Back to Top
Zaterdag 07 Dec
86387 users - nu online: 1324 people
86387 users - nu online: 1324 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Films & boeken

In New York is jaarlijks het filmfestival “New Fest”. Dit jaar vond van 2 tot 12 juni de zeventiende editie van dit LGBT Film Festival plaats. Er draaiden in elf dagen zo’n tachtig hoofdfilms en meer dan honderd korte films uit veel verschillende landen. Te veel om allemaal te zien. Uit die overvloed een keuze.

De eerste film die ik zag was matig, Good Boys van Yair Hochner. Een Dennis Cooper/Gus van Sant-achtige film over drie hoerenjongens, een gedrogeerde vrouw die ook al hoer is en een dochter in Tel Aviv. Er gebeurt van alles zonder plot. Ook niet echt leuke jongens; één acteert wel grappig en een ander is wel mooi. Het is erg gewelddadig maar zonder dat het geloofwaardig is. Wel vallen een paar grappige seksscènes met klanten te zien en een keer een nummertje in een toilet. De grootgeschapen hoofdfiguur die het liefst van achteren genomen wordt, zien we helemaal bloot, een tweede alleen van achter maar zijn ding bungelt wel mooi onder zijn bilnaad uit. Al met al niet geweldig.


door Gert Hekma - 23 september 2005

lengte: 13 min. Printervriendelijke Pagina  
Film News - Gay films op het New Fest Filmfestival


This article is also available in English
lengte: 13 minuten


Ervoor een grappig Braziliaans filmpje, Os Amantes, over een mooie jongen die twee keer bestolen wordt door een andere mooie jongen die hij eerst op straat en de tweede keer in de disco versiert, de derde keer laat de dief geld en sigaretten voor de bedrogene achter.




Ethan Mao

Een erg leuke film is Ethan Mao van regisseur Quentin Lee. Ethan is van Chinese afkomst en zijn familie heeft een restaurant waar hij en zijn moeder ook werken. Die moeder overlijdt als hij ongeveer negen is en zijn vader hertrouwt met een vrouw met een zoon die ouder is dan Ethan terwijl er ook een jonger broertje is uit het eerste huwelijk van de vader. Een van de eerste scènes is een roofoverval op het restaurant. Ethan overhandigt het geld en vader schiet de man bij vertrek van achter dood. Een trauma is geboren!

Een volgende scène gaat over de stiefmoeder die homoporno onder het bed van Ethan vindt. Zij geeft het aan zijn vader die tegen zijn zoon zegt dat hij, als hij zo is, zijn zoon niet meer is en het huis kan verlaten. Hetgeen geschiedt. Ethan houdt zich in leven met hoererij, slaapt in het begin op straat en vindt snel onderdak bij Remigio, een collega-hoerenjongen die in drugs handelt en verliefd is op Ethan. Nu eens zijn het beide leuke en mooie jongens. De plot komt snel: Ethan wil van huis een ketting halen, het enige cadeau dat zijn vader aan zijn moeder gaf.



Als de familie op Thanksgiving kennissen gaat bezoeken, licht het jongere broertje Ethan in dat ze een dagje weg zijn en Ethan en Remigio gaan spoorslags naar het huis. Helaas is de familie iets vergeten en keren ze terug om het op te halen. Er ontstaat een drama in vele afleveringen want zowel Remigio als de vader hebben een pistool. Eerst een gevecht met de vader, dan met de oudste broer, vervolgens krijgt Remigio een messteek van de vader en Ethan schiet zijn vader daarop neer (alleen een beenwond). De hoerenjongens winnen en binden de familie vast. Een psychodrama volgt in verschillende stappen. Beloofd wordt dat de moeder de andere dag de ketting van de bank zal halen waar die in een kluis ligt.

Terwijl de mannen zich thuis aan het verzoenen zijn, licht moeder de politie in die het huis omsingelt. Het laatste beeld van de film is een diepe kus van Ethan en Remigio voor de ogen van vader en oudste broer. Wat er daarvoor en daarna gebeurt, kun je beter zelf zien. De regisseur laat in het midden of deze gebeurtenissen “echt” plaatsvonden of alleen maar een nachtmerrie van Ethan waren. Leuk element is de spanning tussen onnozele Ethan die nog niets van de liefde weet en de slimme Remigio die smoorverliefd is.

Côte d’Azur

De opvolger van de grappige film Drôle de Félix is Côte d’Azur (Coquillages et Crustacés) van regisseurs Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Ook nu weer hebben ze alles uit de kast gehaald om er een vrolijke, sexy film van te maken, een soort Félix II zoals je een Cage aux Folles II hebt. Vader, moeder, zoon en dochter gaan naar een schitterende vakantievilla die papa heeft geërfd aan de Rivièra. De dochter vertrekt al gauw met haar motorvriend en daarvoor in de plaats arriveert het homovriendje Martin van zoonlief Charley. Iedereen denkt (of gaat vermoeden) dat de zoon pédé is, maar hoe vrouwelijk hij er ook uit mag zien, hij is hetero. Zijn vriendje zoekt zijn geluk uit wanhoop in het plaatselijke cruising park. Vader en moeder lusten ook wel pap van de mannen. Verder zijn er enkele seksscènes (meest solitair) onder de douche en soms vanwege de douche.



Papa ziet het vriendje van zoonlief masturberen onder de douche en wordt daar zeer opgewonden van (te veel oesters gegeten). Het vriendje masturbeert zich terwijl zoonlief onder de douche staat - hand in broek, vond ik een geile korte scène want die douchescènes had ik wel eens eerder gezien. Er zijn nog veel meer verwikkelingen waarvan de belangrijkste is dat vader zijn oude jeugdliefde ontmoet. Ondanks het feit dat vrijwel iedereen aan een nieuwe liefde is begonnen, zijn ze aan het eind nog steeds allemaal gelukkig samen. Een interessant detail is dat de moeder half-Hollands is hetgeen “verklaart” dat ze vrijer over seks zou spreken en seksuele opvoeding belangrijk zou vinden. Dit leidt tot enkele geheide grappen die het New-Yorkse publiek ook volledig begreep en zeer op prijs stelde.

Three Dancing Slaves

De Franse film van regisseur Gaël Morel Three Dancing Slaves heet in het Frans gewoon Le clan. Het verhaal gaat over drie broers die moeite hebben een plaats in het leven te vinden. Moeder overleden, een strenge vader met weinig begrip, een vriendengroep die niks goeds voorspelt.

De oudste zoon heeft er een gevangenisstraf opzitten en werkt in een vleesfabriek. De tweede zoon zit in de drugshandel en wil de moordenaars van zijn vechthond vermoorden maar dat lukt hem tot drie keer toe niet - bij de laatste poging rijdt hij met zijn auto tegen een boom en raakt hij zwaargewond.

De derde zoon zit nog op school en heeft misschien nog de mooiste toekomst in het verschiet. Hij is verliefd op een Arabische jongeman die hem de capueiro-dans leert (de slavendans van de Engelse titel).

De broers zijn erg intiem met elkaar, hebben groepsgewijs op een gegeven moment seks met een transgender en ook de jongste broer zien we in seksuele interactie met zijn Arabische vriend.

De essentie van de film is evenwel dat we hun mooie lichamen van alle kanten kunnen bewonderen, ook geheel bloot.



Zelf vond ik de geilste jongen de zogenaamde Arabier in wie ik eerder een Latino gedacht zou hebben - of kwam dat door zijn slavendans? Helaas moesten we ook enig psychologisch geneuzel doorstaan om die mooie lichamen te mogen bewonderen.

Een echte seksslaaf konden we bewonderen in Un Ano sin Amor (A Year Without Love) van de Argentijn Anahi Berneri. Een leraar Frans heeft aids en besluit het mogelijk laatste jaar van zijn leven te wijden aan s/m. Hij biedt zich aan als slaaf of meester en komt in een s/m-groep terecht waar hij inderdaad zwaar vernederd en hard geslagen wordt. Intussen krijgen we ook een kijkje in zijn huissituatie. Hij woont op kosten van zijn vader samen met een tante.



Dat loopt slecht af; met de aids lijkt het door de tritherapie misschien nog wel los te lopen. Een film met teveel draden die niet echt samenhangen - kennelijk teveel naar een echt leven geschreven. De s/m-scènes zijn wel aardig, de eerste tamelijk vaag gefilmd en de laatste wat kort. Dat is helemaal de mode in alle films: snelle, korte scènes om de vitesse erin te houden. Bij matige films levert dat veel zinloze brokstukken op waaruit de kijker nauwelijks een geheel kan brouwen.

Männerhelden und schwule Nazis

Männerhelden und schwule Nazis (Heroes and Gay Nazis) van Rosa von Praunheim is nu eens een film waarin zijn camera niet aan het zwieberen is. Het gaat over de homoseksuele nazi’s van nu, onder wie een redelijk argumenterende en geile skinhead André en een rare gek.


Een andere man, die nu kinky feesten adverteert, was lang een leider van de neo-nazi’s en hij vertelt daar ongedwongen over.

Ze schatten het aantal homo’s in rechtse groepen op 10-15%; dus oververtegenwoordigd, en de reden is de mannelijkheid met de bijbehorende idealen van de rechtse kerels waarop sommige mietjes geilen.

We zien een housefeest met de muziekgroep Oi waarbij het dansen een soort vechten wordt. Mannen onder elkaar! Tussendoor krijgen we nog andere mannenhelden te zien, de mannen van de homogroep “Green barets” die een uniform- en legerfetisj beleven. Het zag er erg kinderachtig maar wel grappig uit na de stoere plaatjes van rechts. Ook een beetje misplaatst in deze documentaire is de boodschap dat je toch een kerel kan zijn zonder nazi te worden.

Daarna ging de documentaire over naar de geschiedenis van Hitler, Röhm, Heines, SA en SS. Veel historici kwamen aan het woord, Machlan van de homo-Hitler biografie, Rüdiger Lautmann en Hergemöller, de Münchense homohistoricus Albert Kroll en nog een paar. Het ging nu in rap tempo: Röhm was een openlijke homo en moest in 1934 uit de weg worden geruimd omdat de SA van een wapen voor de nazi’s een sta-in-de-weg was geworden voor een compromis met conservatief en militair Duitsland. Homoseksualiteit was daarbij een handig thema om Röhm en de SA in diskrediet te brengen.

Volgens Machlan was Hitler een homo maar volgens de homo-historici is dat een sprookje uit de lange geschiedenis van “blaming the victim”; de laatste vraag van Rosa in dit blokje was aan Machlan: “bent u zelf ook homo?” We wisten het antwoord al omdat z’n trouwring in beeld was gebracht, nee, hij is hetero (met het homo-huwelijk zeggen die trouwringen nu ook een stuk minder!). Ook kregen we verhalen over de vervolging van homoseksuelen en beelden uit Sachsenhausen. De bekende getallen gingen door het beeld: 10.000-15.000 vervolgd in concentratiekampen om homoseksualiteit, terwijl twee anderen zeiden dat er uiteindelijk toch wel honderdduizenden homo’s vervolgd waren als je de homoseksuele joden, zigeuners, etc. meerekende.

Mijns inziens is dit een verwerpelijke rekenmethode, en waarom ze de homoseksuele Russen niet meetelden, waarschijnlijk toch de grootste groep, vertelden ze niet. Het was een heel informatieve film, genuanceerd door de verschillende perspectieven, terwijl duidelijk werd dat de nazi’s en de neo-nazi’s vooral de pest hadden en hebben aan vrouwelijkheid in de man die ze projecteren op nichten. Ze geil(d)en op mannen, mannelijkheid en macht. En ze moeten die macht vooral niet krijgen. Een goede educatieve film die de historische kennis biedt die de Duitsers volgens de Berlijnse burgemeester Wowereit (een heel gewone homo) zeer nodig hebben. Leuk om die man ook eens te zien en te horen.

That Man: Peter Berlin

Daarna de documentaire That Man: Peter Berlin van Jim Tushinski. Geboren in 1942 en afkomstig van een Baltische adellijke familie, arriveerde de familie van deze toekomstige pornoster in 1945 in Berlijn waar een leven van armoede begon - de vader was in de oorlog gesneuveld. In de jaren zestig ontdekte de jonge Hoyningen-Huene (ik kan nergens zijn oorspronkelijke voornaam vinden) seks en de homowereld. Helaas is de documentaire erg kort over de jeugd in Berlijn van de ster; we moeten het doen met een quote van een bloemist uit San Francisco die hem in de jaren zestig in de Berlijnse homobars zag.



In Berlijn begon Berlin met zijn specialisme - foto’s van zichzelf maken in kleren die hij zorgvuldig had uitgezocht, meestal superstrakke jeans of een te klein, glimmend Adidas-broekje waarin zijn geslachtsdelen pront naar voren staken en soms ook (half)naakt. Hij reisde begin jaren zeventig naar Mexico, stopte een paar dagen in New York, ging daar wonen en verhuisde vervolgens naar San Francisco. Daar bleef hij doorgaan met zijn carrière als pornoster en maakte hij twee erotische films Nights in Black Leather en That Boy. Het blijft onduidelijk of hij daar z’n geld mee verdiende; je krijgt de indruk dat het niks opleverde en dat hij op de zak van zijn vriend leefde.

Over die vriend hoor je vrijwel niks; eigenlijk is de documentaire vooral een lofzang op de geile en uiterst ijdele pornoster die kennelijk berust in zijn ouderdom en zich erover verheugt dat iemand hem sexy noemde - in zijn wereld zijn sexy en oud tegenstellingen. Het is een levendige documentaire maar het is storend dat je vrijwel niks hoort van buiten San Francisco, dat de acteur zelf zo weinig te zeggen heeft en dat allerlei interessante vragen niet beantwoord worden. Waarom ging een man die van mode hield bij voorbeeld in San Francisco wonen waar mode niet bestaat?

Ik dacht dat hij er misschien heen was gegaan omdat hij er licht gekleed over straat kon lopen vanwege het mooie weer, maar dat kan ook niet het geval zijn want dan had hij beter naar het warme Los Angeles kunnen gaan dan naar San Francisco waar het zelfs in de zomer steenkoud is. Toch maken alle plaatjes en ook de commentaren van cineast John Waters de film tot een interessant document. Ik begreep dat hij binnenkort in Nederland in première gaat; de moeite waard om heen te gaan vanwege de droomplaatjes en de merkwaardige persoon die erbij hoort.

Gay Sex in the ’70s

De laatste film die ik bewonderde, was Gay Sex in the ’70s van Joseph Lovett. Precies wat de titel aankondigt, alleen hadden ze erbij kunnen zetten “in New York”. Prachtige plaatjes van de pieren, het slagersdistrict (MeatPack), de Anvil, sauna’s, disco’s (Studio 54 en The Saint) en de straat.

Een zwarte fotograaf Baltrop (nooit eerder van hem gehoord) heeft zo’n tweeduizend foto’s gemaakt van homoseks op de pieren in de Hudson; in de gebouwen die erop stonden en in de vrachtwagens en gebouwen van het vleeshoekje van Manhattan aan de overkant van West Street; verder hadden ze wat filmbeelden. Een achttal mannen vertelde bij die beelden over hun seksleven in die jaren dat zeer rijk en gemakkelijk was. Je knipoogde naar een man in de ochtend, gaf je adres en tijdens de lunch maakte je een nummertje.



Op de pieren ging het vanzelfsprekend nog directer en sneller. Een grappige man, een kunstenaar, ging niet eens naar de bars, dark rooms en sauna’s omdat je het gratis sneller kreeg op straat en op de pieren. Vervolgens komen de berichten over nieuwe geslachtsziekten en stammen van oude die resistent zijn tegen behandeling, en ten slotte over aids. Het gezellige seksleven is voorbij. Een drama queen vertelt over een orgie op Fire Island waarvoor hij was uitgenodigd, alle mooie jongens met wie hij het wilde doen kwamen er; maar zijn geliefde verbood hem mee te doen. Al die jongens waren nu dood en hij en zijn minnaar leefden nog.

Dat is overigens niet de moraal van het verhaal; die is dat seks goed en nastrevenswaard is. De laatste zin is van de zwarte fotograaf die zegt: “het ging om de vriendschap.” Door de nadruk op aids en aids-activisme aan het eind, en nauwelijks op de safe seks successen, wordt die boodschap dubbelzinnig en krijg je toch een beetje de idee dat seks tot de dood leidt. De historicus George Chauncey, met wie ik de film bezocht, had als bezwaar dat de film alle valse clichés over de jaren vijftig en zestig bevestigde: dat homo’s toen ongelukkig alleen zaten te zijn, geen seks en geen vrienden hadden en alleen maar peinsden over psychiaters en zelfmoord. Of dat New York toen het centrum van de wereld was alsof er in San Francisco en elders niks gebeurde van enig belang.

Leuk van een festival zijn de onverwachte gebeurtenissen. Een deel van de films was op Times Square in de kelders van de Virgin Mega Store. In dezelfde week had de zangeres Shakira een signeersessie in deze winkel, en mochten de festivalbezoekers als enigen langs een rij stevige beveiligingsmannen naar binnen. Toen we uit de film kwamen, zat de megaster achter een tafeltje onder onze ogen te signeren. Bij de achteruitgang zag ik een Latino-jongen verdwaasd met een camera staan. Hoopte hij een plaatje van haar te maken? Wat wij zonder moeite hadden kunnen doen, zou hem waarschijnlijk niet lukken.



Een andere avond zaten we te eten in een Thais restaurant om de hoek bij de bioscoop, en wie kwam daar binnen? Jai Rodriguez, een modieus nichtje uit Queer Eye for the Straight Guy (zo vertelden mijn tafelgenoten). Hij hing naast ons tafeltje over de bar heen zodat we z’n mooie broek en z’n geile kontje aandachtig konden bewonderen. M’n vriend omschrijft het programma als “a reality show where the five gay guys help some hapless straight guy organize his life”; Jai doet de stijl. Zou ik ook eens naar moeten kijken want ik heb er geen idee van hoe de nichten hun leven, en vooral hun stijl, hier organiseren.













GERELATEERDMEER VAN GERT HEKMAMEEST GELEZEN VAN GERT HEKMA

Film News - Gay films op het New Fest Filmfestival

Gert Hekma, in Films & boeken op 27 september 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 340, december 2019





















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media