, zoals het een soap betaamt, allerlei verwikkelingen en problemen, ook op het relationele vlak, maar de seksuele voorkeur voor de eigen kunne is slechts heel zelden onderwerp van discussie.

Hoewel Queer As Folk aantrekkelijk is omdat het een realistisch en herkenbaar beeld van het homoleven schetst, kijk ik persoonlijk liever naar thrillers, actie- en horrorfilms, maar daarin komen amper homo’s voor. Dat homo’s wel degelijk oog voor deze genres hebben mag bijvoorbeeld blijken uit het succes van de Batman-films van Joel Schumacher en het feit dat de openlijk homoseksuele Schumacher momenteel aan de vampier-thriller Town Creek werkt. Het is zelfs zo dat de moeder aller vampier-films, Nosferatu: Eine Symphonie des Grauens (die alleen maar niet Dracula is getiteld omdat de weduwe Stoker grote heibel maakte over het gebruik van haar echtgenoot’s roman) in 1922 werd gemaakt door Friedrich Wilhelm Murnau die, zoals Barbara Belford schrijft in haar biografie van Bram Stoker, “de nadruk legde op de homo-erotische aspecten van de roman, zich concentrerend op de schimmige beelden en metaforen die worden geassocieerd met het Duitse Expressionisme van die tijd.” Het staat vast dat Murnau, die in 1931 op tweeënveertig-jarige leeftijd omkwam bij een ongeluk met zijn auto, die werd bestuurd door zijn veertien-jarige Filippijnse “bediende” Garcia Stevenson, homo was. De in zijn oeuvre volop aanwezige verhalen over verboden of noodlottige liefdesaffaires leggen daarvan getuigenis filmisch af.

De vele coming-out-films en ook Queer As Folk bewijzen dat tegenwoordig homoseksualiteit filmisch niet langer in een sluier van vage verwijzingen verpakt hoeft te worden. Hollywood maakt ook wel eens films met homo-thematiek, maar dat zijn meestal producties waarin het “probleem” tamelijk serieus wordt benaderd, waaronder aids-films zoals And The Band Played On... of Philadelphia. Genre-films zijn nog steeds een zeldzaamheid. Ik was dan ook de eerste om de dvd Hellbent van het bureau te grissen toen de post een recensie-exemplaar bracht.

Deze film wordt aangekondigd als “de eerste gay slasher film.” In slasher-films worden de straten onveilig gemaakt door een seriemoordenaar die ogenschijnlijk zonder reden en willekeurig een groep mensen op bloederige wijze ombrengt, die meestal bestaat uit tieners of twintigers en daarbij zelf tegen alle pogingen hem uit te schakelen bestand lijkt te zijn.

Klassiekers in dit genre zijn onder andere Halloween (1978), Friday the 13th (1980) en A Nightmare on Elm Street (1984). Soms komen in deze films wel eens homoseksuele personages voor, zoals in The Clown at Midnight (1998) met Christopher Plummer, waarin een duidelijke nicht figureert, die constant sjans zoekt met de tot de groep veroordeelde, mooie ruwe-bolster-blanke-pit in leren jack, maar uiteindelijk net als de andere meisjes op gruwelijke wijze wordt omgebracht.



Nu is er dan Hellbent, waarin de gillende babes zijn vervangen door smakelijke en ook nog homoseksuele mannelijke twintigers. Het begint aan de vooravond van Halloween al meteen lekker bloederig als twee jongens in een cruise-park uitgelaten naar hun auto rennen voor een snelle wip, maar al snel zonder hoofd eindigen. Politiefoto’s van het misdrijf komen ook terecht op het bureau van Eddie (Dylan Fergus), die eigenlijk politie-agent wilde worden maar door een ongeluk waaraan hij een glazen oog overhield de opleiding niet kon afmaken en nu als administratief medewerker op een politiebureau in nichtenwijk West Hollywood werkt, waar hij de computer gebruikt om foto’s van geile bad boys te printen. Tot zijn genoegen ontmoet hij niet veel later een specimen van deze soort in de persoon van de in een leren jack gehulde, motor rijdende Jake (Bryan Kirkwood) als die een tatoeage laat zetten.

Hoewel Eddie enigszins verontrust is door de moord op “guys like us,” namelijk aantrekkelijke, homoseksuele twintigers, wil hij zich Halloween daardoor niet laten vergallen. Hij kleedt zich in zijn vader’s werkkleding, een politie-uniform, voordat hij zijn vrienden en huisgenoten treft: de trendy-ruige, Latijns-Amerikaans-ogende, panseksuele Chaz met cowboyhoed (Andrew Levitas), de met een leren tuigje en pet als leerslet verkleedde Joey (Hank Harris) en Toby (Matt Phillips), die in het dagelijks leven ondergoed-model is maar zich nu tot een blonde, paars-gejurkte travo heeft omgetoverd.
De plot is voorspelbaar maar toch verrassend. Onderweg naar Halloween stoppen de jongens op de plaats van de moord, waar de moordenaar nog ronddwaalt. Natuurlijk spreken ze over de gebeurtenis en vragen zich af wie daarvoor verantwoordelijk is: “Een nicht van veertig die net uit de kast is gekomen” en daarom jaloers op de aantrekkelijke jeugd is. Toby flapt er zelfs uit: “Wouldn’t you want to kill us... we’re fucking fabulous!”

Ze worden gadegeslagen door de gemaskerde en stevig gespierde moordenaar, die ze zonder te weten wie ze voor zich hebben, uitdagen door hem met hun blote achterpracht op te jutten. Hierdoor richt de moordenaar zich op hen. De eerste die eraan gaat is Joey. Eindelijk heeft hij het telefoonnummer en een kus gekregen van zijn droomman, de atletische Jared Reynolds, en hij kan zijn geluk niet op, maar voordat hij hiervan ten volle kan genieten belandt hij onthoofd in de toiletruimte. Vervolgens vallen Chaz en Toby onder de moordenaarshand. Travo Toby is zelfs zo verlangend die avond met een man naar huis te gaan, dat hij de dader volgt en hem ongewild hun huisadres geeft. Hierdoor staat de moordenaar Eddie en Jake op te wachten als die thuiskomen voor een lekker potje seks.

De situatie wordt nog precairder voor Eddie als Jake hem met z’n eigen handboeien aan het bed vastketent, vervolgens condooms gaat pakken en dan aangevallen wordt. Dit is overigens een van de scènes waarin de makers niet alleen maar bloedzucht verbeelden, maar ook voor de nodige humor zorgen.


De geketende Eddie ademt uit al zijn poriën “onderligger,” maar als hij Jake zegt waar de condooms te vinden zijn antwoordt deze ruige bink: “Wil je me neuken?,” om daar vervolgens nadenkend aan toe te voegen: “Misschien laat ik dat wel toe.” Jake overleeft uiteindelijk de aanval en ook Eddie brengt het er levend vanaf, evenals overigens de moordenaar, zodat een vervolg mogelijk is.

Een seriemoordenaar in de nichtenscene, we hebben het eerder gezien in Cruising (1980), maar anders dan het geval was bij deze film waarin politie-agent Al Pacino in de leerscene undercover moet om de dader te ontmaskeren, bevat Hellbent geen enkele morele ondertoon. Nergens blijkt dat de Halloween-moorden uit homohaat voort zouden kunnen komen, integendeel, de moordenaar is zelfs waarschijnlijk zelf ook homo, hoewel hij gedurende de hele film niets zegt en zijn motieven dus ook totaal duister blijven.

Hellbent is puur horror-amusement, waarin lekkere jongens van hun seksuele voorkeur genieten zonder die te problematiseren en waarin een kanjer met een sikkel de pret verstoort. Deze voor Hollywood losse omgang met homoseksualiteit, is goed te begrijpen, want uit een The Making of..., dat als bonus op de dvd te vinden is, blijkt duidelijk dat regisseur Paul Etheredge-Ouzts zelf de herenliefde is toegedaan, evenals Steven J. Wolfe, die deze film co-produceerde met John Silver en Joseph Wolf. Silver vertelt in de documentaire dat hij graag eens een homofilm wilde maken en dat zijn compagnon Wolf, die verantwoordelijk was voor onder andere de originele Halloween, weer eens een slasher-film wilde doen, zodat ze uiteindelijk bij een gay versie van Halloween uitkwamen: Hellbent.


Hellbent is onlangs door Homescreen op dvd uitgebracht.













GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

Hellbent - De eerste homo horror movie

Hans Hafkamp, in Films & boeken op 03 februari 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 343, maart 2020





















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media