Back to Top
Maandag 20 Jan
86405 users - nu online: 1448 people
86405 users - nu online: 1448 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 8 min. Printervriendelijke Pagina  
Queer Studies - Trans seksualiteit?


door Eliza Steinbock in Health & Body , 19 januari 2007

This article is also available in English
lengte: 8 minuten


Heb jij een piklit? Wist je dat flikkers ook poesjes hebben? Maak je deel uit van een omgekeerd of een gekruist paar? Heb je ooit je buur van gemengd geslacht ontmoet? Ooit een “genderfuck” pornofantasie gehad? Wat denk je ervan vandaag een mangijn te proeven? Dit zijn, vertaald, slechts een paar van de creatieve termen en mogelijke situaties die naar voren worden gebracht door een toenemend aantal Engelstalige culturele producten die de maatschappelijke erkenning bepleiten van vooral trans-seksualiteit. Deze beweging staat voor het opeisen van erotische rechten, of het recht erotisch te zijn, van transmensen.

Om helemaal duidelijk te zijn, ik heb het over de horizon van trans-seksualiteit, dat is de seksualiteit van transmensen en degenen die van hen houden. De aangeboden woordenschat en beelden van transgender erotica en pornografie helpen ons de sekse in onze seksualiteiten te heroverwegen en te reorganiseren. Homo- of lesbische seksualiteit verschilt van heteroseksualiteit door het geslacht van de erotische keuze, maar transseksualiteit sodemietert met wat het betekent man of vrouw te zijn. Geplaatst naast homo-, lesbo- en bi-seksualiteit wijst transseksualiteit op de begrenzingen van een seksualiteit die wordt gedefinieerd door het geslacht van de begeerde. En dat kan opwindend zijn. Wat is jouw seksuele identiteit wanneer je verlangt naar, houdt van en opwinding ervaart bij iemand wiens geslacht niet duidelijk wordt bepaald door man- of vrouwzijn. Ben je, in dit geval, een transliefhebber? Of, van de andere kant, wat betekent het te verlangen naar homomannen als je een geschiedenis van een vrouwenlichamelijk persoon hebt? Ben je een ander soort homojongen? Deze identiteitsspelletjes, en -raadsels, doemen met een alarmerende frequentie op als je het verlangen serieus neemt naar iemand die transseksueel of transgender is, net als de verlangens van transmensen tijdens de transitie.

Het weergeven van trans-seksualiteit wordt een zelfs nog moeilijkere taak dan het dóen vanwege de invloedrijke (en verkeerde) maatschappelijke fantasie dat al het trans verlangen wordt gekanaliseerd door een in zichzelf verdiept proces van geslachtsverandering. Dit misverstand komt voort uit de eerste reeks interviews die Harry Benjamin, dokter bij een gender-kliniek, maakte met mensen die om chirurgische verandering van hun genitaliën vroegen. Deze pionierende “transseksuelen” spraken niet over het erotische gevoel van hun lichaam. Als gevolg daarvan deden andere transvrouwen en transmannen dat daarna ook niet. Dit was waarschijnlijk eerder uit angst dat ze niet als transseksueel gediagnosticeerd zouden worden en, daarom, een operatie zou worden onthouden, dan dat een totaal ontbreken van erotische gevoelens zou samenhangen met pre-operatieve lichamen. Hoe nu ervoor te zorgen dat de conversatie verschuift van transseksualiteit - wat een erotische investering in iemand’s transitie suggereert - naar trans-seksualiteit, wat een eis voortbrengt naar een erotisch leven buiten iemand’s zelf en de maatschappelijke verordeningen tart die seksualiteit tot de terminologie van geslacht inperken?



Foto rechts: Kleding ontworpen door Raven Kaldera

Ik zou de uitgave in 2002 van Best Transgender Erotica, samengesteld door Hanne Blank en Raven Kaldera, twee insiders uit de trans-gemeenschap, willen aanwijzen als één van de eerste, ruim gelezen boeken die voor transmensen een mogelijkheid openden om zichzelf als in het bezit van erotische gevoelens voor te stellen en om erotisch te zijn.

Met drieëntwintig bijdragen die “uit de trans-gemeenschap” voortkwamen, verrichtte deze bloemlezing pionierswerk bij het zichtbaar maken van trans-seksualiteit. Het boek gebruikte literaire middelen om de confrontatie aan te gaan met de gestigmatiseerde en vervormde beeldvorming van trans-verlangens en die uiteindelijk te weerleggen.

In de vier jaar sinds de publicatie heeft een ware eruptie van onafhankelijke trans-pornografie, ook vervaardigd door trans-mensen, plaatsgevonden in het filmfestivalcircuit, van MIX NYC to ons eigen Nederlandse Transgender Film Festival.

Nu, vier jaar na de allereerste verzameling van transgender erotica, zijn we getrakteerd op een volgende feestdis van en verhandeling over transgender erotica. Ditmaal heeft redacteur M. Christian, die een bijdrage aan de eerste bundel leverde, vierentwintig verhalen bijeengebracht onder de titel Transgender Erotica: Trans Figures. De uiterst effectieve politieke en seksuele impact van het boek wordt gerealiseerd door de lezer een veelvormigheid aan “trans-figuren” voor te schotelen, die, bijvoorbeeld, werkelijke minnaars, rocksterren, beste vrienden, dakloos, pornosterren, Israëlisch en Arabisch, plattelands, heimelijk, fantastisch en deels wolf zijn. Daarmee worden de verwachtingen over hoe trans-seksualiteit eruit ziet of kan voelen, overtroffen en opgeblazen.

Het boek toont een scala aan trans-personages die niet altijd aantrekkelijk, rijk, monsterachtig of marginaal zijn. Dit is gender-variatie in actie. De golvende tekst van een verscheidenheid aan genres draagt de verschillende geslachten in transitie met zich mee. De ondertitel kondigt waarheidsgetrouw aan wat het boek brengt: erotische verhandelingen met “transgender” als een gestalte van verandering die ook genoeglijk gelezen kunnen worden als bedachtzame stukken over de veranderende gestaltes van transgender mensen.


Het onderscheidende van M. Christian’s Trans Figures is het duidelijkst bij vergelijking met de traditionele trans-gerichte porno die, zoals Blank en Kaldera in hun inleiding stellen, “ons geen erotische rolmodellen heeft gegeven of zelfs maar een indruk van hoe onze erotische mogelijkheden zouden kunnen zijn, het heeft ons slechts verwrongen, gore peep-showramen geboden waardoor de extra attractie van de ‘Half-en-Halfs’ aangegaapt kon worden.”

De meeste lezers zullen bekend zijn met dit soort erotica die transseksualiteit inzet als een plot-truc die een afschrikwekkende verrassing activeert of het mogelijk maakt dat verhaallijnen humoristisch verstrengeld raken, ofwel in het kort: wat voor prikkelende dingen kunnen er gebeuren als de grenzen tussen mannelijk en vrouwelijk vervagen?

Deze verhalen zijn gewoonlijk een weerspiegeling van de, door de auteur gekanaliseerde, al te gewone mythes over de “alles kan” seksualiteit van transseksuele mensen of de op vooroordelen berustende idee van een monolithische transseksuele ervaring van walging en gebrek aan liefde. Helaas zijn dit soort misvormingen meestal de enige die niet-transseksuele mensen leren kennen. Dit zijn de trans-personages die ofwel dienstdoen als de voorbodes van radicale verandering ofwel als voortekenen van vernietiging.

Hoe het ook zij, gewoonlijk moeten ze lijden en uiteindelijk sterven voor al de zonden van het sekse-systeem. We kunnen deze scheefgetrokken “transseksuele” hersenspinsels van de Westerse verbeelding in actie zien in het personage van de psycho-seriemoordenaar in The Silence of the Lambs (1991) en in de weerzinwekkende transseksuele mysterievrouw in The Crying Game (1992). Trans-figuren hebben ook de basis verschaft voor sekse-verwarring in heteroseksuele komedies, zoals een man die door travestie de nabijheid van de vrouw van zijn verlangen zoekt in Some Like It Hot (1959) en Tootsie (1982).

Net als andere misleidende “queer” personages in de mainstream-film, weerspiegelt het gebruik en misbruik van trans-figuren de angst en bezorgdheid over sekse-onderscheid in de cultuur in z’n totaliteit, eerder dan de werkelijke beelden van transmensen zelf. Dit gaat zelfs op voor bepaalde uitingen van “transgender” in de queer-film, zoals in de Australische travo road-movie Priscilla, Queen of the Dessert (1994) of in de Amerikaanse versie To Wong Foo: Thanks for Everything! Julie Newmar (1995), die beide homoseksueel verlangen vermengen met het trans-verlangen naar sekseverandering. En toch lijken we in het midden van een culturele transitie te zitten. De kashit Transamerica (2005) zorgde voor inzicht en diepte in de ervaring van een transvrouw, zonder dat er iemand stierf (!). En de reality-televisieserie TransGeneration (2005) doet breed verslag over trans studentenleven in de Verenigde Staten, wat begrip voor gender-variatie in de hand werkt en preventief werkt tegen geweld dat voortkomt uit angst voor het onbekende of dat wat niet gemakkelijk in hokjes gestopt kan worden.

En nu, met Trans Figures, hebben we lucide, enthousiaste en eerlijke verhalen over de pijn en de betovering van trans-seksualiteit. Ik zou dit boek van harte willen aanbevelen als een goede plek om het potentieel van trans liefhebben en seksen te ontdekken, of om de scene te onderzoeken. En het is natuurlijk ook een bron van onschatbare waarde voor transmensen om bevestiging te vinden van hun seksappeal, die niet inspeelt op de obscene interesses die voortkomen uit het als freaks beschouwd worden. Jammer genoeg heeft veel doorsnee-travo-troep het aanzien van een circusshow. Edoch, we kunnen er altijd iets uit leren! Van porno wordt gezegd dat het een manier is om het verlangen tot scholen. Erotica verschaft waarschijnlijk dezelfde zelfkennis. Je weet wanneer je het prettig vindt, of wanneer je dat niet vindt, en dat met een pijnlijke of aangename precisie. Iemand’s verlangen naar transmensen kan confronterend zijn omdat het de schrikaanjagende vraag “wat maakt dit mij?” oproept.

Trans Figures is deels een antwoord op het populaire geloof dat trans-liefde onmogelijk zou zijn, zoals in de geschiedenis van Hedwig and the Angry Inch (2001). Deze meest recente geschriften over trans-seksualiteit schreeuwen om een publiek, een kader en hun ogenschijnlijk onmogelijke plaats in het seksuele spectrum.

Tot op heden zijn veel transmensen bang om eerlijk te zijn over hun transseksuele verlangens vanwege de manier waarop dat hun seksleven zou compliceren. De voor hen opdoemde vraag is: “Wie zal dan van me houden?” Het is een kwestie van leven of dood dat die liefde, de laatste “liefde die zijn naam niet durft uitspreken,” luid en duidelijk wordt uitgesproken door de vele erotische stemmen van Trans Figures. Mogen wij deze trotse liefde trans-seksualiteit noemen?

Ongetwijfeld brengt de trans-gemeenschap, net als elke andere losjes bijeengebrachte groep mensen, een breed scala aan seksualiteiten onder. Dit is een volledig spectrum aan verlangens dat geëxploreerd moet worden door de representatieve media van literatuur en film.

Verzamelingen zoals M. Christian’s Trans Figures bevatten een kleurrijke uitbreiding van deze spectra, waartoe voor het eerst werd opgeroepen door Sandy Stone in haar Posttranssexual Manifesto uit 1987. Trans Figures maakt deel uit van een golf van trans-seksuele zichtbaarheid waaraan wordt bijgedragen door het werk van trans-activisten, schrijvers en beeldvormers.



In Nederland wordt dit werk gedaan door veel toegewijde mensen in groepen als de T-Image Foundation, die verantwoordelijk is voor het Nederlandse Transgender Film Festival en de T3 Conferenties, alsook door de plaatselijke Noodle groep, “een ‘queer’ collectief voor de diversiteit en vrijheid van gender, seks en seksualiteit,” die een maandelijks café, een radioshow en demonstraties organiseert. In lijn met het soort politiek-cultureel werk voor trans-zichtbaarheid, educatie en gemeenschap dat door deze groepen wordt uitgevoerd, brengt deze bundel frisse stemmen naar het lustgewelf en uitstekende erotische scenes, die gelukkig geen van alle met braakneigingen eindigen. De lectuur van Trans Figures toont aan hoe ver de trans-beweging is gekomen met klaarkomen.

M. Christian (red.), Transgender Erotica: Trans Figures. Binghamton NY: Harrington Park Press, 2006, XIV + 248 p., ISBN 1560234911
Zie voor meer informatie over de Noodle groep www.n00dles.nl en kijk uit naar het volgende Nederlands Transgender Film Festival dat van 23 tot en met 27 mei 2007 plaatsvindt in de Balie te Amsterdam en waarover informatie te vinden zal zijn op www.transgenderfilmfestival.com.


* Eliza Steinbock houdt op 21 februari 2007 een Mosse Lezing over Transgender Pornografie (in het Engels). Locatie: Room Heren 17, Bushuis, Kloveniersburgwal 48, Amsterdam. Meer informatie bij g.hekma@uva.nl




[fotobijschrift TransGeneration}

T.J. (geboren Tamar) in ‘TransGeneration’













GERELATEERD



jul 2019       


jul 2018       


jul 2017       




Queer Studies - Trans seksualiteit?

Eliza Steinbock, in Health & Body op 02 januari 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp








TOP STORIES

MEEST GELEZEN (6 mnd)IN HEALTH & BODYIN NUMMER 184














bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media