| |
Hollywood's eerste homoseksuele tienerster
|
|  |  | | door Hans Hafkamp in Media & entertainment , geplaatst op 06 november 2001 |
Op 13 februari 1976 kopte de Amerikaanse Daily News "Sal Mineo doodgestoken in Hollywood," terwijl The New York Times "Zoek een Blonde Man in Mineo Moord" boven de berichtgeving over de dood van de filmster plaatste.
Sal Mineo was op dat moment zevenendertig jaar. Hij had zo'n twintig jaar eerder de harten van vele jongens en meisjes gestolen met zijn rol van Plato in Rebel Without a Cause, de film waarin James Dean een van zijn gedenkwaardigste rollen speelde.
 Voor the discerning eye ging de relatie tussen Plato en Jim Stark (Dean) verder dan gewoon een heel goede jongensvriendschap. Op het moment dat hij Rebel Without a Cause maakte, had de zeventienjarige Mineo al een aanzienlijke carrière achter zich.
Straatjongen
Sal Mineo werd op 10 januari 1939 als derde zoon van Italiaanse emigranten. Hij werd genoemd naar zijn vader, die zijn brood verdiende als maker van doodskisten. Het gezin Mineo woonde in East Harlem in New York, een multiculturele wijk die gedomineerd werd door Italianen en Puertoricanen. In 1948 konden de Mineo's zich een eigen huis veroorloven in East 217th Street in de Bronx, de buurt die Mineo's karakter zou bepalen. Want, zoals H. Paul Jeffers schrijft in zijn vorig jaar verschenen biografie Sal Mineo: His Life, Murder, and Mystery: "Hollywood had de jongen jaren geleden uit de Bronx gehaald, maar het was onmogelijk de Bronx uit Sal Mineo te halen." Zoals veel kinderen die naar een nieuwe buurt verhuizen had Sal aanvankelijk enige moeite aansluiting te vinden bij de geboren en getogen Bronx-jongetjes. Hij werd echter in de groep opgenomen toen bleek dat hij een hele sigaar kon roken zonder in hoesten en kotsen uit te barsten, zoals de anderen deden. Sal sloot zich aan bij een groep straatjongens, wat uiteindelijk leidde tot zijn verwijdering van de nonnenschool. Hij raakte verwikkeld in gevechten, waarvan er één een gebroken neus opleverde, en deed mee aan kleine diefstallen, waarvan de jongens de buit verborgen in vader Mineo's lijkkisten.
 Voor hij van school werd gestuurd had Sal hier kennis gemaakt met wat voor de rest van zijn leven zijn roeping zou zijn: acteren. De nonnen hadden hem voor een schooluitvoering namelijk gecast als Jezus, een rol die hij met verve vervulde. "Jaren later zei hij dat het een heilig moment van openbaring was geweest, dat hij geboren was om acteur te worden, en meer dan dat, een ster," meldt Jeffers met precies de geëigende beeldspraak.
Voordat hij helemaal op het slechte pad geraakte, zoals veel van zijn kameraden overkwam, werd hij "gered" door een dansleraar. Met fraaie verhalen over de aanzienlijke sommen gelds die te verdienen waren in het theater en op het nieuwe medium televisie, kreeg deze man Sal's moeder - overigens na aandringen van Sal zelf - zover dat Sal danslessen mocht volgen. Sal genoot van de lessen en hij bleek bovendien talent te hebben. Maar ook bleek al spoedig dat de leraar totaal geen connecties had in de wereld van het theater en de televisie. Nu Sal had bewezen zijn lessen serieus te nemen, schreef zijn moeder hem in bij een school waarvan bekend was dat studenten soms op televisie verschenen. Al spoedig was Sal één van hen. Zoals te verwachten was leverde hem dit de afgunst en de afkeer van zijn voormalige vriendjes op, die hem al spoedig voor "mietje" uitmaakten.
In 1950 werd Sal ontdekt door een producer van Broadway, die bezig was met het op de planken brengen van Tennessee Williams' The Rose Tattoo. Met het uitspreken van de regel "The goat is in the yard" begon de carrière van de toen elfjarige Mineo met een honorarium van vijfenzestig dollar per week. Dit hield echter ook in dat hij voor het eerst van zijn leven alleen op reis moest, aangezien de tryouts in Chicago plaatsvonden. Het vertrek uit New York greep hem zo aan dat hij in de trein in huilen uitbarsste. Tennessee Williams, van wie bekend is dat hij niet vies was van Italiaanse mannen, die echter wel wat ouder moesten zijn dan de jonge Sal, trad op als troostende engel en nam het knulletje op schoot.
Prooi
 Toen The Rose Tattoo eenmaal op Broadway liep moest Sal dagelijks met de metro van de Bronx naar Times Square. Dit ritje bleek niet zonder risico's. Hij arriveerde vaak met gescheurde kleren en een bloedneus in het theater. "Ik voelde me als een opgejaard dier," vertelde hij in 1959 een verslaggever van de Saturday Evening Post, die daaraan toevoegde: "Met zijn delicate gelaatstrekken en sensuele lippen en een make-upkoffertje in zijn hand geklemd was hij een natuurlijk slachtoffer voor de gangs van de Bronx." Aangezien Sal zelf maar net aan het gangleven was ontsnapt kon hij deze jongens vaak wel aan. Hij wist echter veel minder raad met de mannen die uit geheel andere motieven achter hem aan zaten. De ontdekking dat er mannen waren die seks met een jongen zochten kwam als een ware schok voor hem. Door de aanschaf van een zeer realistisch speelgoedpistool wist hij zich deze lustzoekers van het lijf te houden. Hij liet zich er door deze toestanden echter niet van weerhouden opnieuw zijn geluk in het theater te beproeven nadat het doek voor The Rose Tattoo was gevallen. Al spoedig had hij een nieuwe rol en daarna werd hij reserve voor de rol van de kroonprins in The King and I, waarmee Yul Brynner triomfen vierde. Na een jaar kwam het moment dat Sal daadwerkelijk voor deze rol op de planken geroepen werd. Sal onderging dit met gemengde gevoelens, omdat Brynner op de planken zo meedogenloos overkwam dat Sal ervan uitging dat hij in het dagelijks leven ook zo moest zijn. Brynner bleek honderd procent mee te vallen en hij nam Sal zelfs onder zijn hoede. Toen The King and I in 1954 na 1246 opvoeringen gestaakt werd, had Mineo de rol van kroonprins bijna negenhonderd maal gespeeld.
 De weg naar iets groters lag voor hem open.
Aanvankelijk vond hij dat in televisieshows. Op 5 mei 1952 was hij voor het eerst op de treurbuis te zien in het toneelstuk A Woman for the Ages. Pas achttien maanden later kon de kijker hem opnieuw bewonderen, nu in het door Yul Brynner geregisseerde The Capital of the World, waarin hij speelde naast Anne Bancroft en de toen nog jonge, latere "lach-of-ik-schiet-acteur" Leslie Nielsen. Mineo was verheugd dat hij weer met zijn vriend Brynner kon samenwerken. "Dankzij zijn regie ontving ik veel complimenten over mijn optreden. Onze vriendschap werd sterker," verklaarde hij later. Mineo speelde in The Capital of the World een jonge matador en ter voorbeiding op zijn rol moest hij niet alleen leren stierenvechten, maar zich ook gewennen zich gracieus te bewegen in het strakzittende matadorspak.
Hollywood
 Deze en volgende tv-optredens bleven niet onopgemerkt in Hollywood. In 1954 werd hij vanuit Tinsel Town benaderd om auditie te doen voor een rol in Six Bridges to Cross, waarin met de nodige vrijheden een spectaculaire overval op het witte doek zou worden gebracht die in 1950 in Boston had plaatsgevonden. Tony Curtis speelde hierin de hoofdrol, maar er moest ook iemand gevonden worden die de crimineel in zijn jeugdjaren zou vertolken. Dat werd Mineo. De opnames vonden plaats in Boston, maar om een aantal problemen met de geluidsband op te lossen moest hij vervolgens afreizen naar Hollywood. Toen Mineo eenmaal in Californië was gearriveerd maakte hij geen enkele haast terug te keren naar de Bronx. Zeker niet toen hij hoorde dat er een jongen werd gezocht om naast Charlton Heston een hoofdrol te spelen in The Private War of Major Benson. De vijftienjarige acteur werd geselecteerd voor de rol van cadet-kolonel Sylvester Dusik, "een tienersoldaat zo scherpzinnig als elke reguliere legerofficier zich zou wensen om zijn bevelen uit te voeren," volgens Jeffers. Na de opnames van deze film is Mineo eigenlijk van plan naar moeders pappot terug te keren. Dat wil zeggen, totdat hij verneemt dat Warner Bros. Studios jeugdige acteurs zoekt voor een film over jeugdcriminaliteit, een thema dat in de jaren vijftig, onder meer door de opkomst van rock 'n' roll veel aandacht krijgt. Sal auditeert voor de rol van Plato, die een hevige bewondering voelt voor zijn vriend, de held van de film Jim Stark. Stark zou worden gespeeld door James Dean, die net als Mineo acteren had geleerd in de theaters en de televisiestudios van New York. De regisseur van wat Rebel Without a Cause zou worden was Nicholas Ray, die met de nodige twijfel Mineo voor de rol selecteerde. Mineo en Dean konden het uitstekend met elkaar vinden en daarmee was een van de tot op de dag van vandaag voortlevende roddellegendes van Hollywood geboren.
James Dean
 De jaren kort na de Tweede Wereldoorlog gaven een verandering te zien in het manlijkheidsideaal dat Hollywood presenteerde, stelt Michael Bronski in zijn studie Culture Clash: The Making of a Gay Sensibility (1984): "De drie acteurs die dit veranderde beeld het duidelijkste ten toon spreidden waren Marlon Brando, Montgomery Clift en James Dean. Het is geen toeval dat zowel Dean als Clift hoofdzakelijk homoseksueel waren en dat Brando zichzelf biseksueel verklaarde. Wat ze alle drie op het witte doek brachten was een kwetsbaarheid en gevoeligheid die nooit onderdeel waren geweest van het karakter van de Amerikaanse filmacteur," aldus Bronski.
Of Dean's seksuele voorkeur zo uitgesproken is geweest als Bronski voorgeeft is twijfelachtig. Eerder kun je zeggen dat die nog steeds in vele raadselen is gehuld, zoals blijkt uit het literatuuronderzoek dat David Ehrenstein verwerkte in zijn studieuze Open Secret: Gay Hollywood 1928-1998 (1998). De ene auteur beweert dat de fans van Dean de opvatting dat hun held homoseksueel was als de grootste misvatting beschouwen die over hem bestaat: "Hij was onmiskenbaar biseksueel." Een ander beweert echter dat deze zogenaamde biseksualiteit alleen maar werd gebruikt omdat dit een minder erge "zonde" zou zijn en verhaalt over een feestje dat Dean met een aantal vrienden bezocht: "Tegen de ochtend dreef een van Jimmy's minnaars hem 'met de rug tegen de muur' over zijn seksuele identiteit en verlangde dat hij nu eindelijk voor eens en altijd uit de kast zou komen en zou stoppen met voor te wenden dat hij seksueel in vrouwen is geïnteresseerd, behalve, zoals zijn aanklager het smalend omschreef, 'voor publicitaire doeleinden'." In ieder geval is er in Dean's leven de mysterieuze affaire met Jack Simmons, die in Rebel Without a Cause Moose speelde. Simmons arriveerde dagelijks tegelijk met Dean en ging ook tegelijk met hem weg. Eén van Dean's biografen meent dat de verhouding tussen Dean en Simmons helemaal niet mysterieus is voor wie bekend is met de dynamiek tussen een meester en een slaaf in de homoseksuele leerscene. Volgens één van de vele gedenkschriftenschrijvers die Hollywood de afgelopen eeuw heeft gekend liet Dean er zich ooit op voorstaan dat hij zijn pik had laten zuigen door vijf van de belangrijkste mannen van Hollywood. Gezien deze achtergrond is het niet verwonderlijk dat het roddelcircuit in Hollywood al spoedig gonsde van geruchten over een verhouding tussen Mineo en Dean. In een interview dat Jeffers in 1973 met Mineo had, vertelde die over deze verhalen: "Als ik toentertijd had begrepen dat een gozer verliefd kon zijn op een andere, dan zou het zijn gebeurd. Maar ik realiseerde me dat pas een paar jaar later en toen was het te laat voor Jimmy en mij."
Kussen verboden!
 Dit antwoord maakt duidelijk dat ook een ander gerucht waarschijnlijk niet op waarheid berust. In zijn meesterlijke memoires Palimpsest (1994) schrijft Gore Vidal, die niet vies is van een smakelijke roddel, vooral als hij daarmee het Amerikaanse publiek kan shockeren, en die, evenals regisseur Nick Ray in één van de bungalows van het Chateau Marmont resideerde: "In een daarvan woonde Nick Ray, die Rebel Without a Cause voorbereidde, en tamelijk open een affaire had met de adolescent Sal Mineo." De scriptschrijver Stewart Stern zag in Plato, de rol die Mineo zou spelen, een jongen die op school voor nicht zou zijn uitgemaakt. Als Stewart en Ray niet binnen het studiosysteem van Hollywood hadden moeten werken, was de verhouding tussen de personages van Dean en Mineo waarschijnlijk onverhuld homo-erotisch geweest. Het oorspronkelijke script bevatte zelfs een kus tussen Plato en Jim. Hiervoor werd echter onverbiddelijk door de studiocensuur een stokje gestoken: "Het is natuurlijk van vitaal belang dat er niet geconcludeerd mag worden dat er een twijfelachtige of homoseksuele relatie tussen Plato en Jim bestaat."
Met deze oekaze werd de eerste homoseksuele Hollywood-kus verdaagd tot 1971, toen Peter Finch en Murray Finch elkaar kusten in de film Sunday, Bloody Sunday. En dat terwijl de eerste heteroseksuele filmkus al in 1896 door Thomas Edison op het celluloid was vastgelegd in een toepasselijk The Kiss getiteld filmpje van dertig seconden.
Hoewel Hollywood verbood dat de aantrekkingskracht tussen Plato en Jim in de vorm van een kus vorm kreeg, maakte men geen bezwaar tegen de onderhuidse erotiek die de relatie tussen beide jongemannen kenmerkt. "Sal en Jimmy's homo-erotiek op het doek was verbazingwekkend, niet alleen vanwege hun overduidelijke seksuele aantrekkingskracht, maar omdat het werd toegestaan in een film in de jaren vijftig," schrijft Jeffers. Zoals Bronski ruim vijftien jaar eerder al had opgemerkt dat "de onderhuidse homoseksuele intentie tijdens de hele film duidelijk is, hoewel, aan het eind van de film, Dean Natalie Wood krijgt en Mineo wordt doodgeschoten." Het verlangen dat uit Mineo's legendarisch mooie, bruine ogen spreekt als hij blikken op Dean werpt is onmiskenbaar. In zijn baanbrekende studie The Celluloid Closet. Homosexuality in the Movies schreef Vito Russo in 1981 dat Mineo's Plato "het eenzame, gekwelde mietje" is. Naar de regels van de tijd moest Plato dan ook aan het eind van de film het leven laten.
Rebel Without a Cause ging vier dagen na James Dean's tragische dood op vierentwintigjarige leeftijd in première. Met drie films in een jaar had Mineo zijn niet te negeren intrede in de wereld van Hollywood gedaan. Dit werd nog versterkt toen in het voorjaar van 1956 bleek dat de Motion Picture Academy hem voor Plato had genomineerd voor een Oscar voor de beste bijrol. Sal waarschuwde zijn zusje Sarina, die alvast een plaats voor het gouden beeldje op de schoorsteenmantel had vrijgemaakt, dat ze haar hoop op zijn bekroning maar niet te hoog moest stellen, aangezien zijn opponent in deze categorie, Jack Lemmon, wel een heel sterke rol had neergezet in Mr. Roberts. Mineo's opmerking bleek profetisch, want Lemmon kreeg inderdaad de Oscar. Alleen de nominatie al bleek echter een geweldige opsteker voor Mineo's carrière; hij zag zijn naam nu groot verschijnen op aanplakbiljetten voor films waarin hij maar een kleine rol had gespeeld.
Rock-muzikant
 Hoewel hij nu zelf onderdeel uitmaakte van de sterrenwereld van Hollywood, was Sal in veel opzichte nog steeds het onschuldige zoontje van Italiaanse immigranten, dat met evenveel verwondering als iedere willekeurige toerist de stad bekeek waar hij zijn brood verdiende. Na het voltooien van een film keerde hij vaak ogenblikkelijk terug naar de Bronx, waar hij zich beter thuis voelde omdat hij daar met beide voeten op de grond werd gehouden.
Tussen 1954 en de herfst van 1956 was Mineo bij maar liefst zeven films betrokken geweest. Dit was de periode waarin de rock 'n' roll aan zijn onstuitbare opmars begon. Bovendien begonnen de bonzen van de amusements-industrie in te zien dat de commerciële toekomst in de handen, en vooral de portemonnees, van tieners lag. Het was dan ook niet meer dan logisch dat Epic, toen men daar eenmaal vernam dat Mineo zanglessen had gehad en zelfs op Broadway had gezongen, de succesvolle tienerfilmster benaderden. Dit resulteerde in de single Start Movin'. Epic had een gouden keuze gedaan, want van het plaatje werden maar liefst twaalf miljoen exemplaren verkocht, waarmee het de negende plaats in de hitparade bereikte. Uiteindelijk stond het nummer dertien weken in de Top 40. Dit succes resulteerde in een tweede single en een langspeelplaat met twaalf nummers, die eenvoudigweg Sal werd gedoopt.
Tot 1959, toen hij besloot te stoppen met zingen, laveerde Sal's carrière tussen de film, het theater en de muziek. Daarbij was hij, "als achttien-jaar-oude jongen met donker krullend haar en fluwelen bruine ogen", een onuitputtelijke bron voor journalistieke aandacht, vooral van op tienermeisjes gerichte tijdschriften. Hollywood was niet vies van het geld dat deze smachtende meisjes binnen konden brengen en in sommige films konden zij dan ook kijken naar Mineo's "ontblote borst en [zijn] gespierde lichaam bewonderen, dat het resultaat was van Sal's dagelijkse regiem van oefeningen met gewichten," zoals Jeffers schrijft. Sal had een grote schare fans, onder wie bijvoorbeeld David Cassidy, die later vele jongens en meisjes onrustige nachten zou bezorgen.
Langzaam maar zeker werd Mineo te oud om tieners te spelen. Zijn eerste "volwassen" rol kreeg hij 1959 in The Gene Krupa Story, het levensverhaal van de legendarische jazzdrummer. Mineo, die zelf ook drum speelde, werd gekozen voor de hoofdrol. Het jaar daarop speelde hij Dov Landau in de verfilming van Leon Uris' Exodus. Hierin was niets meer over van het imago van Mineo als straatwijze jeugdcrimineel, Landau was namelijk een joodse jongen die tijdens de Tweede Wereldoorlog het getto in Warschau en het concentratiekamp Auschwitz had overleefd en vervolgens in Palestina voor een joodse staat vocht. Voor deze rol kreeg hij de Golden Globe Award van de Hollywood Foreign Press Association, en ook werd hij wederom voor een Oscar genomineerd. Maar ook deze keer ging het gouden beeldje aan hem voorbij; het werd uitgereikt aan Peter Ustinov voor zijn rol in Spartacus.
Eerste liefde
 Mineo was ondertussen verhuisd naar een groot huis in Beverly Hills, waar hij exorbitantie feesten aanrichtte. Als hij na de voltooing van Exodus niet meteen nieuwe engagementen heeft, neemt hij tijd om zich te ontspannen aan het strand. Met de zwier van een romancier beschrijft Jeffers één van Sal's strandwandelingen: "Hij loopt langzaam langs de rand van de schuimige branding die terugvloeit en de voetafdrukken die hij in het zand heeft achtergelaten wegveegt. Als dit een film met Sal Mineo was, zou het scenario gevraagd hebben dat de jongen met het gespierde lichaam, het verwaaide, krullende, donkere haar, en een nadenkende uitdrukking op een getekend maar nog steeds knap gezicht in de verte zou kijken en een prachtig meisje dat naar hem toe kwam lopen zou ontdekken. Sal keek op en zag een prachtige jongen."
Toen Mineo dit verhaal van zijn eerste homoseksuele liefde ooit aan zijn toekomstige biograaf vertelde, realiseerde de laatste zich dat Sal eigenlijk nooit een gewone tiener was geweest, maar dat hij plotseling de hartenjager op de covers van tijdschriften was geworden. Sal was overgelukkig toen de jongen zijn uitnodiging mee te gaan accepteerde, maar realiseerde zich tegelijkertijd dat hij zijn homoseksualiteit goed verborgen moest houden wilde hij in Hollywood nog aan bod komen. Natuurlijk doken er bij tijd en wijle geruchten op dat Mineo homoseksueel was, maar dat was gebruikelijk als een knappe jongeman als uit het niets Hollywood veroverde. Op de een of andere wijze compenseerde dit de vele verhalen over de veroveringen die een acteur in het kamp van de andere sekse behaalde.
Zijn hele leven had Sal zich met al het vuur dat in hem was gegooid in ervaringen die hem aan het hart gingen. Zijn persoonlijkheid maakte het hem dus onmogelijk met volle teugen te genieten van alle genoegens die andere mannenlichamen konden bieden en daar tegelijkertijd een waas van geheimzinnigheid over te hangen, zoals Rock Hudson dat deed. Toch vormde dit niet direct de aanleiding dat zijn ster langzaam achter de Hollywood-horizon verdween. Hollywood heeft ook een geschiedenis van nieuw, nieuwer, nieuwst, en Mineo was rond het midden van de jaren zestig oud nieuws geworden. In 1964 werd hij benaderd door Joseph Cates, die bezig was met een in zwart-wit te draaien low-budget produktie over het discoleven in swinging sixties' New York, Who Killed Teddy Bear? Sal was de enige medewerker met aanzienlijke Hollywood-credits op zijn naam. Hij zou een flessenjongen moeten spelen die de gastvrouw van de club waar hij werkt telefonisch stalkt en verder zijn erotische genoegens beleeft in de sekstheaters van Times Square. Mineo krijgt in deze film alle kansen om zijn aantrekkelijke fysiek op allerlei manieren te laten zien. Zo is hij de eerste filmster die op het witte doek in een strakzittende slip verschijnt (tot dan toe droegen heren altijd boxershorts als ze in ondergoed verschenen). Hoewel zijn boek duidelijk maakt dat zijn vriendschap met Mineo verder ging dan gezellig borrelen en kletsen raakt Jeffers oververhit als hij komt te schrijven over "een strak-spannend T-shirt en een witte kakibroek die zo strak zit dat de penis er in opzienbarend relief in afsteekt." Overigens had het homotijdschrift In Touch in de jaren tachtig ook al eens bericht over een "moment waarop je de mond openvalt als hij in een kleine, zwarte Speedo bij de rand van het zwembad staat en duidelijk een geweldige, halfharde lul laat zien in de nauwsluitende stof." (Een scene die overigens uit de 8mm-versie voor thuisgebruik werd geknipt.)
Terug naar het toneel
 De ongebreidelde erotiek die Mineo in Who Killed Teddy Bear - een film die overigens ook nog eens een lesbische subplot had - uitstraalde, deed zijn carrière geen goed. Het zou vier jaar duren voor hij opnieuw in een film mee speelde.
Sal dompelde zich met verve onder in de nieuwe subcultuur die in de jaren zestig vooral de westkust van de Verenigde Staten in zijn greep kreeg. Hij liet de genoegens van drugs niet aan zich voorbijgaan en ook seksueel kwam hij ruimschoots aan zijn trekken. Hij begon zich regelmatig in een zwartleren outfit te vertonen. In 1970 vertelde hij tegen een verslaggever van het tijdschrift Cavalier dat hij pas als mid-twintiger echt begon te leven: "Ik begon me te kleden zoals ik wilde. Te acteren zoals ik wilde."
Omdat de rollen uit Hollywood op zich lieten wachten, keerde Mineo terug naar de televisie en het theater. In 1969 verwierf hij de uitvoeringsrechten voor het toneelstuk Fortune and Men's Eyes, dat speelt in een opvoedingsgesticht voor jongens en het onderlinge geweld in dit soort instellingen centraal stelt. In de versie die Mineo van het toneelstuk maakte, blijkt dat veel van dit geweld van seksuele aard is. Aanvankelijk wilde Mineo uitsluitend als regisseur optreden, maar hij werd later door de producers overgehaald zelf ook op de planken te verschijnen. De hoofdrol werd gespeeld door de toen achttienjarige Don Johnson, die enige tijd met Mineo in het hotel Montecido woonde. Dit leverde natuurlijk stof voor vele roddels. Het regiedebuut van Mineo werd in Los Angeles gematigd positief ontvangen, maar toen hij het stuk later ook in New York op de planken bracht, kreeg het een vernietigende kritiek van de recensent van de New York Times, Clive Barnes. Barnes meende onder meer dat de wijzigingen die Mineo in het script had aangebracht uitsluitend in het "belang van sadomasochisme" waren. Ondanks, of misschien juist dankzij deze kritiek was Fortune and Men's Eyes redelijk succesvol in New York, waar die zomer de nichten zich een nieuwe vrijheid hadden verworven tijdens de legendarische Stonewall-rellen.
Al spoedig deden geruchten de ronde dat Mineo juist dit stuk had gekozen voor zijn regie-debuut om duidelijk te maken dat seksualiteit voor hem ook S&M inhield. Deze geruchten werden nog versterkt door zijn zwartleren motorkleding en het feit dat hij geruime tijd met de Hell's Angels had doorgebracht.
Moord
Na Fortune and Men's Eyes kabbelde Mineo's carrière voort tussen het theater en de televisie. In 1976 keerde hij terug naar San Francisco voor de rol van Vito in P.S. Your Cat is Dead. Vito is een biseksuele inbreker die op een gegeven ogenblik gesnapt wordt door Jimmy, die regelmatig het slachtoffer van zijn criminele escapades is geweest. De rollen worden dan omgedraaid in een soort sadomasochistische wraakactie. Vito wordt half ontkleed en vastgebonden aan het aanrecht, waarna hij Jimmy zijn levensverhaal moet doen. Het toneelstuk was een regelrecht succes bij de kritiek en het publiek en Mineo verklaarde in een interview dat zijn "zigeunerdagen" nu voorbij waren.
Voordat Mineo met P.S. Your Cat is Dead zijn opwachting in Los Angeles kon maken, werd hij op de avond van 12 februari 1976 met een messteek omgebracht in een steegje naast zijn huis. De geruchten die Sal zijn hele leven al hadden achtervolgd, kregen nu volop de ruimte. Zo wierp de constatering van injectiegaatjes de vraag op of hij niet alleen recreatief wel eens marihuana en LSD had gebruikt, maar of hij verslaafd was aan coke of heroïne. Sommigen beweerden zelfs dat Mineo drugs had gezien als een manier om zelfmoord te begaan. Het moordonderzoek dat zich vooral op dit drugsaspect richtte liep echter op niets uit.
Een andere richting die het politie-onderzoek nam was die van de "fag murder". De foto's van naakte mannen aan de slaapkamermuur, de pornotijdschriften en de kasten vol zwartleren kleding maakten de politie meteen duidelijk wat Mineo's seksuele voorkeur was geweest. In The Gay Metropolis 1940-1996 (1997) vertelt een journalist aan Charles Kaiser dat in de jaren vijftig journalisten voor het huis waarin iemand was vermoord op de lijkschouwer wachtten. "Als de lijkschouwer naar buiten kwam en zei: 'Losse sluitspier,' betekende dat dat het slachtoffer homo was. We gingen dan allemaal weg - omdat dat betekende dat er geen verhaal in zat." In het geval van de moord op Mineo was de pers heel wat gretiger, vooral omdat acht jaar eerder de ster van de stomme film Ramon Novarro, wiens carrière zekere overeenkomsten had met die van Mineo, door een paar hoerenjongens was vermoord. Het feit dat de politie zich vooral op deze homo-invalshoek richtte en veel minder uitging van een ordinaire, uit de hand gelopen overval, zou de oplossing van deze zaak wel eens fiks vertraagd kunnen hebben. In ieder geval werd in 1978 Lionel Williams voor het gerecht gebracht en veroordeeld, hoewel velen twijfels hebben of hij werkelijk de dader was. Een andere serieuze verdachte heeft zich echter nooit voorgedaan. |
| |
|
Reacties:
|
Re: Re: Hollywood's eerste homoseksuele tienerster
|
door Anonymous op 18 oktober 2004 | | leuk artikel, zijn er nog meer artikels over homoseksualiteit in de filmwereld? N xxx |
Hollywood's eerste homoseksuele tienerster
|
|
|
 Reageer:
|
|
Eerder verschenen
